All Chapters of กัปตันครับ... หอบังคับการ(รัก)ขอลงจอด: Chapter 61 - Chapter 70

คำสารภาพที่พุ่งตรงไม่อ้อมค้อม ทำเอาก้อนเนื้อในอกซ้ายของมัทนาเต้นกระหน่ำจนหูอื้อ! กลิ่นหอมสะอาดของไม้ซีดาร์วูดผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ตีรวนเข้าจมูกสิบทิศรวบเอวคอดของเธอไว้ด้วยท่อนแขนแกร่ง บังคับให้สรีระของทั้งคู่แนบชิดกันจนไม่มีช่องว่างให้อากาศไหลผ่าน ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเฉียดกัน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดริมฝีปากบางที่เผยอออกน้อยๆ ด้วยความตกตะลึง“ดุผมเสร็จแล้ว... คืนนี้ก็ช่วย ‘รับผิดชอบ’ ทำแผลให้ผมด้วยนะครับ... มัดหมี่” เขากระซิบเสียงพร่า นัยน์ตาสีนิลแพรวพราวไปด้วยไฟปรารถนาที่แสนอันตราย ดึงรั้งให้กัปตันสาวตกลงไปในหลุมพรางที่ไม่มีวันหาทางออกเจอ!ประโยคที่เจือไปด้วยความเจ้าเล่ห์และแหบพร่าดังชิดริมฝีปาก ลมหายใจร้อนผ่าวของสิบทิศเป่ารดผิวแก้มใสจนมัทนาต้องเบือนหน้าหนีเพื่อหลบซ่อนอัตราการเต้นของหัวใจที่พุ่งทะยานจนทะลุเรดาร์!“ร... รับผิดชอบบ้าอะไรเล่า! ปล่อยเลยนะ! เลือดนายเปื้อนชุดเครื่องแบบฉันหมดแล้วเนี่ยเห็นไหม!”มัทนาแหวใส่เสียงสั่น ยกสองมือขึ้นดันแผงอกเปลือยเปล่าที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้อของเขาออกเต็มแรง (โดยระวังไม่ให้สะเทือนไปถึงแผลด้านหลัง) หญิงสาวรีบกระโดดถอยห่างออกมา

สิบทิศยกเหตุผลทางการแพทย์ (ที่เตี๊ยมกับหมอภูมิมา) เข้าข่ม ชายหนุ่มตบเตียงที่ว่างข้างๆ ตัวเบาๆ“เตียงคุณก็ออกจะกว้างตั้งหกฟุต... นอนด้วยกันจะเป็นไรไปครับ มัดหมี่”“ไอ้บ้าเท็น! ใครจะไปนอนเตียงเดียวกับนายฮะ!”มัทนาหน้าแดงแปร๊ด คว้าหมอนใบเล็กฟาดใส่ไหล่เขาไปหนึ่งที (แต่ก็ยั้งแรงไว้เพราะกลัวโดนแผล)“ถ้าอยากนอนนัก ก็นอนเตียงนี้ไปเลย! ฉันจะออกไปนอนโซฟาข้างนอกเอง!”หญิงสาวหมุนตัวเตรียมจะเดินหนีออกจากห้องนอน แต่ทว่า... มือหนาของหมาป่าเจ้าเล่ห์กลับพุ่งมาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบาง แล้วออกแรงกระตุกดึงร่างของเธออย่างแรง!“ว้าย!”แรงกระชากทำเอามัทนาเสียหลัก หงายหลังล้มลงไปบนเตียงนุ่มๆ อย่างควบคุมไม่ได้! ยังไม่ทันที่เธอจะเด้งตัวลุกขึ้น ร่างสูงใหญ่ที่เปลือยท่อนบนก็พลิกตัวตะแคงข้าง กวาดท่อนแขนแกร่งรวบเอวคอดของเธอเข้ามากอดกักไว้ในอ้อมแขนอย่างรวดเร็ว!“ท... เท็น! ทำอะไรน่ะ ปล่อยนะ!”มัทนาเบิกตากว้าง ดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดที่รัดแน่นราวกับคีมเหล็ก แผ่นหลังบางของเธอแนบชิดกับแผงอกกว้างของเขาจนสัมผัสได้ถึงไอร้อนผ่าว“เตียงก็กว้าง... จะหนีไปนอนโซฟาให้ปวดหลังทำไมล่ะครับ”เสียงแหบพร่ากระซิบชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่

