Accueil / Romance / Indayog sa Gabi / Chapitre 451 - Chapitre 460

Tous les chapitres de : Chapitre 451 - Chapitre 460

486

Epilogue!

Isang taon matapos isilang si Rose Hope, nakatanggap kami ng hindi inaasahang sulat.Galing ito kay Daddy— Kay Don Roberto.Gusto niyang makita ang kaniyang apo bago siya tuluyang magretiro sa company.“Kristoff, kailangan natin ‘tong gawin,” sabi ko habang pinapanood namin si Rose na naglalaro sa damuhan ng aming hardin sa Switzerland, lumipat kami rito matapos ang rehab ni Kristoff.“I still don’t know how to face him… after everything I have done, after not telling him the truth na hindi niya ako tunay na anak,” sagot ni Kristoff, seryosong nakatitig sa akin.“Ikaw ang lumaki sa puder niya Kristoff, dapat alam mo, at mas nakikilala mo siya bilang isang ama. Hindi ka man niya tunay na anak, alam natin pareho na gano’n ang turing niya sa’yo… he’s always watching at you from behind kahit pa alam niyang hindi kana niya tunay na anak… alam mo yun,” pampalakas-loob ko.Gano’n nga ang nangyari, sa isang pambihirang araw, bigla kaming nagkasama sa iisang hapag. Ako, si Kristoff, and aking

01:

Sumasabog ang maingay at nakakarinding musika.Iyon ang unang sumalubong sa pandinig ko bago ko pa man tuluyang maidilat ang aking mga mata. Ang bawat bass ng tugtog ay tila sumasabay sa matinding pintig sa kanang bahagi ng ulo ko.Pakiramdam ko ay parang nauntog ako nang malakas o kung ano dahil sa sobrang sakit, isang pamilyar na kirot na dulot ng matigas na bagay na tumama sa aking bungo.Napaungol ako nang mahina at dahan-dahang itinaas ang aking kamay para hawakan ang aking sentido. "Argh...""Oh, gising ka na pala, baby! Kanina ka pa namin tinatawag, akala namin tuluyan ka nang nakatulog d'yan sa dibdib ko," isang baritonong boses ang biglang bumulong sa mismong tapat ng tainga ko. Nararamdaman ko pa ang mainit at mabahong singaw ng hininga nitong may amoy ng mamahaling alak.Awtomatikong napadilat ang aking mga mata. At doon, parang literal na huminto ang pag-ikot ng mundo ko sa kung ano—o sino—ang bumungad sa paningin ko.Hindi lang isang lalaki.Kundi isang grupo ng mga kalal

02:

Diyos ko... nagche-cheat ba ako? Pakiramdam ko ay nagche-cheat ako dahil sa sitwasyon ko ngayon.Ang posisyon ko, ang lugar, ang paraan ng paghawak nila sa akin—lahat ng iyon ay nagpapakita na ako ang lumapit sa kanila. Pero hinding-hindi ko magagawa iyon sa kaniya! Mahal ko si Kyle! Hinding-hindi ko ipagpapalit ang pitong taon namin para lang sa isang gabi kasama ang mga estrangherong ito!"Shut up! Manahimik kayo!" sigaw ko sa kanila nang magsimula na naman silang mag-cling at humawak sa akin. Ang lalaking nakahawak sa hita ko ay unti-unti nang itinataas ang suot kong maikling palda. Ang mga luha ko ay nagsimula na namang mag-unahan sa pagpatak dahil sa pandidiri at takot. "Huwag kayong lalapit sa akin! Lumayo kayo!"Tumingin ako sa paligid ng malaking silid. Private room ito dahil naka-private pala kami ng lugar.Ang pader ay soundproofed kaya kahit gaano kalakas ang tili ko, walang makakarinig sa labas.Walang ibang tao kundi kami lang. Walang bouncer na nakatayo sa pinto, walang

03:

Bakit wala pa si Kyle?Biglang bumukas ang pinto ng private lounge.Ang lahat ng ingay mula sa labas ng bar ay panandaliang pumasok sa silid bago muling sumara ang pinto. Isang matangkad na lalaki ang nakatayo doon. Nakasuot siya ng isang mamahaling itim na coat, maayos ang pagkaka-gel ng kaniyang buhok, at ang kaniyang mukha ay tila gawa sa marmol sa sobrang pormal at walang emosyon.Si Kyle.Pero hindi... hindi ito ang Kyle na naaalala ko. Ang Kyle ko ay laging nakasuot ng simpleng t-shirt at maong, may magulo ngunit nakatutuwang buhok, at palaging may ngiti sa mga labi. Ang lalaking nakatayo sa harap ko ngayon ay mukhang isang makapangyarihang CEO ng isang malaking kumpanya.Ang kaniyang mga mata, na dati ay puno ng init at pagmamahal sa tuwing tumitingin sa akin, ngayon ay tila dalawang piraso ng yelo na nakatitig sa aking buong pagkatao. Medyo nagmature ang kaniyang mukha, may mas matatalas na panga, at ang kaniyang tindig ay nagpapakita ng awtoridad na kailanman ay hindi ko nak

04:

"You want me to come to show me how dirty you are?" saad niya sa isang napakalamig na tono.Napatigil ako. Ang mga salitang iyon ay tila nagpako sa akin sa kinauupuan ko. Hindi ako makasagot. Ang aking lalamunan ay natuyo, at ang aking dila ay tila naging bato. Anong ibig niyang sabihin? Bakit niya sinasabi ang mga bagay na iyon sa akin? Bakit parang... bakit parang kasalanan ko ang lahat ng ito?"Kyle... hindi... hindi ko sila kilala..." umiiyak kong bulong, ngunit ang boses ko ay halos hindi lumabas dahil sa sobrang sikip ng aking dibdib.Hindi pinansin ni Kyle ang aking sinabi. Humakbang siya palapit sa amin. Ang kaniyang bawat hakbang ay may dalang bigat na nagpatahimik sa mga lalaki sa paligid ko.Ang kaniyang presensya ay napakalakas na kahit ang mga matatapang na lalaki kanina ay pasimpleng napaatras nang kaunti. Lumapit siya sa lamesa, hindi man lang tinitingnan ang mga kalalakihan, at diretsong hinablot ang aking kanang pulso."O-Ouch... Kyle, nasasaktan ako..." daing ko nang

05:

Huminto ang sasakyan sa tapat ng isang dambuhalang bakal na pinto. Awtomatikong bumukas ang pinto ng gate, nagbibigay-daan sa sasakyan na pumasok sa isang malawak at sementadong daan na napapaligiran ng mga perpektong gupit na halaman at mga mamahaling ilaw sa paligid.Sa dulo ng daan na iyon, isang napakalaking bahay—isang mansyon na may modernong arkitektura, gawa sa malalaking salamin at konkretong pader—ang bumungad sa aking paningin.Nanlaki ang aking mga mata sa gulat. Anong lugar ito? Bakit kami narito?Hindi pa man ako nakakabawi sa aking pagkamangha at takot, pinatay na ni Kyle ang makina ng sasakyan. Mabilis siyang bumaba at sa loob ng ilang segundo, binuksan niya ang pinto ng backseat kung saan ako nakaupo."Baba," maikli at malamig niyang utos."Kyle, anong lugar 'to? Bakit tayo narito sa malaking bahay na 'to? Nasaan ang apartment natin?" sunod-sunod kong tanong habang pilit kong isinisiksik ang sarili ko pabalik sa upuan. Ayaw kong bumaba. Natatakot ako sa kaniya at sa l

06:

"For years? Sanay... sanay ka na?"Umalingawngaw ang sarili kong boses sa apat na sulok ng dambuhalang kwartong iyon, ngunit tila bumalik lang din sa akin ang tunog nang mas mabigat. Hindi ko mapigilang mapatingin sa sarili kong mga kamay na nanginginig sa ibabaw ng marangyang karpeta. Napatingin ako sa suot kong palda na halos umangat na sa hita ko, at sa manipis na tela ng aking pang-itaas na halos walang itinatago.Nandiri ako. Sa sarili ko. Sa sitwasyon. At sa blangkong likod ng lalaking nakatayo sa harap ng bintana."Hindi... hindi totoo 'yan, Kyle!" sigaw ko, pilit kong ibinabangon ang nanghihina kong katawan habang nakakapit sa gilid ng kutson. "Maniwala ka naman sa akin, please! Ang huling natatandaan ko, kakauwi lang natin galing sa sinehan! Kumain tayo ng street food sa labas ng apartment natin! Nagtatawanan pa tayo dahil nahulugan mo ng sarsa ang paborito mong t-shirt! Pitong taon tayong maayos... paanong naging ganito?"Dahan-dahang humarap si Kyle mula sa bintana. Ang kan

