보관함
검색
홈 / วาย / ตกหลุมรักนายหน้าหวาน / ตอนที่4

공유

ตอนที่4

작가: นปก.หัวใจกับสายฟ้า
last update 게시일: 2026-04-17 15:04:19

เช้าวันต่อมา

ลานจอดรถหอกล้วยไม้

ปรมะนั่งอยู่ในรถพร้อมสตารท์รถทิ้งไว้นั่งมองนาฬิกาเรือนหรู...6โมง59เเล้วทำไมมันยังไม่ลงมาอีก...เขานั่งคิดอยู่ในรถมองไปข้างหน้า อรรถพรเดินมาด้านหลังรถที่เขาจอดดูนาฬิกา...อะพอดี7โมงเป๊ะ...เขาดูโล่งใจพร้อมเคาะกระจกรถปรมะหันมามองทำหน้าตึงใส่คนตัวเล็กเอานาฬิกาทาบกับกระจกรถยิ้มๆปรมะไม่กล้ายิ้มตอบเขารถกระจกรถพูดออกมา

"ตรงเวลาดีขึ้นรถมาเร็ว"

"ครับ"เขาเอ่ยเปิดประตูรถด้านหลังจะเข้าไปนั่ง

"เห้ยมานั่งหน้ากูไม่ใช่คนขับรถของมึงนะไอ้กัน"

"ขอโทษครับ"คนตัวเล็กหน้าเจื่องสลับมานั่งข้างคนขับ

หน้ามหาลัย

ปรมะจอดรถให้อรรถพรลงก่อน เเล้วค่อยวกไปที่จอดรถคณะวิศวะฯ

"ลงหน้ามอฯนั่นหละใกล้คณะมึงดีเดี๋ยวกูวกไปทะลุด้านหลังถึงลานจอดรถคณะกูพอดี"

"ขอบคุณนะครับพี่ปิง"

"เออ"เขาเอ่ยจะไปต่อ....ปรี๊นๆๆ...เสียงบีบเเตรรถไล่หลังปรมะถึงกับขมวดคิ้วมองกระจกหลัง

"ไอ้ปิงจอดนานจังวะจีบกันอยู่นั่นหละ"

"ไอ้เหี้ยวินบีบเเตรหาเตี่ยมึงเหรอ"เขาด่ารีบขับออกไปทันที

"มึงมากับไอ้ปิงเหรอ"มาวินลดกระจกชะลอรถเอ่ยถาม

"ครับ"

"อะหะ งั้นกูไปหละ"....น้านงัยกูคิดไว้ไม่มีผิดเเบบนี้ต้องจี้ถามเจ้าตัว....เขาคิดรีบขับตามรถปรมะไปอรรถพรยืนงงไหว้ค้าง

"อ้าวไปเฉยจะบอกว่าสวัสดีอะไรของเขากันนะ"คนตัวเล็กส่ายหัวรีบเดินเข้ามหาลัย

ลานจอดรถคณะวิศวะฯ

ปรมะเเละมาวินจอดรถเสร็จมาวินก็ถามขึ้นมา

"ทำไมมากับน้องกันได้หละครับ"

"เสือก"

"หรือว่าเมื่อคืนไป..ซี๊ดอ้า...กันมา"

"ไอ้เหี้ยคิดไรเหี้ยๆ"

"อ้าวไม่ใช่เหรอกูคิดว่าเมื่อคืนมึงกับน้องมันจะไปงั้มๆกันซะอีก"

"มึงบ้ากามตั้งเเต่เมื่อไหร่วะ"

"ก็ตั้งเเต่กูเห็นสายตามึงมองน้องกันนั่นหละทำเป็นเเกล้งน้องกูว่ามึงสนใจน้องมันมากกว่า"

"จุ้น"ปรมะรีบเดินหนี

"ชอบก็จีบดิวะน้องมันก็น่ารักดีนะตัวเล็กขาวปากเเดงน่ากอดออก"มาวินสาธยาย

"ผู้ชายด้วยกันอะนะ"

