Todos os capítulos de ข้าจะพาสามีโง่ให้พ้นจากความยากจน: Capítulo 21 - Capítulo 29

ท้องทะเลสีครามเข้มยามนี้ดูสงบนิ่งจนน่าประหลาด ราวกับผืนกระจกขนาดมหึมาที่รองรับท้องฟ้ากว้าง ทว่าภายใต้ความราบเรียบนั้น กลับมีคลื่นความถี่ลึกลับที่ส่งตรงเข้าสู่ระบบของ เฉียวซีเมย อย่างต่อเนื่อง กองเรือพาณิชย์ 'รัญจวนวารี' ลอยลำอยู่กลางมหาสมุทรทางทิศตะวันออก ไกลห่างจากชายฝั่งไห่หนานมาหลายร้อยลี้"เมยเมย เจ้าแน่ใจนะว่าเรามาถูกทาง?" หลี่เทียน ยืนกอดอกอยู่บนดาดฟ้าเรือ แววตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบๆ ที่มีเพียงน้ำกับฟ้า "ทหารหลายคนเริ่มกังวลว่าเรากำลังแล่นเรือเข้าสู่ 'เขตน้ำวนไร้กาลเวลา' ที่ชาวประมงพื้นเมืองหวาดกลัวนัก" ซีเมยไม่ได้ตอบในทันที เธอจดจ่ออยู่กับหน้าต่างระบบสีม่วงอ่อนที่กำลังกะพริบถี่ขึ้น[ ติ๊ง! ระยะห่างจากจุดศูนย์กลางพลังงาน: 800 เมตร ][ ตรวจพบโครงสร้างโลหะขนาดมหึมาใต้ผิวน้ำที่ความลึก 50 เมตร ][ คำเตือน: ระบบรบกวนสัญญาณเริ่มรุนแรง โปรดสวมอุปกรณ์ป้องกันทางจิต ]"ข้าแน่ใจค่ะท่านพี่ สิ่งที่อยู่ข้างล่างนั่นไม่ใช่แค่โขดหินหรือสมบัติโบราณ แต่มันคือ 'คำตอบ' ว่าทำไมข้าและราเชนถึงถูกดึงมาที่โลกใบนี้" ซีเมยหันไปสบตาสามีด้วยแววตามุ่งมั่น "ท่านพี่เชื่อใจข้าไหมคะ?"หลี่เทียนถอนหายใจยาวก่อ

ท้องทะเลทิศตะวันออกไกลที่เคยเงียบสงัด บัดนี้กลับถูกยึดครองด้วยเงาทมิฬขนาดมหึมาที่เคลื่อนตัวเข้าหาชายฝั่งอย่างช้าๆ มันไม่ใช่เรือสำเภาไม้แบบที่ชาแผ่นดินใหญ่คุ้นตา แต่เป็นกองเรือเหล็กกล้าที่ส่งควันดำพวยพุ่งสู่ท้องฟ้า และมีเสียงหวูดดังกังวานก้องไปทั่วคาบสมุทรการปรากฏตัวของแขกไม่ได้รับเชิญกลุ่มนี้ทำให้ทหารยามที่ด่านชายฝั่งไห่หนานถึงกับขวัญหนีดีฝ่อ รีบส่งม้าเร็วเข้าสู่เมืองหลวงทันที เฉียวซีเมย ในวัยครรภ์ย่างเข้าสู่เดือนที่สี่ นั่งอยู่ที่ศาลาริมน้ำภายในจวน แววตาของเธอนิ่งสนิทขณะจ้องมองหน้าต่างระบบที่กะพริบเตือนด้วยแสงสีม่วงเข้ม[ ติ๊ง! ตรวจพบกองเรือพาณิชย์ติดอาวุธจาก 'จักรวรรดิเนโอ-อาเทเนีย' ][ ระดับเทคโนโลยี: ยุคปฏิวัติอุตสาหกรรมตอนต้น (ไอน้ำและฟันเฟือง) ][ จำนวนเรือ: 24 ลำ พร้อมกำลังพลติดอาวุธครบมือ ]"ในที่สุดพวกเขาก็มา..." ซีเมยพึมพำกับตัวเอง มือเรียวลูกท้องเบาๆ ราวกับจะบอกลูกน้อยว่า 'แม่ต้องทำงานใหญ่แล้วนะ'"เมยเมย! ข่าวจากชายแดนใต้บอกว่ามีปีศาจเหล็กพ่นควันบุกน่านน้ำเรา!" หลี่เทียน พุ่งเข้ามาในศาลาด้วยท่าทางรีบร้อน ชุดเกราะของเขาเสียดสีกันจนเกิดเสียงดังแววตาของแม่ทัพใหญ่เต็มไปด้วย

