All Chapters of กัปตันครับ... หอบังคับการ(รัก)ขอลงจอด: Chapter 151 - Chapter 160

[บรรยากาศ ณ ร้านอาหารรูฟท็อป]ค่ำคืนนั้น ร้านอาหารกึ่งบาร์บรรยากาศดีใจกลางกรุงถูกเหมาปิดร้านเพื่อเป็นสถานที่จัดปาร์ตี้ฉลองแบบส่วนตัวสุดขีด เสียงเพลงจังหวะสนุกสนานดังคลอประสานไปกับเสียงหัวเราะและเสียงชนแก้วของเหล่าลูกเรือ นักบิน และเจ้าหน้าที่ ATC ที่มารวมตัวกันจนแน่นขนัดกลางโต๊ะวีไอพีตัวยาว เอแคลร์รับหน้าที่เป็นนักพากย์หลักประจำโต๊ะ เล่าเหตุการณ์ช็อกโลกในห้องประชุมให้เรดาร์กับกอหญ้า (ที่ไม่ได้เข้าไปด้วย) ฟังอย่างออกรสชาติ“พวกแกฟังนะ... พีคสุดคือนาทีที่ท่านประธานศิวัชเดินเข้ามานะเว้ย!” เอแคลร์ทำตาโต ออกท่าออกทางประกอบชนิดที่ว่าตุ๊กตาทองต้องเข้า “ท่านชี้หน้าอิทศแล้วประกาศลั่นห้องเลยว่า ‘ฉันจะให้ทนายฟ้องที่แกทำให้ชื่อเสียงและเกียรติของลูกสะใภ้ฉันเสียหาย!’ โอ๊ยยย! วินาทีนั้นอิแคลร์จะเป็นลม! อยากจะลงไปกรี๊ดอัดพื้น!”“ฮะ!! จริงป่ะเนี่ย!” เรดาร์กรี๊ดลั่นโต๊ะ เอามือทาบอกด้วยความฟิน “ระดับท่านประธานลงมาฟาดเอง แถมเรียกสะใภ้กลางบอร์ดบริหารเลยเหรอแม่!”“เออออ! พ่อผัวโพรเทกต์ดีมาก สปอยล์สุดๆ ยกตำแหน่งสะใภ้ให้แบบเต็มปากเต็มคำ!” เอแคลร์หันไปจับมือมัทนามาเขย่าๆ “กูปลื้มมากกกก ที่มีเพื่อนเป็นลูกสะใภ

“อุ๊ยตาย! น้องจีน่ามาผิดฝั่งแล้วมั้งจ๊ะ มาๆๆ มานั่งฝั่งนี้นะลูกนะ!” เอแคลร์กับเรดาร์รู้หน้าที่ รีบพุ่งตัวไปประกบซ้ายขวา คว้าแขนจีน่าดึงกระชาก (อย่างสุภาพ) ให้ออกห่างจากสิบทิศทันที“มานั่งกับพวกพี่นี่ พี่เท็นเค้ามีเมีย... เอ๊ย! มีคนดูแลชงเหล้าให้แล้วจ้ะ ไม่ต้องลำบากหนูหรอก!”“เอ่อ... ค่ะพี่แคลร์” จีน่าหน้าเจื่อน ยอมถูกลากไปนั่งอีกฝั่ง แต่ยังไม่วายส่งสายตาทอดสะพานมาให้สิบทิศทว่า... สายตาของมัทนากลับไม่ได้มองไปที่ใบหน้าของชะนีขี้อิจฉาเลยแม้แต่น้อย นัยน์ตาคู่สวยของกัปตันหญิงเหล็กจับจ้องไปที่ ‘รอยลิปสติกสีแดงสด’ ที่ประทับหราอยู่บนปกคอเสื้อเชิ้ตสีขาวของสิบทิศ!รอยมันชัดเจนซะจนไม่ต้องเดาว่าไปโดนอะไรมา!บรรยากาศที่โต๊ะเงียบกริบ แก๊งเพื่อนที่ตาไวเห็นรอยลิปสติกต่างอ้าปากค้าง เตรียมใจรับแรงระเบิดจากพายุลูกใหม่ นาวากับนพถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ ลอบมองหน้าไอ้เท็นที่ยังคงนั่งทำหน้างงไม่รู้เรื่องรู้ราวมัทนากระตุกยิ้มมุมปาก มันไม่ใช่รอยยิ้มเศร้าเสียใจแบบนางเอกละครหลังข่าวยุคเก่า แต่เป็นรอยยิ้มของนางพญาที่พร้อมจะเชือดศัตรูให้ตายคาที่! หญิงสาวลุกขึ้นยืนช้าๆ วางมือลงบนพนักเก้าอี้ของสิบทิศ แล้วโน้มตัวไปข้า

