All Chapters of กัปตันครับ... หอบังคับการ(รัก)ขอลงจอด: Chapter 51 - Chapter 60

ประโยคที่เปรียบเสมือนเรดาร์ล็อกเป้าหมายทะลุเข้ากลางใจ ทำเอามัทนายืนตัวแข็งทื่อ ปฏิเสธไม่ออกแม้แต่คำเดียว!กัปตันสาวหน้าร้อนฉ่าไปจนถึงใบหู เลือดในกายสูบฉีดพล่านจนสมองขาวโพลนไปหมด หญิงสาวก้มลงมองผู้ชายตัวโตที่คุกเข่าอยู่บนพื้น โดยมีวงแขนแกร่งของเขารัดเอวเธอเอาไว้แน่น แววตาของสิบทิศแพรวพราวและเต็มไปด้วยความรู้ทันขั้นสุด ในขณะที่ ‘เม็ดทราย’ น้องสาวแท้ๆ ของเขากำลังยืนกลั้นขำจนไหล่สั่นอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัว“ห... หึงบ้าหึงบออะไรล่ะ! ปล่อยเลยนะ เลือดนายเปื้อนเครื่องแบบฉันหมดแล้วเห็นไหมเนี่ย!”มัทนาแหวใส่เสียงสั่น พยายามงัดมือเหนียวหนึบของเขาออกจากเอว แต่คนเจ็บก็ยังดึงดันไม่ยอมปล่อยง่ายๆ“น้องทราย! มาช่วยพี่ดึงพี่ชายตัวยักษ์ของเราออกไปทีสิคะ แผลเขาฉีกเลือดอาบหมดแล้วน่ะ!”“อุ๊ยตายจริง! เลือดออกเยอะเลย พี่เท็นนี่ลงทุนเวอร์ ยอมแผลปริเพื่อรั้งสาวเลยเหรอเนี่ย”เม็ดทรายหัวเราะคิกคัก เดินเข้ามาช่วยพยุงแขนพี่ชายให้ลุกขึ้นยืน“ปล่อยพี่มัทไปบินเถอะค่ะพี่เท็น ขืนรั้งไว้เดี๋ยวผู้โดยสารตกเครื่องกันพอดี ส่วนแผลเนี่ย... เดี๋ยวทรายจัดการล้างให้เอง รับรองว่าแสบถึงทรวงแน่!”สิบทิศยอมคลายอ้อมแขนออกอย่างเสียดาย

“พอหลับตา... ภาพกัปตันขี้หึงที่หน้าแดงแปร๊ดตอนเช้า มันก็ลอยเข้ามาวนเวียนอยู่ในหัวตลอดเลย”“สิบทิศ!” มัทนาแหวใส่ หน้าแดงจัดลามไปถึงคอ “ใครหึง! บอกแล้วไงว่าฉันแค่โมโหที่นายทำตัวรุ่มร่าม!”“โอเคครับ ไม่หึงก็ไม่หึง...” เขายอมโอนอ่อนตามอย่างง่ายดาย แต่แฝงความเจ้าเล่ห์“ผมแค่อยากโทรมาเช็กเรดาร์นิดหน่อย...”“เช็กเรดาร์อะไรของนาย ดึกดื่นป่านนี้”“อยากได้ยินเสียง...” เขาเว้นจังหวะหายใจ “อยากรู้ว่า... กัปตันขี้โวยวายของผม บินกลับมาแลนดิ้งถึงห้องอย่างปลอดภัยแล้วหรือเปล่า”ประโยคนั้นเปรียบเสมือนคลื่นสัญญาณที่เจาะทะลุเข้ามาถึงก้นบ่อหัวใจ! มัทนาเม้มริมฝีปากแน่น ก้อนเนื้อในอกซ้ายมันพองโตจนอึดอัดไปหมด เผลอยกมือขึ้นทาบหน้าอกตัวเองเพื่อกดจังหวะหัวใจที่เต้นแรงจนกลัวว่ามันจะดังทะลุสายไปให้เขาได้ยิน“ฉ... ฉันถึงห้องนานแล้ว ปลอดภัยดี แค่นี้ใช่ไหม! จะนอนแล้ว!”เธอรีบตัดบทเพราะรู้ตัวว่าถ้าขืนคุยต่อ เธอต้องละลายคาเตียงแน่ๆ“ครับ... ฝันดีนะครับ มัทนา”...ณ คอนโดมิเนียมหรูชั้นเพนต์เฮาส์ภายในห้องทำงานที่มืดมิด สิบทิศในชุดกางเกงวอร์มตัวเดียว ยืนพิงกระจกบานยักษ์ที่มองออกไปเห็นวิวแสงไฟของรันเวย์ท่าอากาศยานสุวรรณภ

