ตอนที่ 14: คลื่นมนุษย์เป่ยเหลียน

กลิ่นอายของสงครามเริ่มอบอวลไปทั่วเมืองหลวง ข่าวจากชายแดนที่ถูกส่งมาโดยม้าเร็วรายงานว่า กองทัพของ แคว้นเป่ยเหลียน นับแสนนายกำลังเคลื่อนพลประชิดด่านทางเหนือ  พวกมันไม่ได้มาเพื่อปล้นสะดมเพียงอย่างเดียว แต่เป้าหมายคือการยึดครองแหล่งน้ำและเสบียงที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดในยุคภัยแล้งมหาศาลนี้

ซึ่งหนึ่งในแหล่งทรัพยากรที่พวกมันต้องการที่สุดคือ "เทคโนโลยีกังหันวารี" ของ เฉียวซีเมย  ภายในจวนแม่ทัพพยัคฆ์คำราม บรรยากาศตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด หลี่เทียน ในชุดเกราะเต็มยศกำลังหารือเคร่งเครียดกับ แม่ทัพเว่ยเฉิง โดยมีซีเมยนั่งอยู่ข้างๆ ในฐานะที่ปรึกษาด้านเสบียงและยุทโธปกรณ์

"พวกเป่ยเหลียนใช้ความอดอยากเป็นแรงผลักดัน" เว่ยเฉิงกล่าวพลางชี้ไปที่แผนที่ "ทหารของพวกมันคลุ้มคลั่งเพราะขาดน้ำและอาหาร หากด่านทางเหนือแตก พวกมันจะหลั่งไหลเข้าสู่ภาคกลางราวกับตั๊กแตนลงกินนา" 

หลี่เทียนกำหมัดแน่น "ด่านชายแดนของเรามีกำลังทหารเพียงห้าหมื่น และส่วนใหญ่กำลังอ่อนแอจากโรคระบาดที่มากับภัยแล้ง การจะต้านคลื่นมนุษย์แสนนายเป็นเรื่องยากยิ่ง"

ซีเมยที่นั่งนิ่งมานานค่อยๆ ลุกขึ้น แววตาของเธอเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นดุจน้ำแข็ง "ในเมื่อจำนวนเราสู้ไม่ได้ เราก็ต้องสู้ด้วย 'พลังทำลายล้าง' ที่พวกมันไม่เคยเห็น

เจ้าค่ะท่านพี่... ท่านแม่ทัพเว่ย ข้าต้องการเวลาสามวัน และช่างเหล็กที่ฝีมือดีที่สุดในกองทัพหนึ่งร้อยคน  ข้าจะเปลี่ยนคลังเสบียงของข้าให้กลายเป็นคลังแสงที่จะทำให้เป่ยเหลียนต้องหลั่งน้ำตา!"

หลังจากรับคำสั่งจากฮ่องเต้ ซีเมยรีบมุ่งตรงไปยังโรงงานผลิตสบู่หลังจวนที่บัดนี้ถูกเปลี่ยนเป็นพื้นที่หวงห้าม เธอเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาด้วยความมุ่งมั่น

[ ติ๊ง! คะแนนสะสมปัจจุบัน: 1,800 คะแนน ]

 [ ปลดล็อกหมวดเทคโนโลยี: 'วิศวกรรมการทหารขั้นต้น' ]

[ รายการที่แลกซื้อ: 1. สูตรดินปืนควันน้อย (300 คะแนน), 2. แบบแปลนหน้าไม้ยักษ์กลไกต่อเนื่อง (400 คะแนน), 3. ระเบิดเพลิงบรรจุขวดเซรามิก (300 คะแนน) ]  'ยืนยันการแลกซื้อ!'

ซีเมยเริ่มสั่งการช่างเหล็กทันที เธอไม่ได้สอนให้พวกเขารู้จักปืนใหญ่ที่ทันสมัยเกินไปเพราะเกรงจะคุมสถานการณ์ไม่อยู่ แต่เธอเน้นไปที่การ "อัปเกรด" อาวุธที่มีอยู่เดิม เธอใช้ความรู้เรื่องเคมีสกัดกำมะถัน ดินประสิว และถ่านไม้ในสัดส่วนที่แม่นยำเพื่อสร้างดินปืนที่มีอานุภาพสูงกว่ายุคนี้หลายเท่า

