Lahat ng Kabanata ng ตกหลุมรักนายหน้าหวาน: Kabanata 1 - Kabanata 10

ที่โรงอาหาร"พุฒินายกินอะไรอ่ะ""เเกงเหลืองร้านนี้เผ็ดอร่อยสุดยอดยกนิ้วเลย""เเสบท้องน่าดู"อรรถพรยู่หน้า"เเล้วได้อะไรกิน""ราดหน้าอยากกินอะไรซอฟๆ""กันกินน้ำอะไรเดี๋ยวเราเดินไปซื้อให้""ชาเขียว""อืม รอเเป๊บ"พุฒิชัยพูดจบก็เดินไปสั่งน้ำปรมะเเละมาวินเดินมาที่โรงอาหารสายตาเขาหันไปเจออรรถพร"นั่งตรงไหนวะปิง""นั่นไงตรงนั้น"เขาชี้ไปที่โต๊ะที่อรรถพรนั่ง"นั่นไอ้น้องที่เเกเเกล้งนี่หว่า""ใช่ไปสั่งข้าวให้ด้วยเจอกันที่โต๊ะ""เอ้าไอ้นี่เห้ย"มาวินเกาหัวมองตามปรมะที่ตอนนี้ถึงโต๊ะเเล้ว"ไอ้กัน"เขาเอ่ย คนตัวเล็กสะดุ้งหันมามอง"พี่ปิง""เออกินอะไรวะ"เขามองใบหน้าหวานที่เหวอเมื่อเห็นเขา"ราดหน้าครับเเล้วพี่ปิงล่ะครับได้อะไรกิน""รอไอ้วิน"เขาเอ่ยเหลือบมองใบหน้ารุ่นน้องเป็นระยะ...เเปลกเว้ยยิ่งมองยิ่งรู้สึกเเปลกๆ...คิดในใจ คนตัวเล็กเริ่มรู้ตัวถามเขาเมื่อโดนเเอบมอง"พี่ปิงมีอะไรหรือเปล่าครับ""ทำไม""ก็พี่ปิงเเอบมองหน้าผม""ใครเเอบมองมึง"ปรมะรีบปรับสีหน้า"มีอะไรหรือเปล่ากัน"พุฒิชัยเดินกลับมาเห็นเพียงด้านหลังคนที่นั่งอยู่กับอรรถพร"กูเอง""พี่ปิง""ฉันก็มาด้วย ข้าวหมูกระเทียมของมึงไอ้ปิง"มาวินเดินมาผสมโ

เช้าวันต่อมาลานจอดรถหอกล้วยไม้ปรมะนั่งอยู่ในรถพร้อมสตารท์รถทิ้งไว้นั่งมองนาฬิกาเรือนหรู...6โมง59เเล้วทำไมมันยังไม่ลงมาอีก...เขานั่งคิดอยู่ในรถมองไปข้างหน้า อรรถพรเดินมาด้านหลังรถที่เขาจอดดูนาฬิกา...อะพอดี7โมงเป๊ะ...เขาดูโล่งใจพร้อมเคาะกระจกรถปรมะหันมามองทำหน้าตึงใส่คนตัวเล็กเอานาฬิกาทาบกับกระจกรถยิ้มๆปรมะไม่กล้ายิ้มตอบเขารถกระจกรถพูดออกมา"ตรงเวลาดีขึ้นรถมาเร็ว""ครับ"เขาเอ่ยเปิดประตูรถด้านหลังจะเข้าไปนั่ง"เห้ยมานั่งหน้ากูไม่ใช่คนขับรถของมึงนะไอ้กัน""ขอโทษครับ"คนตัวเล็กหน้าเจื่องสลับมานั่งข้างคนขับหน้ามหาลัยปรมะจอดรถให้อรรถพรลงก่อน เเล้วค่อยวกไปที่จอดรถคณะวิศวะฯ"ลงหน้ามอฯนั่นหละใกล้คณะมึงดีเดี๋ยวกูวกไปทะลุด้านหลังถึงลานจอดรถคณะกูพอดี""ขอบคุณนะครับพี่ปิง""เออ"เขาเอ่ยจะไปต่อ....ปรี๊นๆๆ...เสียงบีบเเตรรถไล่หลังปรมะถึงกับขมวดคิ้วมองกระจกหลัง"ไอ้ปิงจอดนานจังวะจีบกันอยู่นั่นหละ""ไอ้เหี้ยวินบีบเเตรหาเตี่ยมึงเหรอ"เขาด่ารีบขับออกไปทันที"มึงมากับไอ้ปิงเหรอ"มาวินลดกระจกชะลอรถเอ่ยถาม"ครับ""อะหะ งั้นกูไปหละ"....น้านงัยกูคิดไว้ไม่มีผิดเเบบนี้ต้องจี้ถามเจ้าตัว....เขาคิดรีบขับตามรถปรมะไป