นี่มันไม่ใช่การแสดงความยินดีแล้ว... แต่มันคือการ ‘จีบ’ ออกสื่อแถมยังมัดมือชกชัดๆ!มัทนาสูดลมหายใจเข้าลึก สมองประมวลผลหาคำปฏิเสธที่รักษาน้ำใจที่สุด เพราะอีกฝ่ายเป็นถึงนักบินรุ่นพี่ที่มีคอนเน็กชันกว้างขวางข้ามแผนก ขืนหักหน้าตรงๆ กลางวงคงมองหน้ากันไม่ติดไปอีกนาน หญิงสาวเตรียมจะงัดข้ออ้างเรื่องตารางบินที่โหมหนักมาใช้เพื่อเอาตัวรอด ทว่า... ยังไม่ทันที่ริมฝีปากบางจะได้ขยับเอื้อนเอ่ยคำใด...อุณหภูมิรอบตัวก็ร่วงหล่นลงแตะจุดเยือกแข็งอย่างกะทันหัน!“ถ้ามีเวลาว่างมารบกวนสมาธิกัปตันก่อนขึ้นบินขนาดนี้... ทำไมไม่เอาเวลานั้นไปอ่านทบทวน Manual เตรียมตัวสอบ Simulator พรุ่งนี้ล่ะครับ คุณมาวิน”เสียงทุ้มต่ำที่เย็นเยียบและเฉียบขาดดังแหวกลงมากลางวงสนทนา!มัทนาสะดุ้งเฮือก หันขวับไปตามเสียงทันที สิบทิศในชุดยูนิฟอร์ม Supervisor เต็มยศ สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวผูกเนกไทเนี้ยบกริบ ทับด้วยสูทสีกรมท่าที่ขับให้รูปร่างสูงใหญ่ของเขาดูทรงอำนาจและน่าเกรงขาม ชายหนุ่มกำลังก้าวเดินตรงดิ่งเข้ามาหาพวกเขาด้วยจังหวะฝีเท้าที่มั่นคงและดุดันนัยน์ตาสีนิลที่เคยมองเธอด้วยความอ่อนโยนเมื่อคืน บัดนี้มันวาวโรจน์ไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความไม่พอใ

มัทนาผลักบานประตูเหล็กของบันไดหนีไฟออกมาราวกับคนหนีตาย อัตราการเต้นของหัวใจยังคงกระหน่ำรัวจนปวดหนึบไปทั้งแผ่นอก สัมผัสร้อนจัดจากฝ่ามือใหญ่ที่ล็อกข้อมือเธอไว้ติดกำแพง และแววตาดุดันของหมาป่าที่หวงแหนอาณาเขตอย่างบ้าคลั่ง... มันยังคงทิ้งร่องรอยความหวามไหวสลับกับความกรุ่นโกรธเอาไว้อย่างชัดเจนจนเธอต้องหอบหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกัปตันสาวสับเท้าจ้ำอ้าวไปตามโถงทางเดินของศูนย์ปฏิบัติการการบิน (OPS) สองมือที่กำสายกระเป๋าไฟลต์แบคแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ใบหน้าที่เคยนิ่งขรึมบัดนี้แดงก่ำ เธอไม่อยากจะยอมรับเลยว่า คำขู่คุกคามที่เต็มไปด้วยความหึงหวงของเขามันทำให้เส้นเลือดในกายเธอสูบฉีดแรงแค่ไหน“ไอ้บ้าสิบทิศ! ไอ้คนเผด็จการ!”มัทนาสบถเบาๆ พลางเชิดหน้าขึ้นสูงเมื่อต้องเดินผ่านกลุ่มลูกเรือที่แอบมองเธอด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น ข่าวเหตุการณ์ ‘แฟ้มปาดหน้า’ กลางออฟฟิศคงกระจายตัวเร็วกว่าสัญญาณไวไฟของสนามบินเสียอีก และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เธอกำลังเดือดปุดๆเขาทำให้ภาพลักษณ์ ‘กัปตันผู้เยือกเย็น’ ของเธอพังพินาศในวินาทีเดียว!ติ๊ด!เสียงแจ้งเตือนแชทกลุ่ม ‘แก๊งนางฟ้าตกสวรรค์’ สั่นรัวเป็นปืนกลอยู่ในกระเป๋าเสื้อ[Radar_Fa

“สิบทิศ! คนมองหมดแล้ว!” เธอพูดลอดไรฟัน ใบหน้าหวานแดงเถือกไปจนถึงท้ายทอยสิบทิศค่อยๆ โน้มตัวข้ามโต๊ะเข้ามาหาเธอ จนใบหน้าหล่อเหลาห่างกันเพียงไม่กี่นิ้ว ระยะที่ทำให้เธอเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาสีนิลคู่นั้นได้อย่างชัดเจน แววตาของหมาป่าที่เคยดุร้าย บัดนี้กลับฉายแววละมุนและทอดสะพานให้เธออย่างโจ่งแจ้งราวกับจะบอกว่า ‘ยอมสยบให้คุณแล้ว’เขากระชับมือที่กุมข้อมือเธอให้แน่นขึ้นอีกนิด แต่กลับแผ่วเบาจนสัมผัสได้ถึงจังหวะชีพจรของกันและกันที่เต้นรัวแรงไม่แพ้กัน“ปล่อย... ฉันจะไปบินแล้ว”มัทนาเสียงอ่อนลงอย่างควบคุมไม่ได้ กำแพงน้ำแข็งที่เพียรสร้างมาทั้งวันเริ่มพังทลายเพราะสายตาเว้าวอนคู่นี้สิบทิศไม่ยอมปล่อยมือ เขาเปลี่ยนมาใช้นิ้วโป้งสากเกลี่ยเบาๆ ที่หลังมือของเธอช้าๆ เป็นจังหวะที่ทำเอาคน ‘ถูกสัมผัส’ ถึงกับใจสั่นระรัวชายหนุ่มจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังสั่นไหว ปลายลิ้นหนาเลียริมฝีปากตัวเองเบาๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคแรกของวันด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แหบพร่า และก้องกังวานอยู่ในความเงียบระหว่างเรา“เงียบแบบนี้... คุณได้ยินเสียงหัวใจผม ชัดกว่าตอนพูดไหมล่ะครับ... มัดหมี่”ประโยคนั้นเปรียบเสมือนคลื่นสัญญาณที่เจ