"ถ้าชอบจะกลัวไรวะกูดันเว้ย"มาวินเอ่ยกอดคอเพื่อนรัก

"พูดมากน่ารำคาญไปหาอะไรกินได้เเล้ว"

"จะไปหาน้องเตี่ยอะดิ"

"มึงนี่เสือกจริงๆเอานี่ไปคาบเล่นไป"ปรมะเอ่ยเอาถุงเท้าที่พึ่งซักจะนำมาใส่ยัดใส่ปากมาวิน

"ไอ้ปิงไอ้เวรถุงเท้านี่หว่า"

"อะใช่อร่อยมะอยากเห่าดีนัก"

"อ่อเหรอมึงตาย"มาวินเอ่ยปรมะหัวเราะรีบวิ่งหนีทั้งคู่วิ่งไล่กันจนมาถึงโรงอาหาร

"เลิกเว้ยเหนื่อยชิบหาย"มาวินเอ่ยหอบเเฮกๆปรมะกวาดตารอบโรงอาหารเหมือนมองหาใครบางคน

"ไอ้ปิงมึงมองหาใครวะ"

"หาไอ้...."ปรมะเกือบคล้อยตามรีบหยุดทันที

"น๊อ...มึงหาน้องกันใช่มะ"

"เสือกอีกเเล้วนะมึงกูจะไปสั่งข้าวมึงไปซื้อน้ำเลย"ปรมะเอ่ยเดินออกไปมาวินยิ้มร่าบ่งบอกว่าถ้าปรมะมีความลับคงปิดเขาไม่มิดหรอกไม่นานทั้งคู่ก็มานั่งทานข้าวปรมะยังไม่ละสายตามองนาฬิกา....7โมง40แล้วทำไมมันไม่มากินข้าววะ...เขาคิดนั่งคิ้วขมวดมาวินสังเกตุเป็นระยะยิ้มที่มุมปากนึกเเกล้ง

"นู้นน้องกันมาเเล้ว"

"ไหนวะ"เขาหันขวับตามมือรีบถาม

"นั่นงัยมึงรอน้องมันอยู่"

"ไอ้เหี้ยวินเดี๋ยวกูถีบตกเก้าอี้เลย"ปรมะดึงหน้าตึงดูเขาหงุดหงิด

"สายเเล้วกินข้าวทันมั้ยนี่

"ทันดิพุฒิไปเร็ว"อรรถพรเเละพุฒิชัยเดินมาพอดี

"ไอ้ปิงมาเเล้วเว้ย"

"อย่ามากวนตีนไอ้วิน"

"งั้นมึงดู"มาวินจับหน้าปรมะให้หันมาดูเขาถึงกับหายหงุดฟงิดเเถมตะโกนเรียก

"ไอ้กันทางนี้"เสียงดังจนทุกคนหันมามองเขาอรรถพรยิ้มๆมองเขา

"อย่าบอกนะนายจะไปนั่งกับพี่ปิง"

"ก็พี่เค้าเรียกไม่ไปได้เหรอเดี๋ยวโมโหมาทำงัย"

"อะไรอย่างงัยมีกลัวพี่เค้าโมโหด้วย"

"ไม่รู้"อรรถพรเอ่ยรีบเดินไป

"นั่นงัยกันเเกมันร้าย"พุฒิชัยส่ายหัวเดินตามเพื่อนไป

"กินข้าวเหนียวหมูปิ๊งเเล้วกันเนอะ"

"เดี๋ยวเราไปซื้อน้ำก่อน"พุฒิชัยเอ่ยทั้งคู่เเยกย้ายกันเเล้วมานั่งรวมกันที่โต๊ะปรมะกับมาวิน

"ได้ไรกินวะ"มาวินเอ่ยขึ้นมา

"พี่ถามใครหละ"พุฒิชัยเอ่ย

"ถามหมา"

"อ้าวพอดีไม่ใช่หมา"

"กวนตีน"มาวินเอ่ยดึงหน้าใส่พุฒิชัยเหมือนจะวางมวยกันให้ได้

"กินเเค่นี้อิ่มเหรอมึงไอ้กัน"

