Todos os capítulos de ข้าจะพาสามีโง่ให้พ้นจากความยากจน: Capítulo 11 - Capítulo 20

ความมืดมิดในยามราตรีปกคลุมเมืองหลวงให้เงียบสงัดลง มีเพียงเสียงฝีเท้าของทหารยามที่เดินตรวจตราตามถนนสายหลัก แต่ในมุมมืดของตรอกซอกซอยที่มุ่งหน้าสู่คฤหาสน์หลังมหึมาของอัครเสนาบดีซ่ง ร่างในชุดสีดำสนิทสองร่างกำลังเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วและไร้เสียงราวกับภูตพรายเฉียวซีเมย ในชุดรัดกุมที่เธอแอบแลกมาจากระบบ (ซึ่งมีคุณสมบัติพรางตัวและยืดหยุ่นสูง) กำลังหมอบราบอยู่บนยอดกำแพงสูง สายตาของเธอไม่ได้มองด้วยตาเปล่า แต่เธอกำลังใช้ 'แว่นมองกลางคืนอินฟราเรด' ที่เป็นฟังก์ชันพิเศษของระบบในการตรวจจับความร้อนขององครักษ์ที่เฝ้าอยู่ตามจุดต่างๆ"ท่านพี่... ด้านซ้ายมีห้าคน ด้านขวาบนหอคอยมีมือธนูสองคน" ซีเมยกระซิบผ่านเครื่องสื่อสารขนาดเล็กที่หูของหลี่เทียน ซึ่งเขาเองหมอบอยู่ใกล้ๆ กัน พยักหน้าด้วยความทึ่ง แม้เขาจะเริ่มคุ้นชินกับ "ของวิเศษ" ของภรรยา แต่เขาก็ยังอดประหลาดใจไม่ได้ที่นางสามารถมองเห็นในความมืดได้ชัดเจนราวกับกลางวัน"ข้าจะจัดการพวกบนหอคอยเอง เจ้าเตรียมตัวมุ่งหน้าไปที่ห้องทำงานส่วนตัวของเสนาบดีซ่ง" หลี่เทียนกระซิบบอก ก่อนจะดีดตัวออกไปเพียงชั่วพริบตา ร่างของเขาดูเบาหวิวดุจขนนกแต่รวดเร็วปานสายฟ้าแลบ เพียงไม

ความวุ่นวายในราชสำนักเริ่มสงบลงหลังจากคมดาบแห่งอาญาหลวงได้บั่นคอขุนนางโฉดไปหลายราย แต่สำหรับ เฉียวซีเมย และ หลี่เทียน ภาระหน้าที่ที่ยิ่งใหญ่กว่าเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น คฤหาสน์แม่ทัพพยัคฆ์คำรามที่ฮ่องเต้พระราชทานให้นั้นกว้างขวางและโอ่อ่าเกินกว่าที่คนสองคนจะอาศัยอยู่ได้อย่างเป็นสุข หากขาดคนที่พวกเขาเรียกว่า "ครอบครัว""ท่านพี่... ทุกอย่างที่นี่พร้อมแล้ว ทั้งห้องพักที่อบอุ่นและบ่าวไพร่ที่คอยรับใช้ ข้าว่าถึงเวลาแล้วที่เราจะไปรับท่านแม่และน้องๆ เข้ามาอยู่ด้วยกัน" ซีเมยเอ่ยขึ้นขณะที่เธอกำลังตรวจดูบัญชีการซ่อมแซมจวนหลี่เทียนที่กำลังฝึกซ้อมดาบอยู่ในลานหยุดชะงัก แววตาของเขาสั่นไหวด้วยความซาบซึ้ง "เมยเมย... ข้าขอบใจเจ้ามากที่คิดถึงเรื่องนี้ ข้าเองก็กระวนกระวายใจนัก ตั้งแต่ได้รับตำแหน่งข้าก็กังวลว่าพวกเขายังต้องกินน้ำแกงใสๆ และนอนกลางอากาศหนาวที่หมู่บ้านลี่เหอ""ถ้าอย่างนั้น เราเดินทางกันเดี๋ยวนี้เลยค่ะ" ซีเมยยิ้มกว้าง"ข้าเตรียมขบวนรถม้าที่สบายที่สุดไว้แล้ว" ขบวนรถม้าของแม่ทัพผู้เกรียงไกรเคลื่อนตัวเข้าสู่หมู่บ้านลี่เหอในเย็นวันหนึ่ง ชาวบ้านที่เคยดูแคลนต่างพากันก้มกราบแทบพื้นดินเมื่อเห็นธงพยัคฆ์

