All Chapters of กัปตันครับ... หอบังคับการ(รัก)ขอลงจอด: Chapter 31 - Chapter 40

รอยยิ้มที่เคยมอบให้เขาเมื่อเช้าวันพฤหัสบดีที่หน้าร้านกาแฟ ถูกความทรงจำอันขมขื่นกลืนกินไปจนหมดสิ้น ความเจ็บปวดและความโกรธขึ้งที่ถูกกดทับเอาไว้ก้นบึ้งของหัวใจมาตลอดห้าปี พุ่งทะยานขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอเขาไม่ได้แค่ทิ้งการแข่งขัน... แต่เขาทิ้งเธอให้ต้องต่อสู้ในดงนักบินผู้ชายที่คอยแต่จะสบประมาทเธอเพียงลำพัง!‘ผู้หญิงอ่อนไหวอย่างเธอ... ควบคุมอารมณ์ตัวเองยังไม่ได้ จะเอาสติที่ไหนไปควบคุมความปลอดภัยของคนทั้งลำ มัทนา’ประโยคดูถูกที่สิบทิศทิ้งท้ายไว้ในวันนั้นก่อนจะเดินจากไป ดังก้องกังวานซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่ในหัว“ฉัน... ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”มัทนาตัดบทเสียงแข็ง หญิงสาววางแก้วแชมเปญที่ยังเหลืออยู่ครึ่งหนึ่งลงบนโต๊ะข้างๆ อย่างแรงจนน้ำสีอำพันกระฉอกออกมากระทบหลังมือเธอไม่รอฟังเสียงทักท้วงหรือคำถามใดๆ จากกลุ่มเพื่อน สับเท้าเดินแหวกฝูงชนออกไปจากวงสนทนาที่กำลังใช้มีดที่มองไม่เห็นกรีดแผลเก่าของเธอจนเลือดซิบแทนที่จะมุ่งหน้าไปห้องน้ำตามที่บอกเพื่อน มัทนากลับพาตัวเองหนีออกมายังระเบียงด้านนอกของโซนวีไอพีที่ลับตาคนและไร้ซึ่งเสียงรบกวนอากาศยามดึกบนชั้นรูฟท็อปค่อนข้างเย็นจัดและมีลมพัดแรง แต่ความเย็นเหล่านั

ปัง!แฟ้มตารางบินปกแข็งถูกวางกระแทกลงบนเคาน์เตอร์ของแผนกจัดตารางบิน (Crew Scheduling) จนเจ้าหน้าที่รุ่นพี่ที่กำลังนั่งจิบกาแฟยามเช้าถึงกับสะดุ้งเฮือก“พี่นุชคะ มัทขอสลับตารางไฟลต์ 059 ช่วงบ่ายสามของวันพุธและพฤหัสบดีนี้ ไปบินไฟลต์ตีห้าแทนได้ไหมคะ!”มัทนารัวคำพูดใส่รุ่นพี่ฝ่ายบุคคลด้วยใบหน้าที่บึ้งตึง ใต้ตาที่ถูกปกปิดด้วยคอนซีลเลอร์อย่างประณีตไม่ได้ทำให้ความมุ่งมั่นที่จะ ‘หนี’ ของเธอลดลงเลยแม้แต่น้อย“อ้าว ทำไมปุบปับล่ะมัท”พี่นุชวางแก้วกาแฟลง ขมวดคิ้วมองกัปตันสาวคนเก่งประจำสายการบิน“ไฟลต์บ่ายสามมันตารางสวยเลยนะ ไม่ต้องตื่นเช้า แถมยังได้บินคู่กับนาวาด้วย... ถ้าเปลี่ยนไปบินไฟลต์ตีห้า มัทต้องตื่นมาเตรียมตัวตั้งแต่ตีสามครึ่งเลยนะ ไหวเหรอเรา ช่วงนี้เตรียมสอบอัปเกรดอยู่ด้วยไม่ใช่หรือไง”“ไหวค่ะพี่นุช! ต่อให้ต้องบินข้ามทวีปไปลงขั้วโลกเหนือตอนนี้มัทก็ไหว ขอแค่... ขอแค่ไม่ต้องบินผ่านน่านฟ้ากะบ่ายสามก็พอ”มัทนาตอบกลับเสียงหนักแน่น สองมือกำขอบเคาน์เตอร์แน่นจนข้อศอกเกร็ง“มัทอยากรีบบินรีบเสร็จ จะได้มีเวลาอ่านหนังสือตอนบ่ายยาวๆ ไงคะ... นะคะพี่นุช สลับให้มัทเถอะ มัทกราบล่ะค่ะ”“โอเคๆ ไม่ต้องถึงกับก