"อิ่มครับอีกอย่างสายเเล้วเเล้ว"คนตัวเล็กเอ่ยทั้ง4รีบกินมีคุยกันบ้างเล็กน้อยปรมะมองอรรถพรเเล้วยิ้มมาวินหันมาเห็นกระซิบถามกวนๆ

"ยิ้มไรวะ"

"อุ๊ เสือก"

"มึงด่าได้เเค่นี้เหรอ"

"สาระเเน"ปรมะสวน2หนุ่มรุ่นน้องพากันขำ

"บ้านเป็นตลกเหรอ"มาวินสวนอรรถพรถึงกับนั่งนิ่งเเต่พุฒิชัยเอียงคอบ่นพึมพำล้อเรียน

"ยังอีกเดี๋ยวโดน"มาวินหมันไส้ชี้หน้าพุฒิชัยจึงเเกล้งนั่งเฉยไม่

รู้ไม่ชี้"หลังจากกินเสร็จทำกิจกรรมหน้าเสาธงเเล้วทั้งหมดก็เเยกกันเข้าคณะ

이 작품을 무료로 읽으실 수 있습니다
QR 코드를 스캔하여 앱을 다운로드하세요
이전 챕터 다음 챕터

최신 챕터

  • ตกหลุมรักนายหน้าหวาน   ตอนที่15...งานป้อนงานออ้นกันมาเต็ม

    รุ่งเช้าที่บ้านพุฒิชัยมาวินลืมตาตื่นขึ้นมาจะขยับตัวเเต่ทำไม่ได้"โอ้ยตะคริวกิน"เขาพูดออกมาพุฒิชัยหลับเพลินมือก็กอดขาก็ก่ายตัวมาวินทั้งคืนเขาเเทบไม่ได้ขยับตัวคนตัวเล็กลืมตาขึ้นมาเจอมาวินนอนหน้านิ่วจ้องเขา"จ้องไมพี่ทำไมตื่นเเล้วไม่ไปอาบน้ำ""กูจะลุกได้งัยมึงดูดิ"เขาเอ่ยใช้นิ้วชี้ให้ดูสถานการณ์ตรงหน้าพุฒิชัยมองตาม"ยัง ยังไม่ลุกอีกตะคริวกินกูไปครึ่งตัวเเล้ว"มาวินเอ่ยย้ำคนตัวเล็กลุกพรวด"ขอโทษ เเล้วทำไมพี่ไม่เรียกผมหละ""ก็มึงตายอยู่ใครอยากจะเรียกวะ""นอน ยังไม่ตายพูดไปเรื่อยไปอาบน้ำก่อนนะ"คนตัวเล็กเอ่ยจะออกจากห้องไปห้องตัวเองก็นึกขึ้นได้รีบหันมา"พี่วิน""อะไร""ไปไล่เเขกไม่ได้รับเชิญออกจากห้องให้ผมหน่อยดิ""หึ ไม่เอา""น๊าๆๆๆ""เมื่อคืนมึงเปิดประตูไว้หนิมันไปเเล้วมั้ง""ไปดูเป็นเพื่อนผมหน่อย""หึ ไปเองดิ""พี่วิน นะครับ"พุฒิชัยออ้นเกาะเเขนเขาคนเจ้าเล่ห์จึงพูดออกมา"ถ้าไปเป็นเพื่อนก็จะได้อะไร""ได้หมดพี่ให้ทำไรผมทำหมด""เเน่ใจ"ชายหนุ่มยิ้มเหมือนเข้าทางเขา"ถึงจะกลัวเหมือนกันเเต่ความเจ้าเล่ห์ของชายหนุ่มมีสูงกว่าเขาจึงช่างใจเเบบกล้าๆกลัวๆ"จริง นะๆ""เออ ก็ได้"เข้าล๊อคเขาลุกเดินนำคนตัวเล