ในขณะที่แนวหน้าด่านเยี่ยนซานกำลังคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเขม่าดินปืนและเสียงคำรามของระเบิดพยัคฆ์เหิน ทว่าภายในเมืองหลวงที่ดูเหมือนจะสงบสุขกลับมีคลื่นใต้น้ำที่น่ากลัวไม่แพ้กัน เฉียวซีเมย นั่งอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่ตั้งอยู่ลึกที่สุดในโรงงานคลังแสง แสงเทียนวูบไหวสะท้อนกับใบหน้าที่เคร่งขรึม ที่หน้าต่างระบบสีแดงกะพริบแจ้งเตือนถึงภัยคุกคามจาก 'สายลับเป่ยเหลียน' ที่ลักลอบแฝงตัวเข้ามาในเมืองหลวงพร้อมกับขบวนผู้อพยพหนีภัยแล้ง พวกมันไม่ได้มาเพื่อปล้นชิงทองคำ แต่เป้าหมายคือการทำลาย "หัวใจ" ของกองทัพนั่นคือโรงงานผลิตดินปืนและคลังเสบียงของซีเมยนั่นเอง"เสี่ยวหลง เจ้าจัดวางกำลังตามที่ข้าสั่งเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?" ซีเมยเอ่ยถามน้องชายคนรองของหลี่เทียนที่ยืนสงบนิ่งอยู่มุมมืด "เรียบร้อยครับพี่สะใภ้" เสี่ยวหลงตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เด็กหนุ่มที่เคยผอมแห้งในวันนั้น บัดนี้กลายเป็นนักรบหนุ่มที่มีแววตาเฉียบคม"ข้าสั่งให้ทหารฝีมือดีแต่งกายเป็นคนงาน แฝงตัวอยู่ตามจุดอับสายตา และวางตาข่ายเหล็กไว้ใต้กองฟางรอบคันรถขนส่งแล้วขอรับ""ดีมาก... พวกมันคิดว่าเราเป็นเพียงพ่อค้าที่โชคดี แต่คืนนี้ข้าจะทำให้พวกมันรู้ว่า กา

ลมพัดกรรโชกแรงอยู่ที่ยอดเขาของ 'หุบเขาพันหมอก' ทางทิศตะวันตกของเมืองหลวง สถานที่แห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องความลึกลับและอันตราย หมอกหนาทึบปกคลุมตลอดทั้งปีจนแทบมองไม่เห็นทางเดิน ทว่าสำหรับเฉียวซีเมย หมอกเหล่านี้เป็นเพียงม่านพรางตาที่เธอต้องฝ่าไปให้ได้ หลังจากเสียงแจ้งเตือนจากระบบดังระงมในหัวของเธอตลอดการเดินทาง"เมยเมย เจ้าแน่ใจนะว่าต้องมาที่นี่?” หลี่เทียน กระชับดาบข้างกายพลางเดินนำหน้าภรรยาด้วยความระแวดระวัง ทหารองครักษ์ฝีมือดีที่ติดตามมาต่างรู้สึกเสียวสันหลังวูบกับบรรยากาศที่วิเวกวังเวงผิดปกติ"ข้าแน่ใจเจ้าค่ะท่านพี่ มีบางอย่างที่นั่น... บางอย่างที่ 'เหมือนกับข้า' และมันกำลังเรียกข้าอยู่" ซีเมยตอบเสียงเรียบ แต่ในใจของเธอสั่นระรัว[ ติ๊ง! ตรวจพบคลื่นสัญญาณแม่เหล็กไฟฟ้าแปลกปลอมในระยะ 500 เมตร ][ คำเตือน: ระบบเป้าหมายมีระดับเทคโนโลยี 'สายทำลายล้าง' โปรดใช้ความระมัดระวังสูงสุด ]คำเตือนของระบบทำให้ซีเมยต้องหยุดชะงัก สายทำลายล้างงั้นหรือแสดงว่าผู้ที่ข้ามภพมาครั้งนี้ไม่ได้มาเพื่อสร้างความมั่งคั่งหรือรักษาคนเหมือนเธอ แต่มาเพื่อเป้าหมายที่น่ากลัวกว่านั้น เมื่อข้ามพ้นหน้าผาสูงชันและป่าสนที่หนาทึ

หลังจากผ่านพ้นน้ำผึ้งพระจันทร์ที่แสนหวานในจวนแม่ทัพได้ไม่นาน เฉียวซีเมย ก็ไม่ได้ปล่อยให้เวลาแห่งความสุขทำให้เธอลืมจิตวิญญาณของนักธุรกิจ มือเรียวเล็กของเธอขยับพู่กันวาดเส้นทางบนแผนที่กางออกเต็มโต๊ะทำงาน แผนที่นี้ไม่ใช่แผนที่ทางทหารของกองทัพเพียงอย่างเดียว แต่เป็น "แผนที่ขุมทรัพย์ทางการค้า" ที่เธอกำลังจะมุ่งไป"ท่านพี่เจ้าคะ เมืองหลวงน่ะเราคุมได้เบ็ดเสร็จแล้ว แต่ถ้าเราอยากให้กองทัพของท่านมั่นคงและราษฎรมีกินมีใช้อย่างยั่งยืน เราต้องคุม 'เส้นทางสายไหมทางทะเล' เจ้าค่ะ" ซีเมยเอ่ยขึ้นขณะที่ หลี่เทียน เดินเข้ามาในห้องทำงานพร้อมถาดผลไม้สด หลี่เทียนมองแผนที่ที่ถูกแต้มสีแดงไว้ที่เมือง 'ไห่หนาน' ซึ่งเป็นเมืองท่าที่ใหญ่ที่สุดทางตอนใต้ "ไห่หนานงั้นหรือ? ที่นั่นแม้จะมั่งคั่งแต่ก็ขึ้นชื่อเรื่องความเถื่อน ขุนนางท้องถิ่นที่นั่นกินสินบนจนอ้วนพี และยังมีกลุ่ม 'โจรสลัดมังกรสมุทร' ที่คอยดักปล้นเรือสินค้าอยู่ตลอด ข้าเกรงว่ามันจะอันตรายเกินไปสำหรับเจ้า" ซีเมยเงยหน้าขึ้นยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "เพราะอันตรายไงคะถึงเป็นโอกาส ถ้าไม่มีใครกล้าทำ ข้าก็นี่แหละจะทำเป็นคนแรก และข้าไม่ได้ไปตัวเปล่านะเจ้าคะ ข้ามี 'กองเร