All Chapters of กัปตันครับ... หอบังคับการ(รัก)ขอลงจอด: Chapter 21 - Chapter 30

“คุณสิบทิศใส่แว่น! หล่อกระชากวิญญาณมากกก รังสีความผัวแผ่กระจายจนกูอยากจะเดินไปถวายตัวเดี๋ยวนี้เลย!”‘ตกลงว่าห้าปีที่หายไป หมอนี่ไปทำอะไรมากันแน่...’มัทนาตั้งคำถามกับตัวเองในใจ เผลอกำแก้วไวน์แน่นขึ้น ออร่าของเขาในคืนนี้มันสั่นคลอนก้อนเนื้อในอกซ้ายของเธอรุนแรงเกินไป“พี่เท็นคะ! เพลงกำลังจะขึ้นพอดี วีน่าขอจองคิวเต้นรำเพลงแรกได้ไหมคะ”‘วีน่า’ แอร์โฮสเตสสาวพราวเสน่ห์รีบเดินกรีดกรายเข้าไปดักหน้าสิบทิศ หญิงสาวส่งสายตาหวานหยาดเยิ้ม พร้อมกับแอร์โฮสเตสอีกสองสามคนที่พยายามจะเข้ามาป้วนเปี้ยนใกล้ๆ หวังจะได้รับเลือกจากหนุ่มหล่อที่สุดในงานสิบทิศเบี่ยงตัวหลบอย่างนุ่มนวลแต่ไว้ตัว ชายหนุ่มส่งยิ้มบางๆ ที่ไปไม่ถึงดวงตาให้บรรดาสาวๆ“ขอโทษด้วยครับ พอดีผมมีคิวต้องคุยกับ ‘คนรู้จัก’ แล้ว”เขาปฏิเสธอย่างสุภาพ ทว่าเด็ดขาดจนแอร์สาวต้องหน้าเจื่อน นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นกวาดมองฝ่าฝูงชนประหนึ่งเรดาร์ที่กำลังค้นหาเป้าหมายและในวินาทีที่สายตาของเขาปะทะเข้ากับร่างบางในชุดเดรสสีน้ำเงินเข้มที่มุมเครื่องดื่ม... โลกทั้งใบก็คล้ายจะหยุดหมุนสิบทิศชะงักฝีเท้า สันกรามหนาขบเข้าหากันจนเป็นรอยนูนเมื่อเห็นความสวยงามที่โดดเด

‘ตกลงว่าห้าปีที่หายไป... หมอนี่ไปทำอะไรมากันแน่’คำถามนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของมัทนา ประหนึ่งเรดาร์ที่สแกนหาคำตอบซ้ำแล้วซ้ำเล่า หญิงสาวก้าวเดินย่ำส้นสูงไปตามทางเดินของลานจอดรถชั้นใต้ดินของโรงแรมหรูในช่วงเกือบเที่ยงคืน อากาศเย็นเยียบและแสงไฟนีออนสลัวๆ ส่องสะท้อนตัวถังรถยนต์ราคาแพงที่จอดเรียงรายฤทธิ์ของไวน์แดงสามแก้วที่ดื่มเข้าไปเริ่มทำงานเต็มสูบ มัทนารู้สึกว่าภาพตรงหน้ามันแกว่งไปมาเล็กน้อย หญิงสาวพยายามเดินให้ตรงทางที่สุดเพื่อรักษาฟอร์มกัปตันหญิงเหล็ก แต่สุดท้ายปลายเท้าก็สะดุดเข้ากับรอยต่อของพื้นปูนจนร่างบางถลาไปข้างหน้าหมับ!ท่อนแขนแกร่งของสิบทิศที่เดินตามประกบอยู่ไม่ห่าง คว้าเข้าที่เอวคอดของเธอเอาไว้ได้ทันท่วงที ชายหนุ่มออกแรงกระตุกเพียงนิด ร่างของมัทนาก็ปลิวกลับมาปะทะเข้ากับแผงอกกว้างที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามเนื้อภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาว“เดินยังจะล้มเลย... บอกแล้วไงว่าอย่าฝืน”เสียงทุ้มต่ำดุเบาๆ อยู่เหนือศีรษะ ลมหายใจอุ่นจัดของเขารดรินลงมาที่กลุ่มผมของเธอ“ฉันไม่ได้ล้ม! แค่พื้นมันลื่นต่างหาก!”มัทนาเถียงคอเป็นเอ็น พยายามจะดันตัวออกจากอ้อมกอดที่แสนจะอันตรายต่ออัตราการเต้นของหัวใจ แต่สิ