  • ตกหลุมรักนายหน้าหวาน   ตอนที่14...เหตุที่ต้องนอนร่วมห้องเเละความรุกเเรงของปรมะ

    มาวินอาบน้ำเสร็จเขาเเต่งตัวเเล้วนั่งอ่านหนังสือเเบบเพลินๆอยู่บนเตียง"เพลินหวะไอ้นี่บ้าหนังสือการ์ตูนนะนี่ดูดิวางเรียงเป็นตู้เลย"ส่วนพุฒิชัยกำลังอาบน้ำอยู่สบายๆจู่ๆไฟเจ้ากรรมดันดับทั้งหลัง"เชี้ยดับไรตอนนี้วะ"เขาเอ่ยรีบอาบเเล้วนุ่งผ้าขนหนูออกมาจากห้องน้ำขณะเดินออกมาก็ต้องชะงักกับเสียงตุ๊กเเกเขาถึงกับหน้าซีดมองเเขกที่ไม่ได้รับเชิญในห้อง"เหี้ยซวยเเล้ว"ยืนขาสั่นอยู่ตรงนั้นตุ๊กเเกเจ้ากรรมไม่ได้กลัวเหมือนมันกำลังจ้องตอบไม่หนีไปไหน....ก๊อกๆๆ...."ไอ้พุฒิไฟดับเว้ย""พี่วินช่วยด้วย"เขาก้าวขาไม่ออกตะโกนบอกมาวินตกใจจึงรีบเปิดประตูเข้ามาพร้อมส่องไฟฉาย"เป็นไรมึงร้องให้ช่วย""พี่วินเอาผมออกไปจากตรงนี้ที"พุฒิชัยกลัวถึงขนาดขยับออกไปไม่ได้"มึงก็เดินออกมาดิเป็นไรวะยืนเเข็งทื่อเชียว""ผมเดินออกไปไม่ได้กลัว"พุฒิชัยกัดกรามเเน่นไม่กล้าขยับไปไหน"กลัวไรมึง กลัวกูเหรอกูว่าสภาพมึงตอนนี้กูควรกลัวมึงมากกว่า""ไม่ใช่....กลัวนู้นตุ๊ก.....เเก..."เขามือสั่นชี้ไปด้านหลังมาวินที่เหนือหัวมีตุ๊กเเกตัวโตเกาะอยู่"อะไรพูดดีๆดิ"มาวินขมวดคิ้วยังไม่รู้ตัว"ตุ๊กเเก"พุฒิชัยเอ่ยเเล้วชี้ไปมาวินถึงกับนิ่ง"ใหญ่ใช่มะบอกกูที"

  • ตกหลุมรักนายหน้าหวาน   ตอนที่13...บอกว่าชอบเเละการถูกจูบเเบบไม่ได้ตั้งตัว

    "ผมจะลง""ดื้อ เป็นอะไรก็ไม่บอกอยู่ดีๆมึงก็เป็นเเบบนี้อะนะ"ปรมะยังดึงเเขน"ก็เพราะไม่รู้งัยผมถึงเป็นเเบบนี้ก็เเค่เมาสนอะไรวะ"อรรถพรเอ่ยมองคนตรงหน้าฤทธิ์เหล้าทำให้คนที่พูดน้อยสุภาพเปลี่ยนไป"คุยกันดีๆกูขอหละ"ปรมะดูนิ่งเเละใจเย็นใช้คำพูดให้น้อยลงเเล้วสื่อสายตาออกมามากขึ้นทำให้คนเมานิ่งไปพร้อมมองเขา"ถ้าคนเราอยู่ดีๆก็หึงคนๆนึงโดยที่ไม่ได้เป็นอะไรกันเลยมันผิดมั้ยพี่""หึง ใคร ...หรือว่ามึง"ปรมะเอ่ยงงๆเเละก็ชี้มาที่ตัวเอง"ผม""มึงหึงกูเหรอ"ปรมะถามกำพวงมาลัยรถเเน่นรอฟังคำตอบเเต่ยังไม่กล้าหันหน้าไปสบตา"จะผิดมั้ยถ้าผมบอกว่าผมชอบพี่"ปรมะหันขวับสายตาของคนทั้งคู่ประสานกันปรมะถึงกับนิ่งมองเรียวปากสีเเดงตรงหน้าก่อนจะดึงคอเสื้อคนตัวเล็กประกบจูบ คนตัวเล็กถึงกับสตั๊นไปสางเมาเป็นปลิกทิ้งเขาจูบอย่างออ่นโยนเเต่หนักหน่วงบางท่วงทีเเล้วระริมฝีออกพูดเชิงกระซิบ"เนี่ยสิ่งที่กูรู้สึกอยู่ ตอนเเรกกูสับสนนะเเต่ตอนนี้กูโอเคเเล้ว""พี่ปิง..."อรรถพรเงยหน้ามองเขาใจทั้งคู่เต้นเเรงคนตัวเล็กพยายามเก็บอาการไว้เเต่เก็บไม่อยู่เขถึงกับบีบนิ้วตัวเองเเน่น"มึงว่ามึงชอบกู เเล้วถ้ากูจะจูบมึงเนี่ยไม่ผิดใช่มะ"ปรมะเอ่ยเเล้วใช้ม

