All Chapters of กัปตันครับ... หอบังคับการ(รัก)ขอลงจอด: Chapter 11 - Chapter 20

สิบทิศไม่ตอบ ชายหนุ่มหมุนพวงมาลัยพารถเลี้ยวออกจากเขตอาคารสำนักงาน มุ่งหน้าสู่ถนนเส้นหลักที่การจราจรติดขัด เขาขับไปได้เพียงไม่กี่ร้อยเมตรก็ตบไฟเลี้ยว นำรถเข้าจอดเทียบในพื้นที่ว่างใต้สะพานลอยที่ค่อนข้างมืดและเงียบสงบมือใหญ่สับเกียร์ P ดึงเบรกมือไฟฟ้า ก่อนจะดับเครื่องยนต์เหลือเพียงระบบแอร์ที่ทำงานอยู่“จอดรถทำไม...” มัทนาชะงัก ถดแผ่นหลังแนบติดกับเบาะหนังโดยอัตโนมัติสิบทิศยังคงไม่ตอบคำถาม เขาปลดเข็มขัดนิรภัยของตัวเองออก ก่อนจะเอี้ยวตัวท่อนบนทั้งหมดหันมาทางฝั่งผู้โดยสาร เพื่อจะเอื้อมมือไปหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กที่วางอยู่บนเบาะหลังแต่ด้วยความที่พื้นที่ระหว่างเบาะหน้ามันไม่ได้กว้างขวาง และโครงสร้างร่างกายของเขาก็สูงใหญ่เกินมาตรฐาน จังหวะที่ชายหนุ่มโน้มตัวข้ามคอนโซลกลางเข้ามา แผงอกกว้างที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามเนื้อภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวจึงเบียดทับลงบนลาดไหล่และต้นแขนของมัทนาอย่างจัง!“อ๊ะ...” มัทนาหลุดเสียงอุทาน เบิกตากว้างเมื่อจู่ๆ ร่างกายก็ถูกทาบทับด้วยสรีระแกร่งกระด้าง ความใกล้ชิดระดับที่ลมหายใจอุ่นจัดของเขารดรินอยู่ตรงซอกคอทำเอาเธอตัวแข็งทื่อเป็นหินสิบทิศไม่ได้รีบร้อนหยิบผ้าขนหนู เขาจงใจค้างท

‘ฝันดีครับ... มัดหมี่’ประโยคบอกลาที่แสนจะธรรมดา ทว่าสรรพนามที่คนพูดจงใจขุดขึ้นมาใช้หลังจากหายหน้าไปนานถึงห้าปี กลับทำหน้าที่เหมือนระเบิดเวลาที่เข้าถล่มระบบประสาทของมัทนาจนพังทลาย หญิงสาวนอนพลิกตัวกลิ้งไปมาบนเตียงกว้างจนผ้าปูที่นอนยับยู่ยี่ไปหมด ใบหน้าหวานซุกขยี้ลงกับหมอนข้างราวกับจะซ่อนผิวแก้มที่แดงก่ำของตัวเองเอาไว้ท่ามกลางความมืดเขาเรียกเธอว่ามัดหมี่... ชื่อที่มีข้อตกลงกันไว้ตั้งแต่วันวานว่าจะให้แค่ ‘คนพิเศษ’ เท่านั้นที่เรียกได้“ไอ้คนหน้ามึน! ไอ้เทพเจ้าเรดาร์นิสัยเสีย!”มัทนาสบถด่าเพดานห้องเป็นรอบที่ร้อยของวัน ก่อนจะเด้งตัวลุกขึ้นมานั่งขยี้ผมจนฟูฟ่องไม่เป็นทรง‘ขืนยังข่มตานอนต่อไปแบบนี้ มีหวังหัวใจคงได้เต้นโครมครามจนทะลุอกตายก่อนจะได้เห็นแสงตะวันแน่ๆ’หญิงสาวตัดสินใจคว้ากุญแจรถและบัตรพนักงาน เดินออกจากคอนโดมุ่งหน้าไปยังศูนย์ฝึกการบิน (Aviation Training Center) ในเวลาเกือบเที่ยงคืน เธอต้องการสมาธิอย่างหนัก และที่เดียวที่จะทำให้เธอลืมเลือนทุกสิ่งได้ คือการกลับไปเผชิญหน้ากับความหวาดกลัวภายในค็อกพิทศูนย์ฝึกการบินในกะดึกนั้นเงียบเชียบและดูวังเวง มีเพียงแสงไฟสลัวที่ส่องสว่างตามทางเดิน