ประโยคนั้นราวกับกระแสไฟฟ้าที่ช็อตเข้ากลางระบบประสาท มัทนาเบิกตากว้าง ตัวแข็งทื่อ สมองขาวโพลนไปหมด เธออ้าปากจะพูด แต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาสิบทิศไม่รอฟังคำตอบ ชายหนุ่มผละตัวออกห่างอย่างอ้อยอิ่ง ล้วงมือกลับเข้าไปในกระเป๋ากางเกง“ฝันดีครับ...”เขาทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้แค่นั้น ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปที่ลิฟต์ ทิ้งให้มัทนายืนหน้าแดงก่ำ หอบหายใจสะท้าน ขาอ่อนแรงจนต้องพิงบานประตูห้องเพื่อพยุงตัวไอ้ผู้ชายบ้า! ไอ้คนเผด็จการ! เขาจงใจอ่อยให้เธอใจสั่น แล้วก็เดินหนีไปหน้าตาเฉย!มัทนารีบผลักประตูห้องเข้าไป ทิ้งตัวลงบนเตียงกว้างทั้งชุดราตรี หญิงสาวคว้าหมอนขึ้นมาปิดหน้าแล้วกรี๊ดอัดลงไปสุดเสียงคืนนี้... เธอคงไม่มีทางข่มตาหลับลงได้อย่างแน่นอน!...[เช้าวันต่อมา]แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องลอดผ้าม่านเข้ามาในห้องนอน มัทนาสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงนาฬิกาปลุกที่แผดเสียงลั่นในเวลา 07:00 น.หญิงสาวยกมือขึ้นขยี้ตา อาการแฮงก์จากไวน์ไม่ได้รุนแรงนัก แต่สิ่งที่รุนแรงยิ่งกว่าคือ ‘ความทรงจำ’ เมื่อคืนที่ไหลบ่าเข้ามาในหัวเป็นฉากๆภาพริมฝีปากที่เฉียดกันเพียงมิลลิเมตร... สัมผัสอุ่นวาบที่มุมปาก... และประโยคกระซิบ

สิบทิศละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์ ชายหนุ่มไม่ได้ยื่นมือออกไปรับ เขามองกล่องขนมนั้นด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะดันแว่นตากรอบเงินที่สวมอยู่บนสันจมูกให้เข้าที่“ขอบคุณสำหรับน้ำใจครับคุณวีน่า...”น้ำเสียงของเขาสุภาพ นุ่มนวล แต่ทิ้งระยะห่างอย่างชัดเจนจนคนฟังรู้สึกหนาวเยือก“แต่ผมคงรับไว้ไม่ได้ ช่วงนี้ผมต้องคุมน้ำตาล... เพราะผมมี ‘คน’ ที่ต้องดูแลเรื่องโภชนาการให้แล้วครับ เธอค่อนข้างดุนิดหน่อย ถ้าผมแอบกินขนมจุกจิกเดี๋ยวเธอจะหงุดหงิดเอา”เปรมกับนพที่แอบฟังอยู่ถึงกับสำลักน้ำลายตัวเองส่วนวีน่าหน้าเสียรอยยิ้มค้างเติ่งอยู่บนใบหน้า หญิงสาวอ้าปากค้าง มองหน้าสิบทิศสลับกับกล่องมาการองในมือ“ค... คนดูแลโภชนาการเหรอคะ พี่เท็นจ้างนักโภชนาการส่วนตัวแล้วเหรอคะ”หล่อนพยายามคิดเข้าข้างตัวเอง“ไม่ใช่คนจ้างครับ...”สิบทิศยิ้มบางๆ เป็นยิ้มที่แฝงไปด้วยความหวงแหนอย่างปิดไม่มิด“แต่เป็นคนที่ผมเต็มใจให้คุมเอง... ขอตัวทำงานต่อนะครับ”ประโยคตัดรอนที่มาพร้อมกับการหันเก้าอี้หนีกลับไปจ้องจอเรดาร์ ทำเอาวีน่าต้องจำใจเดินกระแทกส้นปึงปังออกจากหอคอยไปพร้อมกับกล่องมาการองที่เป็นหม้ายสิบทิศส่ายหัวเบาๆ ปลายนิ้วแตะที่ริมฝีปากตัวเองโ

รอยยิ้มแรกที่เผลอหลุดออกไปในร้านกาแฟเมื่อหลายวันก่อน เปรียบเสมือนรอยร้าวเล็กๆ บนกระจกหน้าต่างเครื่องบินที่กำลังบินอยู่บนระดับความสูงสามหมื่นฟุต มัทนารู้ดีว่าถ้าปล่อยทิ้งไว้ ความกดอากาศจากภายนอก... หรือก็คือ ‘ความหวั่นไหว’ ที่สิบทิศถาโถมเข้าใส่ จะต้องทำให้กระจกบานนั้นแตกละเอียด และดึงร่างของเธอให้ปลิวออกไปสู่ห้วงอากาศที่ไร้แรงโน้มถ่วงอย่างแน่นอนทว่า... ก่อนที่มัทนาจะทันได้ปล่อยให้ตัวเองปลิวไปกับความรู้สึกโง่ๆ นั่น แรงกระแทกจาก ‘อดีต’ ก็พุ่งเข้าชนกระจกบานนั้นจนแตกกระจาย และดึงเธอให้ร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นดินอย่างโหดร้ายเสียก่อนเสียงดนตรี EDM จังหวะหนักหน่วงดังกระหึ่มไปทั่วบริเวณชั้นรูฟท็อปของ ‘Gigi’s Bar’ ผับหรูใจกลางเมืองซึ่งถูกเหมาโซนวีไอพีเพื่อจัดงานสังสรรค์ศิษย์เก่าสถาบันการบินรุ่นที่ 45 แสงไฟเลเซอร์สีเขียวและน้ำเงินสาดส่องตัดสลับกับความมืด สร้างบรรยากาศสนุกสนานและคึกคักให้กับเหล่านักบิน ลูกเรือ และเจ้าหน้าที่การบินที่นานๆ จะได้โคจรมาพบกันแบบพร้อมหน้าพร้อมตามัทนาในชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำเข้ารูปยาวกรอมเข่า ยืนหมุนแก้วแชมเปญทรงสูงอยู่ในมือด้วยท่วงท่าสง่างาม แม้ริมฝีปากจะคลี่ยิ้มบางๆ ให