สิบทิศปล่อยให้เมียรัก ‘คุมแมนนวล’ อย่างเต็มใจ มือหนาเลื่อนขึ้นมาประคองแผ่นหลังบาง ลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้เสื้อเชิ้ตทำงานตัวสวยของเธอ ยิ่งมัทนาตอบสนองรุนแรงเท่าไหร่ ไฟในกายของหมาป่าที่แกล้งทำตัวเป็นลูกหมาก็ยิ่งลุกโชน“พี่ยอมเป็นหมาจรจัดของมัดคนเดียว...” สิบทิศผละริมฝีปากออกมากระซิบชิดริมฝีปากบวมเจ่อของเธอ นัยน์ตาสีนิลที่เคยมองอย่างเว้าวอนบัดนี้เปลี่ยนเป็นแววตาของนักล่าที่พร้อมจะตะครุบเหยื่อ “แต่ตอนนี้... หมดเวลาของกัปตันแล้วครับ”พรึ่บ!“ว้าย!”เพียงชั่วพริบตาเดียว ร่างสูงใหญ่ก็พลิกสถานการณ์ จับร่างบางของมัทนากดลงไปนอนหงายจมลึกกับเบาะโซฟาตัวกว้างแทน โดยมีเขาทาบทับอยู่เบื้องบน สิบทิศใช้มือเพียงข้างเดียวรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้เหนือศีรษะ“พี่เท็น... อ๊ะ!”“กัปตันมัทนาตรวจเครื่องจนพอใจแล้ว... ตอนนี้ถึงตาซุปเปอร์ไวเซอร์อย่างพี่ ต้อง ‘ทดสอบแรงขับเคลื่อน’ บ้างแล้วนะ”สิบทิศไม่รอช้า เขาซุกไซ้ใบหน้าลงกับซอกคอขาวผ่อง สููดดมกลิ่นหอมประจำตัวของเธอเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะฝังรอยจูบและขบเม้มจนเกิดรอยรักสีแดงระเรื่อไปทั่วลำคอและเนินอกขาวเนียนที่โผล่พ้นเสื้อออกมา“อ๊า... พี่เท็น... เดี๋ยว.

บนโซฟาหลุยส์ตัวโตกลางห้อง ‘คุณหญิงดาริกา’ นายหญิงใหญ่แห่งตระกูลศิระโยธินนั่งสวมแว่นสายตาอ่านเอกสารอยู่ด้วยท่วงท่าสง่างาม ทว่ารังสีความกดดันที่แผ่ออกมานั้นทำเอาสิบทิศถึงกับต้องลอบกลืนน้ำลาย ส่วนท่านประธานศิวัชก็นั่งจิบชาอยู่ฝั่งตรงข้ามพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่ดูยียวนสุดๆ“แม่ครับ...” สิบทิศเอ่ยทำลายความเงียบ พร้อมกับกระชับมือมัทนาให้มายืนซ้อนอยู่ด้านหลังตัวเองครึ่งตัว เป็นการกางปีกปกป้องเต็มที่ “เรื่องที่พ่อเอาคลิปให้ฟัง... ผมอธิบายได้นะ แม่ห้ามว่ามัดหมี่เด็ดขาด มัดไม่รู้เรื่อง ผมเป็นคนสั่งหอบังคับการเองด้วยอำนาจของผม มัดไม่ได้ใช้เส้นสายอะไรทั้งนั้น”คุณหญิงดาริกาละสายตาจากเอกสาร ค่อยๆ ถอดแว่นสายตาวางลงบนโต๊ะ ก่อนจะตวัดสายตาคมกริบมองลูกชายหัวแก้วหัวแหวน“ฉันยังไม่ได้อ้าปากด่าอะไรสักคำ... แกจะร้อนตัวทำไมไอ้เท็น” คุณหญิงดาริกาเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะพยักพเยิดหน้าไปทางหญิงสาวที่ยืนหลบอยู่ด้านหลัง “มานี่สิ... แม่มัทนา มานั่งข้างๆ ฉันนี่”สิบทิศขมวดคิ้วแน่น ขยับตัวบังมัทนาไว้ทันที “แม่จะคุยอะไรก็คุยตรงนี้เถอะครับ”“ไอ้เท็น! แกนี่มันขวางหูขวางตาจริงๆ หลบไป ฉันจะคุยกับลูกสะใภ้ฉัน!”สรรพนามที่หลุด

[ภายในห้องนักบิน (Cockpit) - เที่ยวบิน THS059]มัทนานั่งประจำที่ฝั่งซ้ายของห้องนักบิน (ตำแหน่งกัปตัน) สองมือเรียวขยับตรวจสอบสวิตช์และแผงควบคุมหน้าปัดเหนือศีรษะอย่างคล่องแคล่วและแม่นยำ ข้างกายของเธอคือ ‘นาวา’ เพื่อนสนิทที่วันนี้รับหน้าที่เป็น First Officer (นักบินผู้ช่วย)“เครื่องยนต์พร้อม ระบบไฮดรอลิกพร้อม...” นาวาไล่อ่าน Checklist ก่อนจะหันมายิ้มกริ่มให้กัปตันป้ายแดง “เอาล่ะครับท่านประธาน... เอ๊ย กัปตันมัทนา พร้อมขอ Clearance จากหอบังคับการบินหรือยังครับ”“เลิกเรียกฉันว่าท่านประธานสักทีนาวา ถ้านายไม่อยากโดนหักเงินเดือนล่วงหน้า” มัทนาตวัดสายตาค้อนเพื่อน แต่ริมฝีปากกลับระบายยิ้ม หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ปรับโหมดเข้าสู่ความเป็นมืออาชีพ นิ้วเรียวกดสวิตช์วิทยุสื่อสารบริเวณคันบังคับ“Suvarnabhumi Delivery, ThaiSky zero-five-nine, requesting clearance to Phuket, Flight Level three-five-zero.” (หอบังคับการบินสุวรรณภูมิ, ไทยสกาย 059 ขออนุญาตเส้นทางบินไปภูเก็ต ที่ระดับความสูง 35,000 ฟุต)เสียงวิทยุเงียบไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าอันเป็นเอกลักษณ์ จะแทรกผ่านคลื่นความถี่เข้า