"แม่นาง... สิ่งนี้คืออะไรหรือ?" ช่างเหล็กเฒ่าถามขณะมองดูผงสีดำเขม่าในถังไม้

"มันคือ 'เสียงคำรามของเทพเจ้า' เจ้าค่ะท่านลุง" ซีเมยตอบพลางยิ้มเย็น

"เพียงหยดไฟลงไปเพียงนิด กำแพงเมืองที่หนาที่สุดก็อาจพังทลายได้"

เธอสั่งให้บรรจุดินปืนเหล่านั้นลงในลูกเซรามิกขนาดกะทัดรัดที่ผิวขรุขระ (เพื่อให้เกิดสะเก็ดระเบิด) และออกแบบ 'หน้าไม้ยักษ์พยัคฆ์เหิน' ที่สามารถยิงหอกอาบไฟออกไปได้ครั้งละสิบเล่มด้วยระบบเฟืองหมุน ซึ่งเป็นนวัตกรรมที่เธอพัฒนาต่อยอดมาจากกังหันน้ำนั่นเอง  ในวันที่สาม ขบวนรถขนส่งขนาดใหญ่ที่ถูกคลุมด้วยผ้าใบหนาทึบกว่ายี่สิบคันเคลื่อนออกจากจวนแม่ทัพ มุ่งหน้าสู่ชายแดนทางเหนือพร้อมกับหลี่เทียนและเว่ยเฉิง ซีเมยยืนส่งสามีอยู่ที่ประตูเมืองหลวง

"ท่านพี่... ของในรถเหล่านี้คือชีวิตของทหารเรา ท่านต้องใช้มันอย่างระมัดระวัง"  ซีเมยกำชับ "จดจำไว้ว่า ระเบิดเหล่านี้มีไว้เพื่อป้องปัน ไม่ใช่เพื่อทำลายล้างอย่างโหดเหี้ยม เพราะเยี่ยงไรเสียพวกเขาคนเหมือนกัน หลี่เทียนโน้มตัวลงมากอดภรรยาแน่นต่อหน้าเหล่าทหาร

"ข้าสัญญา... ข้าจะกลับมาหาเจ้า พร้อมกับชัยชนะที่เจ้าเป็นผู้มอบให้ข้า" ณ ด่านเยี่ยนซาน ชายแดนทางเหนือที่เต็มไปด้วยฝุ่นควันและลมแรง กองทัพเป่ยเหลียนแสนนายตั้งค่ายโอบล้อมด่านไว้อย่างหนาแน่น เสียงกลองรบของพวกมันดัง  กระหึ่มทั้งปลุกใจพวกมัน  และข่มขวัญฝั่งตรงข้าม แม่ทัพเป่ยเหลียนนามว่า   'ข่านมู่หรง' ผู้นั่งอยู่บนหลังม้าศึกสีดำทมิฬ มองดูด่านเยี่ยนซานด้วยสายตาดูแคลน

"อีกเพียงวันเดียว ด่านที่อ่อนแอนี้จะกลายเป็นที่ฝังศพของพวกมัน และน้ำสะอาดทั้งหมดในภาคกลางจะเป็นของพวกเรา! บุก!!!"  คลื่นมนุษย์เป่ยเหลียนดาหน้าเข้าใส่กำแพงเมืองด่านเยี่ยนซานราวกับฝูงมด พวกมันแบกบันไดพาดและใช้เครื่องกระทุ้งประตูอย่างบ้าคลั่ง ทหารรักษาด่านต่างขวัญเสียเมื่อเห็นจำนวนศัตรูที่มากกว่าหลายเท่า  ทว่า หลี่เทียนที่ยืนอยู่บนยอดหอคอยกลับนิ่งสงบ เขายกธงสีแดงขึ้นเป็นสัญญาณ "หน่วยอาวุธลับ... ประจำที่!"

ทหารห้าร้อยนายที่ซีเมยฝึกฝนมาเป็นพิเศษก้าวออกมา พร้อมกับแบกหน้าไม้ยักษ์ที่หน้าตาประหลาด พวกมันไม่ได้เล็งไปที่ตัวคน แต่เล็งไปที่พื้นที่ว่างเบื้องหน้ากองทัพศัตรู

"ยิง!!!"

