All Chapters of กัปตันครับ... หอบังคับการ(รัก)ขอลงจอด: Chapter 41 - Chapter 50

การประชุมเริ่มต้นขึ้น วิทยากรบรรยายเกี่ยวกับความสำคัญของการสื่อสารที่ชัดเจนระหว่างนักบินและหอบังคับการบิน แต่โสตประสาทของมัทนากลับไม่เปิดรับข้อมูลใดๆ เลยสักนิด เพราะประสาทสัมผัสทั้งหมดของเธอกำลังไปโฟกัสอยู่ที่ ‘ผู้ชายคนข้างๆ’ อย่างควบคุมไม่ได้!เก้าอี้ในห้องออดิทอเรียมถูกจัดวางไว้ค่อนข้างชิดกัน สรีระที่สูงใหญ่และช่วงไหล่ที่กว้างของสิบทิศ ทำให้พื้นที่ส่วนตัวของมัทนาถูกลิดรอนไปโดยปริยาย ทุกครั้งที่เขาขยับตัวจดบันทึก หรือขยับท่อนแขน... ลาดไหล่แกร่งของเขาก็จะเบียดเสียดสีกับหัวไหล่บางของเธอเบาๆสัมผัสอุ่นวาบทะลุผ่านเนื้อผ้าเชิ้ตถ่ายทอดมาถึงผิวเนื้อ ทำเอามัทนาใจสั่นสะท้านจนต้องเผลอสูดลมหายใจเข้าลึก... และนั่นก็ยิ่งทำให้เธอสูดเอากลิ่นหอมสะอาดแบบฉบับผู้ชายของเขาเข้าไปเต็มปอด!“หน้าแดงเชียว... แอร์ตรงนี้มันร้อนเหรอครับ”เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นชิดใบหู สิบทิศจงใจเอียงใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดไรผมของเธอ“ป... เปล่า! ฉันสบายดี นายขยับออกไปห่างๆ หน่อยได้ไหม อึดอัด”มัทนาเถียงกลับเสียงแผ่ว ไม่กล้าเสียงดังเพราะเกรงใจคนบรรยาย“ผมก็แค่อยากจะดูสไลด์หน้าจอบนแท็บเล็ตของคุณ... ของผมแบตมันหมด”

เปรี้ยง!ไม่ใช่เสียงฟ้าผ่ากลางรันเวย์ แต่มันคือเสียงหัวใจของมัทนาที่เต้นกระหน่ำจนแทบทะลุเครื่องแบบนักบินออกมา เมื่อเห็นแผ่นหลังกว้างของคนตัวโตมีเลือดซึมผ่านรอยขาดของเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มจนเป็นวงกว้าง บรรยากาศในห้องประชุมที่เคยจอแจพลันเงียบกริบ แลกมาด้วยสายตานับสิบคู่ที่จ้องมองมายัง ‘ฮีโร่’ จำเป็นที่เพิ่งเอาตัวรับแรงกระแทกจากโครงเหล็กนิทรรศการแทนกัปตันสาว“เลือด... เลือดออกนี่เท็น! นายบาดเจ็บ!”มัทนาร้องเสียงหลง มือเรียวสั่นระริกขณะเอื้อมไปแตะไหล่เขาเบาๆ ความเขินอายเมื่อครู่ถูกกวาดทิ้งหายไปในพายุแห่งความรู้สึกผิดสิบทิศขมวดคิ้วแน่น สันกรามหนาขบเข้าหากันจนเป็นรอยนูน เขาไม่ได้ร้องโอดโอยออกมาสักคำ แต่หยาดเหงื่อเม็ดเป้งที่ผุดซึมตามไรผมกับใบหน้าที่เริ่มซีดลงคือของจริง ชายหนุ่มพยายามจะเอี้ยวตัวหันไปดู แต่ความเจ็บแปลบที่แล่นริ้วจากสะบักหลังลามไปถึงไขสันหลังทำให้เขาต้องชะงัก“อึก... ไม่เท่าไหร่หรอก แค่โดนคมมันข่วน”เขายังจะปากแข็ง ทั้งที่หายใจหอบถี่เพราะความระบม“ข่วนบ้าอะไรล่ะ เสื้อขาดจนเห็นเนื้อข้างในแล้ว! มานี่เลยนะ!”มัทนาไม่ฟังอีร้าค่าอีรม เธอปราดเข้าไปคว้าต้นแขนข้างซ้ายของเขาที่ไม่ได้บ