“ดึง... ช้าๆ แต่ต้องเด็ดขาด”มือใหญ่ของเขาออกแรงดึงคันบังคับถอยหลัง มัทนาขยับข้อมือตามแรงนำทางของเขาอย่างว่าง่าย ความแข็งแกร่งและมั่นคงจากฝ่ามือของสิบทิศถ่ายทอดมาตรึงความตื่นตระหนกของเธอให้สงบลงอย่างน่าประหลาดใจ“ดีมาก... รักษาระดับเอาไว้”เขาเอ่ยชมเสียงเบาหวิว ปลายจมูกยังคงเฉียดกรายอยู่แถวลาดไหล่เนียน“ปรับ Thrust ขึ้นอีกนิด... นั่นแหละ คนเก่ง”ภายใต้การควบคุมที่แสนจะเผด็จการทว่าแฝงไปด้วยความอบอุ่น เครื่องบินจำลองค่อยๆ เชิดหัวขึ้น จนหลุดพ้นจากสภาวะร่วงหล่น หน้าปัดสัญญาณเตือนสีแดงดับลง เปลี่ยนเป็นสถานะปกติ ทัศนวิสัยจำลองเบื้องหน้าค่อยๆ สว่างขึ้น เผยให้เห็นรันเวย์ที่ทอดยาวอยู่ลิบตามัทนาหอบหายใจลึก หยาดเหงื่อเม็ดเล็กซึมตามไรผม เธอเพิ่งตระหนักได้ว่าตลอดห้านาทีที่ผ่านมา เธอแทบจะกลั้นหายใจบินมาตลอดทาง“Landing Gear down”สิบทิศเอื้อมมือซ้ายไปสับสวิตช์กางล้อลงจอดให้เธออย่างรู้จังหวะ ในขณะที่มือขวายังคงกุมมือเธอประคองคันบังคับเอาไว้ไม่ปล่อยมือ“พาผมลงไปแตะรันเวย์ให้นิ่มที่สุดนะกัปตัน... พิสูจน์ให้ไอ้ทศมันเห็นว่าคุณไม่ได้มีแค่โชคช่วย”คำพูดของเขาเหมือนน้ำเย็นที่สาดเข้ามารดรอยแผลภายในใจ มัทนา

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความเจ้าเล่ห์ของ Supervisor แห่งหอบังคับการบิน ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของมัทนาประหนึ่งเทปที่ถูกกดเล่นซ้ำๆ ตลอดการบิน‘มัทนา’ กัดฟันกรอด พยายามสะบัดภาพใบหน้าหล่อร้ายกาจของสิบทิศออกไปจากหัวขณะก้าวเท้าลงจากบันไดเทียบเครื่องบิน (Air Stairs) ของเที่ยวบิน 059 ที่เพิ่งร่อนลงจอดอย่างปลอดภัย ทว่าทันทีที่ปลายเท้าแตะลงบนพื้นคอนกรีตของลานจอดเครื่องบิน (Tarmac) คลื่นความร้อนระอุของกรุงเทพมหานครก็พุ่งเข้าปะทะร่างอย่างจังโลกเบื้องหน้าหมุนคว้างไปชั่วขณะมัทนาชะงักฝีเท้า หลับตาลงแน่นพร้อมกับยกมือขึ้นนวดขมับที่กำลังเต้นตุบๆ อาการปวดหัวตึบๆ เล่นงานเธอมาตั้งแต่ชั่วโมงที่สองของการบิน มันคือผลพวงมาจากการนอนไม่หลับเพราะมัวแต่คิดถึงสรรพนาม ‘มัดหมี่’ และสัมผัสร้อนผ่าวในค็อกพิทจำลองเมื่อคืน บวกกับความเครียดสะสมจากการหักโหมอ่านหนังสือเตรียมสอบ Upgrade เป็นกัปตันที่ใกล้เข้ามาทุกที“เฮ้ย! กัปตันมัท! ไหวไหมเนี่ย!”‘กอหญ้า’ เจ้าหน้าที่ภาคพื้นดิน (Ground Service) เพื่อนสนิทที่ยืนรอรับเอกสารอยู่ข้างรถตู้ลูกเรือรีบถลาเข้ามารับกระเป๋าไฟลต์แบคจากมือมัทนา พร้อมกับใช้แขนอีกข้างพยุงร่าง

“แต่คุณก็ยังฟังอยู่ดี... ใช่ไหมครับ”สัมผัสอุ่นซ่านที่ปลายนิ้วโป้งของเขาเกลี่ยผ่านริมฝีปากบาง ผนวกกับน้ำเสียงแหบพร่าที่ประกาศความเอาแต่ใจอย่างชัดเจน ทำเอาปราการความดื้อรั้นของมัทนาพังทลายลงไม่มีชิ้นดีก้อนเนื้อในอกซ้ายของเธอเต้นกระหน่ำจนกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยิน หญิงสาวช้อนสายตาขึ้นสบกับนัยน์ตาสีนิลที่ทรงอำนาจคู่นั้น ก่อนจะค่อยๆ แบมือออกรับแผงยาพาราเซตามอลมาจากเขาอย่างจำยอมสิบทิศกระตุกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ ชายหนุ่มละมือจากการกอบกุมคางของเธอ เปลี่ยนไปจัดการบิดฝาขวดน้ำดื่มที่กอหญ้าให้มา (ซึ่งเขาเป็นคนยึดมาถือไว้เองตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้) แล้วส่งให้เธอเสร็จสรรพ“กินซะ ตอนนี้เลย” เขาสั่งย้ำมัทนากระแทกเม็ดยาเข้าปากแล้วดื่มน้ำตามอึกใหญ่ด้วยท่าทีฟึดฟัดเพื่อกลบเกลื่อนความเขินที่ตีตื้นขึ้นมาจนหน้าเห่อร้อน“กินแล้ว! พอใจนายหรือยัง ทีนี้ก็หลบไป ฉันจะกลับคอนโด!”เธอพยายามจะดันแผงอกเขาออกเพื่อแทรกตัวเดินหนี แต่สิบทิศกลับรวบกระเป๋าไฟลต์แบคใบเก่งของเธอไปถือไว้ในมือตัวเองหน้าตาเฉย แถมยังยื่นมืออีกข้างมารอรับตรงหน้า“กุญแจรถ”“นายจะเอากุญแจรถฉันไปทำไมฮะ!”“สภาพเดินยังจะเซไปชนกำแพงแบบนี้ ขืนปล่อยให