  • ตกหลุมรักนายหน้าหวาน   ตอนที่12..ความออ่ยของชะนีทำให้2หนุ่มหน้าหวานหึง

    ที่บ้านพุฒิชัย"เสร็จยังพุฒิ""แป๊บพี่วินห้ามเข้ามานะ"พุฒิชัยเร่งเเต่งตัว"ไม่ทันเเล้ว"เขาโผล่หน้าเข้ามาในห้องเขาถึงตกใจดีที่เเต่งตัวเสร็จเเล้ว"ไอ้พี่วิน""ตกใจอะไรไม่เห็นมีอะไรน่าดูเลย"มาวินเเกล้งมองยันหัวจรดเท้า"เออดีแระผมเรียบร้อยเเระเหลือพี่อะ""โอเคร้อนจะเเย่เเล้ว"มาวินเอ่ยเดินนำหน้า ขับรถออกจากบ้านพุฒิชัยตรงไปบ้านเขาพอจอดรถเข้ามาในตัวบ้าน"โหบ้านหรือวังนี่""เวอร์บ้านก็พอ""บ้านใหญ่กว่าผมอีกอยู่กับใครบ้างอะ""คนเดียวพ่อกับเเม่กูอยู่อเมริกา""คนเดียว""เออกูก็เหมือนมึงนั่นหละ""แล้วบ้านช่องใครทำความสะอาด""ทำเองบ้างจ้างประจำบ้างเเต่ส่วนมากทำเอง""อยู่คอนโดง่ายกว่า""ไม่เอา ชอบเเบบนี้รอคนมาอยู่ด้วย""ใครอะ""รู้หรือเเกล้งไม่รู้วะ ไปอาบน้ำดีกว่า"มาวินเอ่ยรีบเดินันำไปพุฒิชัยมองตาม....นี่พี่คิดกับผมเล่นๆหรือคิดจริงๆเเมนๆนี่นะจะชอบผู้ชายด้วยกัน....เขาคิดในใจ"รอตรงนี้หรือจะรอบนห้อง""บนห้องได้มะตรงนี้วังเวงเกินไม่มีใครเลยอะ""ก็เปิดทีวีดูก็ได้นี่"มาวินเอ่ยเหลือบมอง"ไม่ขึ้นไปก็ได้"พุฒิชัยเอ่ยออกอาการเหมือนงอนมาวินถามยิ้มๆ"งอนว่างั้น""ใครงอนพี่จะไปอาบน้ำก็ไปปะ"พุฒิชัยเอ่ยไล่"ได้อย