07:

Magdamag akong hindi nakatulog. Nakaupo lang ako sa sulok ng kama, yakap-yakap ang sarili ko habang nakatitig sa mga larawang nakakalat sa sahig. Sa tuwing ipipikit ko ang aking mga mata, ang sumasambulat sa akin ay ang mukha ng limang lalaki sa bar, ang kanilang mga mapangahas na kamay, at ang malamig na tinig ni Kyle na nagsasabing: "You want me to come to show me how dirty you are?"Sino ba talaga ako? At ano ang nangyari sa akin sa loob ng limang taon na nawala sa alaala ko?Nang sumikat ang araw at tumagos ang liwanag sa malalaking bintana ng mansyon, pinilit kong itayo ang aking katawan. Sumasakit pa rin ang bukol sa likod ng ulo ko, pero mas masakit ang katotohanang tila nakulong ako sa katawan ng isang estranghero.Nagtungo ako sa malawak na banyo ng kwarto.Nang humarap ako sa malaking salamin, napasinghap ako. Ang mukhang nakatitig sa akin ay mukha ko nga—ang parehong Alexa—pero may kakaiba.Mas payat ako ngayon, mas matatalas ang mga anggulo ng aking mukha, at ang aking mga

08:

Nanginginig ang mga kamay kong ipinasok ang susi. Click. Bumukas ang kandado ng makapal at misteryosong itim na notebook.Huminto ang mundo ko habang nakatitig sa unang pahina. Ang sulat-kamay na naroon ay hindi maaaring ipagkaiba—ito ang sarili kong mga hagod ng bolpen. Ang mga letra ay medyo magulo, may mga bahaging mabilis ang pagkakasulat na tila ba nagmamadali ang sumusulat, at ang bawat salita ay tila may dalang kakaibang bigat na dumarating sa aking dibdib.Ngunit nang simulan kong basahin ang mga unang pangungusap, sa halip na kaliwanagan ay mas matinding kalituhan ang sumalubong sa akin.“Gusto ko nang takasan ang malamig na bahay na 'to. Ayoko nang makita ang mukha ni Kyle. Hindi ko kayang tiisin ang bawat sulok ng mansyong ito na nagpapaalala sa akin sa kung anong nawala... sa kung anong kinuha niya sa akin.”Napatigil ako sa paghinga. Ang aking dila ay naging bato, at ang mga salitang “kung anong nawala” at “sa kung anong kinuha niya sa akin” ay paulit-ulit na umikot sa ak

09:

Kinaumagahan, maaga akong nagising. Alas-singko pa lang ng umaga ay bumaba na ako sa malawak at modernong kusina ng mansyon. Sinalubong ako ng nagulat na mukha ng kasambahay na si Manang Elena na kasalukuyan pa lang nagpapakulo ng tubig."M-Magandang umaga po, Ma'am Alexa. May kailangan po ba kayo?" tila natatakot niyang tanong, urong-sulong ang kaniyang mga hakbang palayo sa akin.Ngumiti ako nang bahagya—isang bagay na halatang hindi niya inaasahan mula sa akin. "Magandang umaga rin po, Manang. Ako na po ang magluluto ng almusal ngayon. Pwede niyo po ba akong tulungan na maghanda ng mga sangkap?"Nanlaki ang mga mata ng matandang babae. "Kayo po, Ma'am? Pero... palagi po kayong nagpapadala ng almusal sa kwarto o kaya ay hindi kumakain nang maaga—""Gusto ko lang pong ipagluto si Kyle," putol ko sa kaniya sa mahinahong tono. "Ano po ba ang paborito niyang kainin sa umaga ngayon?"Nalilitong tumingin sa akin si Manang Elena, tila ba sinusuri kung seryoso ako o nagbibiro. Sa huli, itin

Dernier

...

44 45 46 47 48 49

Suivant

Scanner le code pour lire sur l'application

DMCA.com Protection Status