Tous les chapitres de : Chapitre 461 - Chapitre 470

Nakarating ako sa mansyon na halos wala sa sarili. Ni hindi ko matandaan kung paano ako nakasakay ng taxi o kung paano ako nakapasok sa gate. Dumiretso ako sa sala at doon ay napaupo ako sa sahig, sumasakit ang aking ulo sa bawat segundong pilit kong pinipiga ang aking alaala tungkol sa ospital at sa sanggol.Hindi ko napansin ang paglipas ng oras hanggang sa bumukas ang malaking pinto.Pumasok si Kyle. Ngunit sa pagkakataong ito, mas maaga pa siya kaysa sa karaniwan—alas-singko pa lang ng hapon. Pagpasok niya, nakita niya akong nakaupo sa sahig, gulo-gulo ang buhok, nanginginig, at halatang galing sa isang matinding pag-iyak.Nagtagpo ang aming mga mata. Ang kaniyang ekspresyon ay muling napuno ng matinding pagod at pandidiri."Ano na naman 'to, Alexa?" tanong niya habang dahan-dahang naglalakad palapit sa akin. Ibinaba niya ang kaniyang briefcase sa sofa. "Anong bagong drama na naman itong ginagawa mo sa sahig ng sala ko? May nakakita sa'yo sa mall na nagwawala at iniwan ang mga pin

Ang ospital na pinuntahan ko ay malayo sa subdivision namin, isang malaking medical center sa lungsod kung saan walang nakakakilala sa akin bilang asawa ng tanyag na CEO na si Kyle Mendoza. Suot ko ang parehong simpleng damit at isang malaking salamin upang maitago ang aking mga namamagang mata.Matapos ang ilang oras ng paghihintay, pagsasagawa ng MRI scan, at serye ng mga cognitive tests na nagpahirap sa aking utak, sa wakas ay pinaupo ako ng Neurologist sa kaniyang clinic. Ang kaniyang pangalan ay Dr. Angela Cruz, isang may-edad na babaeng may kalmadong mukha ngunit may seryosong tingin."Mrs. Mendoza..." panimula niya habang tinitingnan ang mga resulta sa kaniyang computer screen. "Ang mga resulta ng iyong MRI ay nagpapakita ng isang pisikal na trauma sa likod ng iyong bungo—isang bukol at minor concussion na nakuha mo kamakailan mula sa isang malakas na pagkakauntog. Ngunit hindi iyan ang pangunahing dahilan ng iyong sitwasyon.""A-Ano po ang ibig ninyong sabihin, Dok?" nangingini

Hindi ako pinatulog ng mga nakasulat sa diary. Kinabukasan, nang masiguro kong umalis na naman si Kyle para sa kumpanya, nagpasya akong bumaba. Ang kaniyang study room ay muli kong binalikan. Noong nakaraang araw, binulyawan niya ako nang pasukin ko ang silid na iyon para maglinis, na nagdulot ng pagkabasag ng baso at pagtatapon ng pera sa aking mukha. Kung ganoon na lamang ang galit niya nang pumasok ako roon, ibig sabihin ay mayroon ngang itinatago sa silid na iyon.Nakatayo ako sa harap ng kahoy na pinto. Ang hawakan nito ay malamig. Sinubukan kong pikutin ito, at laking gulat ko nang matuklasang hindi ito naka-lock. Marahil sa pagmamadali ni Kyle o sa pag-aakalang hindi ko na muling susubukan matapos ang kaniyang pananakot ay naiwan niya itong bukas.Dahan-dahan akong pumasok. Ang amoy ng mamahaling kahoy, leather, at tabako ay sumalubong sa akin. Malawak ang silid, napapaligiran ng mga matataas na bookshelf na puno ng mga libro tungkol sa batas, negosyo, at pananalapi. Sa gitna a

Ang banta ni J.R. ay nag-iwan sa akin ng walang pagpipilian. Limang milyong piso. Wala akong ganoong kalaking halaga. Ang gintong credit card na ibinigay sa akin ni Kyle ay may limit, at siguradong malalaman niya kung magwi-withdraw ako ng ganoong kalaking cash. Ngunit kung hindi ako pupunta, ipapakita ni J.R. kay Kyle ang ebidensya ng aking pagtataksil sa kumpanya, at tuluyan nang mawawasak ang anumang natitirang pagkakataon na maayos ang buhay namin.Nagpasya akong pumunta sa bodega nang walang dalang pera. Ang tanging sandata ko ay ang aking cellphone na naka-on ang voice recorder, at ang determinasyon na tapusin ang gulong ito. Bago ako umalis ng mansyon nung gabing iyon, nag-iwan ako ng isang maikling sulat sa ibabaw ng desk ni Kyle sa kaniyang study room.“Kyle, alam kong hindi mo ako pinaniniwalaan. Pero nalaman ko ang totoo. Ang mga pagpunta ko sa bar ay isang patibong na binuo ng isang taong nagngangalang J.R. para sirain ang kumpanya mo. Pupunta ako sa Pier 4 para harapin si

Matapos ang pagbisita sa ospital, nagbago ang atmospera sa loob ng mansyon. Hindi na ako kinakaladkad o pinagsasalitaan nang masakit ni Kyle. Bagkus, naging mas maingat siya sa kaniyang mga kilos sa harap ko, bagaman naroon pa rin ang malaking pader ng distansya at ang kaniyang malalim na katahimikan.Isang gabi, habang nakaupo ako sa sala at nagbabasa ng mga lumang artikulo tungkol sa Mendoza Enterprises sa aking laptop upang maintindihan ang takbo ng kumpanya, pumasok si Kyle sa silid. May dala siyang isang makapal na folder at umupo sa tapat ko."Kailangan nating mag-usap tungkol kay Julian," panimula niya, ang boses ay pormal at propesyonal, tulad ng isang CEO na nakikipag-usap sa isang business partner."Ano'ng plano mo, Kyle?" tanong ko, isinara ko ang aking laptop."Si Julian ay hindi lang basta dating chief legal counsel ng kumpanya. Siya ang humawak ng lahat ng mga legal na dokumento noong nagkaroon tayo ng amicable settlement limang taon na ang nakalipas. Noong gabing nasa b