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!   หอกติดไฟนับร้อยพุ่งแหวกอากาศออกไป แต่สิ่งที่เกิดขึ้นตามมาทำให้กองทัพเป่ยเหลียนถึงกับหยุดชะงัก เมื่อหอกเหล่านั้นกระทบพื้น มันกลับระเบิดออกด้วยเสียงที่ดังสนั่นปานฟ้าผ่า! ตูม! ตูม! ตูม!  เปลวเพลิงสีส้มแดงลุกท่วมพื้นดินทราย แรงระเบิดฉีกร่างทหารเป่ยเหลียนที่อยู่ใกล้เคียงจนกระจุยกระจาย ม้าศึกที่เคยองอาจต่างตื่นตกใจจนคุมไม่อยู่ กระโดดเตะพัลวันทำลายรูปขบวนศัตรูจนอลหม่าน

"นั่นมันวิชาอะไรกัน! พวกมันใช้มนตร์ดำงั้นหรือ!" ข่านมู่หรงตะโกนด้วยความตระหนก  หลี่เทียน ไม่เปิดโอกาสให้ศัตรูตั้งตัว เขาให้ใช้ 'ระเบิดขวดเซรามิก' ขว้างลงมาจากกำแพงเมืองราวกับห่าฝน ทหารเป่ยเหลียนที่พยายามจะปีนบันไดถูกสะเก็ดระเบิดและเปลวเพลิงเผาผลาญจนร่วงหล่นลงมาทับถมกันเบื้องล่าง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปกับกลิ่นดินปืนจนแสบจมูก แม่ทัพเว่ยเฉิงที่คุมปีกซ้ายถึงกับอุทาน "แม่นางเฉียว... เจ้านี่มันนังมารร้ายชัดๆ อาวุธของเจ้าเปลี่ยนสนามรบให้กลายเป็นนรกบนดินได้ในพริบตา!"

การรบดำเนินไปเพียงสามวัน กองทัพแสนนายของเป่ยเหลียนที่เคยทะนงตัวกลับกลายเป็นสภาพสะบักสะบอม พวกมันทิ้งศพไว้หน้าด่านนับหมื่นและต้องล่าถอยกลับไปตั้งหลักด้วยความหวาดกลัว หลี่เทียนมองดูสมรภูมิด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เขาชนะ... แต่เขาก็รู้ดีว่าหากไม่มีสมองของซีเมย วันนี้เขาและทหารห้าหมื่นนายคงกลายเป็นธุลีไปแล้ว

ทางด้านเมืองหลวง ซีเมยไม่ได้นิ่งนอนใจกับการรบ เธอรู้ว่าสงครามไม่ได้ชนะแค่ที่ปลายดาบ แต่ชนะที่คลังเสบียง เธอเริ่มโครงการ 'โรงทานเคลื่อนที่' โดยใช้กำไรจากร้านรัญจวนจิต  จ้างชาวบ้านที่ว่างงานมาทำข้าวปั้นและน้ำสะอาดบรรจุถัง ส่งไปยังชายแดนอย่างต่อเนื่องเพื่อบำรุงขวัญกำลังใจทหาร

[ ติ๊ง! คะแนนสะสมปัจจุบัน: 1,200 คะแนน (โบนัสจากการช่วยชีวิตทหาร) ]

[ แจ้งเตือน: พบสายลับเป่ยเหลียนแฝงตัวเข้ามาในเมืองหลวง เป้าหมายคือการลักลอบเผาโรงงานคลังแสงของโฮสต์ในคืนนี้ ]

ซีเมยที่กำลังคนหม้อเคี่ยวส่วนผสมดินปืนถึงกับหรี่ตาลง "คิดจะเล่นสกปรกหลังบ้านฉันงั้นเหรอ?"  เธอหันไปหาน้องชายของหลี่เทียนที่บัดนี้กลายเป็นองครักษ์ฝีมือดี "เสี่ยวหลง... ไปเรียกหน่วยลาดตระเวนมา คืนนี้เราจะ 'ตกปลา' ในบ่อของเราเอง เตรียมน้ำมันดินและตะข่ายเหล็กไว้ให้พร้อม ใครที่ก้าวเข้ามาในโรงงานข้า... อย่าหวังว่าจะได้เดินกลับไปเล่าเรื่องให้ข่านของมันฟัง!"

ซีเมยไม่ได้เป็นเพียงสตรีคลังทองที่ใจดีอีกต่อไป แต่เธอคือ "สตรีเหล็ก" ที่พร้อมจะปกป้องสิ่งที่เธอสร้างมาด้วยเลือดและปัญญา สงครามครั้งนี้จะพิสูจน์ว่า ใครกันแน่คือเจ้าของแผ่นดินที่แท้จริง!