บททั้งหมดของ Indayog sa Gabi : บทที่ 541 - บทที่ 550

Nauna si Bianca sa meeting room.Nang pumasok ako, nakaupo siya sa kabilang dulo ng mesa, suot ang cream-colored blazer at ang simpleng hikaw na madalas niyang isuot sa mga public event ng Vance Foundation. Hindi siya mukhang babaeng nakarinig ng sarili niyang boses sa isang recording habang sinasabi niyang dapat akong mamatay. Maayos ang buhok niya. Maingat ang makeup. Nakapatong ang dalawang kamay niya sa mesa, at sa tabi niya ay may isang makapal na folder na nakasara.Kung hindi ko narinig ang recording, baka naniwala akong dumalo lang siya sa isang business meeting.“Lyra,” bati niya. “Salamat at pumunta ka.”Hindi ako umupo agad. “Hindi ako pumunta para sa iyo.”Bahagyang tumaas ang kilay niya. “Pero gusto mong malaman kung ano ang alam ko.”“Gusto kong malaman kung bakit ka nagbayad para patayin ako.”Sa unang pagkakataon, gumalaw ang mukha niya. Hindi niya itinanggi. Hindi siya nagulat na alam ko. Tumitig lang siya sa akin, at ang ngiti niyang pilit ay tuluyang nawala.“Hindi

Ang private clinic ay nasa isang tahimik na bahagi ng Batangas, sa likod ng isang resort na hindi na gumagana.Hindi ko alam kung ano ang inaasahan kong makita. Siguro isang lumang gusaling sira-sira na, may mga bintanang hindi na mabuksan at signboard na halos mahulog. Pero nang makarating kami roon, maayos pa rin ang gate at may bagong security camera sa poste. May maliit na reception building na may bagong pintura, at isang karatulang nagsasabing ang lugar ay ginagamit na ngayon bilang rehabilitation center.“Dito?” tanong ko habang bumababa mula sa sasakyan.“Ang address sa medical transfer record ay tumutugma sa lumang clinic sa property na ito,” sagot ni Gregor. “Pero hindi ibig sabihin na ang taong hinahanap natin ay dito pa rin.”Kasama namin si Atty. Navarro, isang investigator mula sa task force, at si Mara. Hindi kami pumunta bilang pamilya o bilang mga taong may pribadong hinala. May legal request kami para sa archival patient records mula sa panahong sakop ng imbestigasyo

Hindi agad sinabi ni Ethan na sigurado siyang si Noah iyon.Nang lumabas kami sa warehouse, hiniling niyang itigil muna ang inspection hanggang ma-seal ang mga dokumento at ma-transfer ang digital evidence sa forensic team. Ang larawan ay inilagay sa evidence sleeve, tinatakan, at nilagdaan ng dalawang investigator. Hindi niya ito hinawakan muli. Para bang alam niyang kapag masyado niyang tinitigan, maaaring magsimulang magmukhang katotohanan ang isang bagay na hindi pa kumpleto ang patunay.Sa kotse, nanatili akong tahimik. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin sa isang taong maaaring makita sa litrato ang sariling kapatid—isang taong matagal niyang inakalang patay na, at ngayon ay lumilitaw na konektado sa planong pumatay sa asawa niya.“Hindi ko alam kung ano ang nararamdaman ko,” sabi ni Ethan sa wakas.“Hindi mo kailangang pangalanan agad.”“Gusto kong magalit.”“Puwede.”“Gusto kong isipin na mali ang litrato.”“Puwede rin.”“Gusto kong malaman kung bakit.”“Ganoon din ako.”Tumi

Hindi ako natulog nang maayos.Paano ka naman makakatulog kung ang tatay mo mismo ang nag-imbita sa iyo sa bahay ninyo, tapos may anonymous na tao namang nagsabing huwag kang pumunta dahil hindi raw ang tatay mo ang naghihintay sa iyo roon? May mga gabing ang pinaka-wish ko lang ay maging normal ang problema ko. Halimbawa, mawalan ng internet o maubusan ng shampoo. Kahit iyon na lang. Kahit shampoo lang.Pero hindi. Ang problema ko ay pamilya, trust documents, isang kapatid na kunwari patay, at mga taong tila ginawang hobby ang pag-alis sa akin sa mundo.Bandang alas-tres ng madaling-araw, sumuko akong matulog at nagtungo sa kusina. Naroon si Ethan, nakatayo sa harap ng counter at gumagawa ng tsaa. Nakasuot siya ng puting shirt at dark trousers, na para bang ang pagtulog ay isang konseptong hindi niya kailangang paglaanan ng oras.“May meeting ka ba sa refrigerator?” tanong ko.Lumingon siya. “May meeting ako sa kettle. Mas cooperative kaysa sa karamihan ng executives na kilala ko.”“

Hindi nagtagal bago napagpasyahan ng legal team na kailangan naming kausapin si Noah nang personal. Hindi dahil gusto kong marinig ang isa pang paliwanag mula sa lalaking umaming siya ang nag-utos na alisin ako sa succession path, kundi dahil may bagong tanong na hindi ko kayang isagot nang wala siya.Ang ina ko ay nagsabing ginamit siya.Pero hindi ibig sabihin noon na wala siyang kasalanan.Nakaharap namin siya sa isang secure conference room na inayos ng counsel at ng investigator. Walang armas na nakalantad, walang cinematic na pagpasok, walang taong sumisigaw ng pangalan. May dalawang security officers sa labas at recorder sa gitna ng mesa. Sa harapan niya ay isang basong tubig na hindi niya ginalaw.Noah Vance ay mukhang mas matanda kaysa sa huling video call. May ilang puting hibla sa buhok niya, at ang balat sa ilalim ng mga mata niya ay parang hindi siya natutulog nang maayos sa loob ng maraming taon. Hindi siya mukhang inosente. Hindi rin siya mukhang taong hindi na kayang m