  • ตกหลุมรักนายหน้าหวาน   ตอนที่11...เเชร์ความรู้สึกบางส่วนเเละความกลัวของอรรถพร

    หลังเลิกเรียนที่ตึกคณะนิเทศฯปรมะเเละมาวินมานั่งรอที่ม้าหิน"นานหวะ"มาวินบ่นอุบ"จะบ่นเพื่อนั่งเงียบๆเลยหนวกหูรอเเบบใจเย็นเหมือนกูได้ปะ"ปรมะเอ่ยตอนนี้เขากลายเป็นคนใจเย็นไปเเล้วเเหมเปลี่ยนสีเชียวนะมึงเดี๋ยวนี้กลายเป็นเเบบนี้ตั้งเเต่เมื่อไหร่วะ""เสือก""อ้าวไหนมึงว่ามึงใจเย็นเเล้วงัย""กูจะด่าจะปากเสียก็เพราะมึงคนเดียวนั่นหละ""อ๋อเหรอสองมาตรฐานนะมึง""รอนานกันหรือเปล่าครับนี่"พุฒิชัยเอ่ย"นานดิทำไรกันอยู่หละ"มาวินเอ่ยถามเเถมขมวดคิ้วเป็นปม"ก็พึ่งเรียนเสร็จเนอะ กัน ""ครับ"อรรถพรเอ่ยสั้นๆยิ้มที่มุมปาก"เดี๋ยวไปรถกูนะไอ้พุฒิ""เเล้วกันกับพี่ปิงหละ""ไอ้ปิงมันเอารถไป ใช่มะมึง"มาวินเริ่มเคลียร์พื้นที่เปิดโอกาศให้เพื่อน"เออเดี๋ยวมึงไปกับกูนะกัน"""ครับพี่ปิง""เออตามนี้เจอที่ผับเจซี2ทุ่มนะเว้ย""นั่นงัยว่าเเล้วต้องมีอะไรเเน่ๆจะไปส่องสาวใช่มะพี่วิน""ไปกินเหล้าผ่อนคลายเว้ยเรื่องผู้หญิงกูเฉยๆ""หราเฉยๆเนอะ""เออดิ"มาวินก้มหน้าพูดไม่สบตาเพื่อน"ทำไมมึงมีคนที่ชอบเเล้วเหรอไอ้วิน"ปรมะเริ่มเเซว"เผือก ยุ่งเรื่องของกู""ด่ากูเชียวเเหม ดึงหน้ากลบเกลื่อนด้วย"ปรมะเอ่ยเเซวเป็นระยะ"ไปไอ้พุฒิกูเบื่อเ

  • ตกหลุมรักนายหน้าหวาน   ตอนที่10...เเซวกันไปมากับความสนิทที่เริ่มมีมากขึ้นเรื่อยๆของคนทั้ง4

    ลานจอดรถคณะนิเทศฯ"พี่ปิงรถพุฒิยังไม่มาเลย""อ้าวมันมาสายหรือเปล่า"ทั้ง2คุยกันอยู่ๆรถพุฒิชัยก็เเล่นเข้ามาจอด"นู้นพี่ปิงมาเเล้ว""ตายยากบ่นปุ๊บมาปั๊บ""เห้ยไอ้ปิง""ตกใจอะไรพี่วินพี่ปิงไม่ใช่ผี""มันน่ากลัวยิ่งกว่าผีอีกยิ่งเห็นกูมากับมึงนะมันเเซวกูชัวร์""พี่กลัวเหรอ""หรือมึงไม่กลัว""หึก็ไม่ได้มีอะไรสักหน่อย""อืมมึงนี่มองโลกในเเง่ดีเนอะ"มาวินพยักหน้าเปิดประตูลงมาปรมะถึงกับมองหน้ามาวิน"ไอ้วินมึงมากับไอ้พุฒิได้งัย""นั่นดิพุฒิอย่างงัย"อรรถพรเสริม"เจอกันโดยบังเอิญเว้ย""อย่าบอกนะว่าเเอบไป....""ไอ้ปิงกูรู้มึงคิดอะไรอย่ามาใจบาปเลย""รู้เหรอกูคิดอะไร"ปรมะยักคิ้วยังเเซวไม่เลิก"ไม่มีอะไรหรอกครับพี่ปิง กันเราหิวข้าวเเล้วไปๆ"พุฒิชัยเปลี่ยนเรื่องเเล้วดันอรรถพรไป"รีบชิ้งเลยตกลงอย่างงัยไอ้วิน""ยุ่ง ไปกินข้าวดีกว่า"มาวินเองก็เดินชิ้งไปเช่นกัน ปรมะยิ้มๆเเล้วรีบตามไปที่โรงอาหาร"กินไรมึง"ปรมะเดินมากอดคออรรถพรคนตัวเล็กเงยหน้ามองเขาปรมะยิ้มให้กลายเป็นคนตัวเล็กเกิดเขินขึ้นมา"ข้าวเหนียวหมูครับเดี๋ยวไม่ทัน""อร่อยมั้ย งั้นกูกินด้วยดีกว่า""หะ...""เลี้ยงปะ อย่ายืนงง"เขาเดินกอดคออรรถพรไปร้านดังก