มัทนากวาดสายตามองหน้าปัดความสูงที่ตัวเลขร่วงหล่นลงอย่างบ้าคลั่ง 35,000... 28,000... 20,000...เสียงหวีดร้องของผู้โดยสารที่ดังลอดประตูค็อกพิทเข้ามาจางๆ พร้อมเสียงหน้ากากออกซิเจนที่ร่วงหล่นลงมาในห้องโดยสาร ยิ่งเพิ่มความกดดันจนเหงื่อเย็นเฉียบไหลซึมทะลุเสื้อเครื่องแบบ กัปตันสาวกัดฟันกรอด สองมือกำ Sidestick ช่วยประคองเครื่องที่กำลังสั่นสะท้านจากการดิ่งพสุธาสิบห้านาทีที่ยาวนานราวกับตกนรกทั้งเป็น... ในที่สุดตัวเลขความสูงก็หยุดนิ่งที่ 10,000 ฟุต ระดับความสูงที่อากาศหนาแน่นพอให้มนุษย์หายใจได้เอง“Level off at ten thousand. Cabin pressure stabilizing.” (รักษาระดับความสูงที่หนึ่งหมื่นฟุต ความดันห้องโดยสารคงที่แล้ว) มัทนารายงานเสียงหอบ กวาดสายตาเช็กระบบอย่างละเอียดมัทนารายงานเสียงหอบกวาดสายตาเช็กระบบอย่างละเอียดกัปตันดนัยพยักหน้าช้าๆ ถอดหน้ากากออกซิเจนออก ใบหน้าเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ “เก่งมากมัทนา... ติดต่อ Ground ขอลงจอดฉุกเฉิน เราจะพาทุกคนกลับลงดินให้ปลอดภัยที่สุด”...[สองชั่วโมงต่อมา ณ ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ]ล้อของแอร์บัส A350 สัมผัสรันเวย์อย่างหนักแน่นแต่มั่นคง ทันทีที่เครื่องแล่นเข้าสู่หลุม

ประโยคหยอกเย้าที่ดังกระซิบชิดริมฝีปาก ทำเอาคนที่เพิ่งผ่านความเป็นความตายมาหมาดๆ ถึงกับลมหายใจสะดุดกึก! เลือดฝาดที่เคยหายไปจากใบหน้าซีดเซียว กลับมาสูบฉีดจนพวงแก้มร้อนผ่าวขึ้นมาในเสี้ยววินาที อาการ Startle Effect ที่ทำเอาเข่าอ่อนเมื่อครู่ ถูกแทนที่ด้วยอัตราการเต้นของหัวใจที่พุ่งทะยานทะลุเพดานบิน!“อ... อย่ามาหลงตัวเองนะ! ใครขาดนายกัน!”มัทนาแหวใส่เสียงสั่น ยกสองมือขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาออกเบาๆ เพื่อเรียกสเปซของตัวเองคืน หญิงสาวเสหลบสายตาคมกริบที่จ้องมองมาอย่างรู้ทัน รีบก้มลงไปหวังจะคว้ากระเป๋าไฟลต์แบคของตัวเองที่พื้นแก้เก้อ แต่สิบทิศกลับไวกว่า ชายหนุ่มคว้าหูหิ้วกระเป๋าใบหนักอึ้งนั้นตัดหน้าเธอไปถือไว้ในมือซ้ายอย่างหน้าตาเฉยติ๊ง!เสียงสัญญาณลิฟต์ดังขึ้นพร้อมกับประตูเหล็กกล้าที่เลื่อนเปิดออกสู่ชั้นใต้ดินซึ่งเป็นลานจอดรถ VIP ของพนักงาน ทว่า... ยังไม่ทันที่มัทนาจะได้ก้าวเท้าออกจากลิฟต์ สมาร์ตโฟนในกระเป๋าเสื้อเครื่องแบบก็แผดเสียงริงโทนดังลั่นจนเธอสะดุ้งหน้าจอโชว์ชื่อ ‘A_Clair_’ แอร์โฮสเตสสาวเพื่อนรักเพื่อนตายมัทนาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามปรับจังหวะการเต้นของหัวใจให้ปกติที่สุด ก่อนจะกดสไลด์

“ลงมาเดี๋ยวนี้เลย! ขึ้นไปบนห้องฉัน ฉันจะดูแผลให้!”“เฮ้ย ไม่เป็นไรมัดหมี่ ผมขับรถกลับไปให้ไอ้เจเจทำแผลที่คอนโดได้...” สิบทิศพยายามบ่ายเบี่ยง“ให้ไอ้เจเจทำ? สภาพมือหนักหยั่งกะตีนหมีแบบนั้น แผลนายได้เน่ากว่าเดิมน่ะสิ! แล้วน้องทรายล่ะ น้องสาวนายไปไหน ทำไมไม่ให้เธอทำให้” มัทนาเท้าสะเอวซักไซ้ หรี่ตาจับผิดคนตรงหน้า“คุณพ่อโทรตามลูกสาวสุดที่รักกลับบ้านไปตั้งแต่เมื่อวานแล้วครับ...” สิบทิศตอบเสียงอ่อย แกล้งหลุบตาลงทำหน้าสลดเหมือนหมาป่าถูกทิ้ง “ตอนนี้ผมเลยหัวเดียวกระเทียมลีบ... ไร้คนดูแล”“งั้นก็ยิ่งต้องลงมาเลย! อย่าให้ต้องใช้กำลังนะเท็น นายเจ็บอยู่นายสู้แรงฉันไม่ได้หรอก!”กัปตันสาวขู่ฟ่อ ไม่พูดเปล่าแต่สอดมือเข้าไปใต้ท่อนแขนแกร่ง ออกแรงกึ่งลากกึ่งพยุงคนตัวโตให้ก้าวลงจากรถ สิบทิศลอบถอนหายใจยาว แต่ริมฝีปากกลับลอบยิ้มกริ่ม ยอมก้าวลงจากรถและปล่อยให้ยัยกัปตันจอมโหดลากเขาขึ้นลิฟต์เข้าสู่ ‘พื้นที่ส่วนตัว’ ของเธออย่างหน้าไม่อาย...แกร๊ก...ทันทีที่ประตูห้องคอนโดของมัทนาปิดลง หญิงสาวก็ไม่รอช้า ดันไหล่คนป่วยให้ไปนั่งลงบนปลายเตียงนอนนุ่มๆ ของเธออย่างรวดเร็ว“ถอดเสื้อออกเดี๋ยวนี้”เธอสั่งเสียงเฉียบขาด ยืน