หญิงสาวค่อยๆ ลากผ้าขนหนูเช็ดไล่ไปตามซอกคอ ไหปลาร้า และแผ่นอกแน่นตึง น้ำหนักมือของเธอเบาหวิวราวกับขนนก ทุกครั้งที่ปลายนิ้วเย็นเฉียบของเธอเผลอไปแตะโดนผิวเนื้อของเขา มัทนาจะสัมผัสได้ถึงการเกร็งตัวของกล้ามเนื้อภายใต้ฝ่ามืออย่างชัดเจนเช็ดช่วงบนเสร็จ มัทนาก็ขยับตัวลุกขึ้นยืนชิดขอบโซฟาเพื่อเช็ดแผ่นหลังและท่อนแขน“ก้มหัวลงนิดนึง ฉันจะเช็ดข้างหลัง... ระวังอย่าขยับแรงล่ะ”หญิงสาวโน้มตัวข้ามศีรษะของเขาไป สรีระของเธอจึงอยู่ในตำแหน่งที่แทบจะคร่อมทับคนเจ็บเอาไว้ หน้าท้องแบนราบที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อเชิ้ตเครื่องแบบของมัทนา อยู่ห่างจากใบหน้าของสิบทิศเพียงไม่กี่เซนติเมตร!กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงผสมกับกลิ่นแป้งเด็กอ่อนๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของมัทนา ลอยอวลอยู่ปลายจมูกของสิบทิศ ชายหนุ่มหลับตาลง สูดกลิ่นหอมนั้นเข้าปอดลึกๆ อย่างห้ามใจไม่อยู่ผ้าขนหนูอุ่นๆ ค่อยๆ ซับไปตามแผ่นหลังกว้าง มัทนาต้องใช้สมาธิขั้นสูงเพื่อกะระยะไม่ให้ผ้าไปโดนรอยช้ำและพลาสเตอร์กันน้ำที่แปะทับรอยเย็บ 15 เข็มกลางหลังของเขา การโน้มตัวทำให้หน้าอกของเธอเฉียดกรายไปกับลาดไหล่ของเขาเป็นระยะ บรรยากาศในห้องเงียบเชียบจนมัทนาได้ยินเสียงลมหายใจของเขาที่เริ่มต

“ตัวร้อนจี๋เลยนี่นา! นายได้ลุกมากินยาบ้างหรือเปล่าฮะ!”สิบทิศค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก นัยน์ตาสีนิลที่เคยคมกริบบัดนี้ดูปรือปรอยและอ่อนแรง ชายหนุ่มขยับปากจะพูดแต่ก็ต้องซี๊ดปากด้วยความเจ็บ“มัดหมี่... มาได้ยังไง... นึกว่าบินกลับมาแล้วจะพักผ่อนซะอีก”เสียงของเขาแหบพร่าจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ“จะพักได้ไง ในเมื่อไอ้เจเจเอาไปป่าวประกาศซะลั่นห้องอาหารว่านายกำลังจะตายคาห้อง!”มัทนาบ่นอุบอิบแต่การกระทำกลับสวนทาง หญิงสาวรีบเดินไปหยิบชามกระเบื้อง เทโจ๊กอุ่นๆ ใส่ลงไป แล้วกลับมานั่งลงข้างโซฟา“ยังไม่ได้กินอะไรเลยใช่ไหม ลุกขึ้นมานั่งก่อน ฉันจะป้อน... กินข้าวแล้วจะได้ล้างแผลกินยา”คนตัวโตแกล้งทำเสียงครางต่ำในลำคอ ค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงพนักโซฟาอย่างเชื่องช้า ทิ้งน้ำหนักตัวเอียงไปทางซ้ายเพื่อหลีกเลี่ยงการกดทับแผล“ขยับ... ไม่ค่อยไหว ปวดร้าวไปถึงหน้าอกเลย”สิบทิศหลับตาลง ทิ้งศีรษะพิงกับพนักโซฟาอย่างคนหมดแรง ทั้งที่ในใจแอบลอบยิ้มกริ่มที่แผนการ ‘สำออยระดับพรีเมียม’ มันได้ผลชะงัดนักมัทนาไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอทำหน้าที่พยาบาลจำเป็นอย่างเต็มกำลัง หญิงสาวตักโจ๊กขึ้นมาเป่าลมเบาๆ ก่อนจะยื่นไปจ่อที่ริมฝีปากเ

“ถ้าตอนนั้นไม่ได้ใส่แจ็กเกตให้... คุณคงหนาวตายคาหนังสือเล่มนั้นไปแล้ว”เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าดังขึ้นจากทางหน้าประตูห้องทำงาน ทำเอามัทนาสะดุ้งเฮือก!หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองผ่านม่านน้ำตา สิบทิศในสภาพเปลือยท่อนบน ยืนพิงกรอบประตูอยู่เงียบๆ ไม่รู้ว่าเขาตื่นและมายืนอยู่ตรงนี้นานแค่ไหนแล้ว... นัยน์ตาสีนิลที่เคยวาววับ บัดนี้ทอประกายลึกซึ้งและอัดแน่นไปด้วยความรู้สึกทั้งหมดที่ถูกปิดบังมาตลอดห้าปีมัทนากำพวงกุญแจและรูปถ่ายในมือแน่น ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันจนสั่นสะท้าน ก้อนความรู้สึกที่ตีตื้นขึ้นมามันมากมายจนกัปตันสาวผู้เข้มแข็งตั้งรับไม่ทัน“เท็น... นาย...” เธอเค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบากสิบทิศค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามาหาเธอช้าๆ ทิ้งระยะห่างเพียงแค่คืบ ชายหนุ่มยกมือข้างซ้ายขึ้น ปลายนิ้วโป้งสากเกลี่ยหยดน้ำตาที่หางตาของเธอออกให้อย่างเบามือที่สุด สัมผัสนั้นเต็มไปด้วยความทะนุถนอมราวกับเธอเป็นแก้วเจียระไนที่เปราะบาง“ผมบอกแล้วไง...” เขากระซิบชิดหน้าผากมน “ว่าเรดาร์ของผม... ไม่เคยคลาดสายตาจากคุณเลยสักวินาทีเดียว”หัวใจของมัทนาเต้นระรัวจนแทบระเบิด ความรู้สึกหวามไหวผสมปนเปกับความสับสนจนสมองขาวโพลนไปหมด หญิงสาวไ