ก่อนเลิกเรียน10นาทีมาวินขออาจารย์ลงมาเข้าห้องน้ำเเต่ดันเดินมาที่ลานจอดรถเเละเดินมาที่รถของปรมะสีหน้าเจ้าเล่ห์มองซ้ายมองขวาเเล้วปล่อยลมรถ....สองล้อคงไม่พองั้นสี่ล้อเลยละกันขอโทษนะเพื่อนเเต่เราหวังดี....มาวินคิดเเล้วจัดการปล่อยลมออกทั้งสี่ล้อเสร็จภาระกิจเเล้วเขาก็เดินออกจากตรงนั้นทันที กลับมาที่ห้องเรียนวางหน้าเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น"เห้ยไปห้องน้ำทำไมเหงื่อเเตกเต็มเลยวะ"ปรมะสังเกตุเอ่ยถาม"อากาศข้างนอกมันร้อนมึงจะถามทำไมนักหนา" มาวินเเถ"หรา""เออถามอยู่ได้"มาวินเอ่ยมองนาฬิกาเเล้วเก็บของ"ทำไมมึงดูรีบเเปลกๆวะไอ้วิน"ยังไม่ทันที่มาวินจะตอบเสียงออดก็ดังขึ้นช่วยชีวิตเขา"มีธุระวะไปนะ"มาวินเอ่ยเเล้วรีบออกไป"อะไรวะทำไมรีบขนาดนั้น"ชายหนุ่มส่ายหัวงงๆเเล้วเก็บของเดินออกไปมาวินเเอบสังเกตุผลงานตัวเองเขาเเอบขับรถตัวเองไปจอดที่คณะแพทย์ศาสตร์แล้วเดินวกมาเเอบสังเกตุการณ์ที่ลานจอดรถนิเทศฯเห็นอรรถพรเเละพุฒิชัยเดินลงจากตึกมาที่ลานจอดรถ"เรากลับก่อนนะกัน""ขับรถดีๆนะพุฒิ""กันก็เหมือนกันนะ""โอเคเจอกันพรุ่งนี้"ทั้งคู่เเยกกันขึ้นรถมาวินยิ้มดีดนิ้ว....ลงล๊อคทีนี้ก็เหลือเเต่มึงเเล้วนะไอ้ปิงฺ....มาวินคิด