“ฉันดูแลตัวเองได้! เอา-กุญ-แจ-คืน-มา!”สิบทิศหยุดชะงัก สันกรามของเขาขบแน่นเมื่อเห็นท่าทีรังเกียจและต่อต้านของเธออย่างชัดเจน“เลิกดื้อสักทีได้ไหม มัดหมี่”“อย่ามาเรียกฉันด้วยชื่อนั้น!”เธอสวนกลับทันควัน ยกมือขึ้นชี้หน้าเขา“ถอยไป สิบทิศ... ถอยออกไปให้ห่างจากรถฉัน ฉันไม่อยากคุยกับนาย ไม่อยากเห็นหน้านาย!”คำประกาศกร้าวที่มาพร้อมกับการสร้างกำแพงสูงลิบลิ่ว ทำเอาบรรยากาศในลานจอดรถเย็นเยียบลงถนัดตาทว่า... แทนที่สิบทิศจะยอมล่าถอยเหมือนอย่างที่เคยทำมาตลอดห้าปี แทนที่เขาจะถอนหายใจแล้วหันหลังเดินจากไปคราวนี้... หมาป่าจะไม่ยอมถอยอีกแม้แต่ก้าวเดียวสิบทิศไม่ตอบโต้ด้วยความรุนแรง เขาไม่ได้ตะคอก แต่ชายหนุ่มกลับใช้วิธีที่อันตรายยิ่งกว่าเขาก้าวเท้าเดินหน้าเข้าหามัทนาอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคงและคุกคามจนร่างบางต้องก้าวถอยหลังหนีโดยอัตโนมัติ“นายจะทำอะไร... ถอยออกไปนะ!”มัทนาร้องเสียงหลง ถอยร่นจนแผ่นหลังไปชนเข้ากับรถยนต์อีกคันที่จอดอยู่ด้านหลัง หมดทางหนีสิบทิศไม่หยุด เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอ... ประชิดจนปลายรองเท้าหนังขัดมันของเขาชนเข้ากับปลายรองเท้าคัตชูของเธอ แผงอกกว้างเบียดชิดเข้ามาจนแทบไม่เหลือช่อง

เสียงนั้น... เสียงที่เข้มงวดแต่นุ่มลึก เสียงที่เพิ่งขู่เธอฝากไว้ที่ลานจอดรถเมื่อคืน!สิบทิศ... เขาเข้ามาคุมเวรจัดจราจรทางอากาศฝั่งขาเข้าตั้งแต่เมื่อไหร่!นาวาที่นั่งอยู่เบาะหลังลอบส่งยิ้มกรุ้มกริ่ม ขยับปากกระซิบแซวเพื่อนรักที่ตอนนี้นั่งตัวแข็งทื่อเป็นหิน ก่อนที่เขาจะรีบกดไมค์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเป็นงานเป็นการ“Turn right heading 120, climb to flight level 250, Flight 088.” (เลี้ยวขวาไปที่ทิศ 120 ไต่ความสูง 25,000 ฟุต เที่ยวบิน 088)“ผมมองเรดาร์อยู่... และผมไม่ปล่อยให้เครื่องของคุณบินเข้าไปในดงพายุแน่นอน”เสียงทุ้มแหบพร่าของสิบทิศตอบกลับมาอย่างเป็นทางการ ทว่าประโยคนั้นกลับซ่อนนัยความหมายบางอย่างที่ทำให้ ‘ผู้ช่วยนักบินสาว’ ถึงกับหน้าร้อนผ่าว“Flight 088, reduce speed to 250 knots. Follow my heading strictly.” (เที่ยวบิน 088 ลดความเร็วลงเหลือ 250 นอต บินตามเส้นทางที่ผมสั่งอย่างเคร่งครัด)“Copy that, Approach.” (รับทราบ ศูนย์ควบคุม) นาวาตอบรับ ก่อนที่กัปตันดนัยจะหันมาสั่งการมัทนาด้วยความโล่งอก“ATC คนนี้อ่านเกมขาดมาก ตัดสินใจเฉียบขาดสุดๆ ... มัทนา หักเลี้ยวและลดความเร็วตามเวกเตอร์ที่เขาให้

เขาต้องอยู่แถวนี้แน่ๆ!รองเท้าคัตชูก้าวเดินเร็วๆ ออกมาจากร้านกาแฟ สายตากวาดมองฝ่าผู้คนบางตาที่เดินสวนไปมา จนกระทั่ง...ดวงตากลมโตไปสะดุดเข้ากับร่างสูงใหญ่ที่คุ้นเคยบนชั้นลอย (Mezzanine) อีกฝั่งของเทอร์มินัลที่สามารถมองลงมาเห็นบริเวณหน้าร้านกาแฟได้อย่างชัดเจน สิบทิศในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขนเสื้อยืนพิงราวระเบียงกระจกอยู่เงียบๆ สองมือล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกงสแล็ก นัยน์ตาสีนิลภายใต้กรอบแว่นกำลังทอดมองลงมาที่ร่างบางของเธออย่างไม่วางตาเขายืนอยู่ตรงนั้น... รอคอยให้เธอหันไปเจอเขาด้วยตัวเองระยะห่างระหว่างชั้นลอยกับพื้นด้านล่างไม่ได้ทำให้สายตาที่ประสานกันลดทอนความร้อนแรงลงเลยแม้แต่นิดเดียว มัทนายืนตัวแข็งทื่อ มือจับแก้วกาแฟอุ่นจัดไว้แน่น ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเมื่อสายตาที่เขามองมามันเต็มไปด้วยความอ่อนโยน ความหวงแหน และการประกาศสิทธิ์ความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจนสิบทิศกระตุกยิ้มมุมปาก เขาไม่หลบสายตา ชายหนุ่มดึงมือข้างขวาออกจากกระเป๋ากางเกง ล้วงสมาร์ตโฟนขึ้นมากดโทรออกครืด... ครืด...โทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อสูทของมัทนาสั่นเตือน หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะล้วงมืออันสั่นเทาหยิบมันขึ้นมาดูหน้าจอ