  • ตกหลุมรักนายหน้าหวาน   ตอนที่9...ความโกรธง่ายหายเร็วยอมง้อก่อน

    รุ่งเช้า06.40น.ลานจอดรถปรมะตื่นเเต่เช้ามาดักรออรรถพร...รถยังอยู่เเสดงว่ายังอยู่....ปรมะยืนรออยู่ตรงรถอรรถตื่นเเต่เช้าเขาเดินย้อนขึ้นไปชั้น4...ลืมไปขึ้นมาทำไมในเมื่อไม่รู้ว่าพี่เค้าพักห้องไหน....ตนตัวเล็กมองหาสุดท้ายก็เดินลงไปพร้อมเดินเตร่ไปที่ลานจอดรถเดินคิดอะไรไปเรื่อยพอจะเปิดประตู"เห้ย"ปรมะเเกล

  • ตกหลุมรักนายหน้าหวาน   ตอนที่8...โมโหใส่เเละการเจอกันโดยบังเอิญของพุฒิชัยเเละมาวิน

    "พี่ปิงรอผมด้วย"คนตัวเล็กจ้ำเท้าไล่ตามคนตัวโต"โอ้ยเหนื่อยพี่ปิงหยุดก่อน"เขาเอ่ยออกมาเเบบนี้3ครั้งปรมะหงุดหงิดหยุดกระทันหันเเละหันกลับมาคนตัวเล็กเบรกไม่ทันหน้าชนอกเขา"จะตามมาเพื่อ""พี่ปิงเป็นอะไรอยู่ดีๆก็เดินหนีมา""ก็จะเป็นอะไรก็เรื่องของกูปะวะเสือกอะไรด้วยวะ""ผมเเค่เป็นห่วงเเค่พูดเล่นเฉยๆไม่คิ

  • ตกหลุมรักนายหน้าหวาน   ตอนที่7...ความน่ารักของอรรถพรต้องตาน้องปี1เเละอาการหงุดหงิดที่จัดเต็มของปรมะ

    ลานจอดรถหอกล้วยไม้ปรมะจอดรถทั้งคู่ลงมาพร้อมกัน"เหนื่อยเป็นบ้า""ผมเป็นคนขับพี่ปิงเหนื่อยตรงไหน""ก็เหนื่อยนั่งเฉยๆก็เหนื่อย""ไม่ได้กวนผมใช่มั้ยครับ""ไม่ได้กวนหรือมึงจะหาเรื่อง"ปรมะจ้องหน้าถาม"ใครจะกล้าทำเสียงเข้มซะด้วย"อรรถพรเอ่ยเเซวเดินนำหน้าปรมะยิ้มๆเดินตาม"พี่ปิงกินไรครับ""ข้าวผัดปูมึงอะก

  • ตกหลุมรักนายหน้าหวาน   ตอนที่6ความเเสบของมาวิน

    ก่อนเลิกเรียน10นาทีมาวินขออาจารย์ลงมาเข้าห้องน้ำเเต่ดันเดินมาที่ลานจอดรถเเละเดินมาที่รถของปรมะสีหน้าเจ้าเล่ห์มองซ้ายมองขวาเเล้วปล่อยลมรถ....สองล้อคงไม่พองั้นสี่ล้อเลยละกันขอโทษนะเพื่อนเเต่เราหวังดี....มาวินคิดเเล้วจัดการปล่อยลมออกทั้งสี่ล้อเสร็จภาระกิจเเล้วเขาก็เดินออกจากตรงนั้นทันที กลับมาที่ห้องเ

더보기

다른 추천

좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status