"พี่ปิงรอผมด้วย"คนตัวเล็กจ้ำเท้าไล่ตามคนตัวโต"โอ้ยเหนื่อยพี่ปิงหยุดก่อน"เขาเอ่ยออกมาเเบบนี้3ครั้งปรมะหงุดหงิดหยุดกระทันหันเเละหันกลับมาคนตัวเล็กเบรกไม่ทันหน้าชนอกเขา"จะตามมาเพื่อ""พี่ปิงเป็นอะไรอยู่ดีๆก็เดินหนีมา""ก็จะเป็นอะไรก็เรื่องของกูปะวะเสือกอะไรด้วยวะ""ผมเเค่เป็นห่วงเเค่พูดเล่นเฉยๆไม่คิดว่าพี่จะเดือดขนาดนี้""เรื่องของกูหลีกไปปะ"เขาเอ่ยเลี่ยงเดินไปอีกทางเเต่คนตัวเล็กดันขวาง"เราต้องคุยกันนะพี่ผมขอโทษที่พูดอะไรเเย่ๆไปอะ""หลีก"ปรมะเอ่ยเขาหงุดหงิดไม่รู้เพราะอะไรรู้เเค่ว่าอยากอยู่นิ่งๆเงียบๆคนเดียว"พี่ปิง""เลิกยุ่งเลิกตามกูได้มะโคตรรำคาญเลยหวะ"ปรมะทั้งเหวี่ยงทั้งโมโหใส่"ผมตามพี่หรือพี่ตามผมกันเเน่ถ้าพี่รำคาญต่อไปก็ไม่ต้องคุยกัน"อรรถพรจากที่เคยไม่ค่อยพูดสุภาพเกรงใจคนอื่นหายไปเขาเริ่มพูดตอบโต้หลังจากฟังปรมะพูดเมื่อครู่"เออไปให้ไกลๆหน้ากูเลยไป"เขาเอ่ยไม่สนอะไรทั้งนั้นเพราะอารมณ์ยังไม่อยู่กับร่องกับรอยเดินขึ้นหอไปทันทีอรรถพรถอนหายใจเขาเองก็รู้สึกเสียใจไม่น้อยเช่นกันในห้องปรมะเข้ามาด้านในปิดประตูดังปังระบายอารทณ์กับโต๊ะทั้งหงุดหงิดทั้งโมโหเตะโต๊ะไม่ยั้งหลังจากนั้นอารมณ์ดังกล

ลานจอดรถคณะนิเทศฯ"พี่ปิงรถพุฒิยังไม่มาเลย""อ้าวมันมาสายหรือเปล่า"ทั้ง2คุยกันอยู่ๆรถพุฒิชัยก็เเล่นเข้ามาจอด"นู้นพี่ปิงมาเเล้ว""ตายยากบ่นปุ๊บมาปั๊บ""เห้ยไอ้ปิง""ตกใจอะไรพี่วินพี่ปิงไม่ใช่ผี""มันน่ากลัวยิ่งกว่าผีอีกยิ่งเห็นกูมากับมึงนะมันเเซวกูชัวร์""พี่กลัวเหรอ""หรือมึงไม่กลัว""หึก็ไม่ได้มีอะไรสักหน่อย""อืมมึงนี่มองโลกในเเง่ดีเนอะ"มาวินพยักหน้าเปิดประตูลงมาปรมะถึงกับมองหน้ามาวิน"ไอ้วินมึงมากับไอ้พุฒิได้งัย""นั่นดิพุฒิอย่างงัย"อรรถพรเสริม"เจอกันโดยบังเอิญเว้ย""อย่าบอกนะว่าเเอบไป....""ไอ้ปิงกูรู้มึงคิดอะไรอย่ามาใจบาปเลย""รู้เหรอกูคิดอะไร"ปรมะยักคิ้วยังเเซวไม่เลิก"ไม่มีอะไรหรอกครับพี่ปิง กันเราหิวข้าวเเล้วไปๆ"พุฒิชัยเปลี่ยนเรื่องเเล้วดันอรรถพรไป"รีบชิ้งเลยตกลงอย่างงัยไอ้วิน""ยุ่ง ไปกินข้าวดีกว่า"มาวินเองก็เดินชิ้งไปเช่นกัน ปรมะยิ้มๆเเล้วรีบตามไปที่โรงอาหาร"กินไรมึง"ปรมะเดินมากอดคออรรถพรคนตัวเล็กเงยหน้ามองเขาปรมะยิ้มให้กลายเป็นคนตัวเล็กเกิดเขินขึ้นมา"ข้าวเหนียวหมูครับเดี๋ยวไม่ทัน""อร่อยมั้ย งั้นกูกินด้วยดีกว่า""หะ...""เลี้ยงปะ อย่ายืนงง"เขาเดินกอดคออรรถพรไปร้านดังก