บรรยากาศในจวนแม่ทัพพยัคฆ์คำรามคืนนี้ดูเงียบสงัดจนน่าประหลาด ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดกรรโชกพาเอาใบไม้แห้งหมุนวนอยู่ในอากาศ ท้องฟ้าเบื้องบนไร้แสงดาวมีเพียงดวงจันทร์กลมโตที่ค่อย ๆ เปลี่ยนสีจากเหลืองนวลเป็นสีแดงอิฐจาง ๆ ราวกับจะเตือนถึงเหตุการณ์สำคัญที่กำลังจะเกิดขึ้น เฉียวซีเมย ในวัยครรภ์แก่จัดนั่งพิงหมอนใบใหญ่หนานุ่มอยู่บนเตียงไม้แกะสลัก นางรู้สึกถึงความเคลื่อนไหวที่รุนแรงภายในท้อง ราวกับเจ้าตัวน้อยกำลังตื่นเต้นกับพลังงานบางอย่างที่แผ่ซ่านอยู่รอบตัว[ ติ๊ง! ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบสภาวะ 'รอยแยกมิติชั่วคราว' เหนือน่านฟ้าจวนแม่ทัพ ][ คำเตือน: พลังงานจากการคลอดของทายาทผู้สืบทอดระบบ กำลังดึงดูดคลื่นความถี่จากโลกอนาคตเข้าหาตัวโฮสต์ ]"อึก... ท่านพี่..." ซีเมยครางออกมาด้วยความเจ็บปวดที่เริ่มทวีคูณ มือเรียวเล็กจิกขอบเตียงไว้แน่น เหงื่อเม็ดเป้งผุดขึ้นตามไรผม หลี่เทียน ที่คอยเฝ้าอยู่ข้างเตียงไม่ห่างรีบถลาเข้าไปประคองภรรยาไว้ แววตาของแม่ทัพผู้เกรียงไกรสั่นระริกด้วยความกังวล "เมยเมย! เจ้าเจ็บท้องแล้วหรือ? ท่านแม่! หมอตำแย! เร็วเข้า! เมยเมยจะคลอดแล้ว!"ภายในเวลาไม่กี่อึดใจ จวนที่เคยเงียบสงบก็วุ่นวาย

เช้าวันแรกในกรุงเทพมหานครปี 2026 แสงแดดสาดส่องผ่านกระจกบานยักษ์ของเพนท์เฮาส์สุดหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา ฮ่องเต้หยวนหมิง ทรงตื่นบรรทมด้วยเสียงประหลาดที่ไม่ใช่เสียงนกหรือเสียงระฆังวังหลวง แต่เป็นเสียง "เครื่องชงกาแฟอัตโนมัติ" ที่ซีเมยสั่งการผ่านสมาร์ทโฟนพระองค์ทรงก้าวลงจากเตียงนุ่มหลังใหญ่ด้วยความงุนงง ทรงทอดพระเนตรเห็นหลี่เทียน ที่อยู่ในชุดเสื้อยืดสีดำรัดรูปและกางเกงยีนส์ (ที่ซีเมยบังคับให้ใส่) กำลังยืนจ้องมอง "โทรทัศน์" ที่ฉายข่าวพยากรณ์อากาศด้วยสีหน้าเคร่งเครียดราวกับกำลังวิเคราะห์แผนที่ศึก"หลี่เทียน... เจ้าดูนั่นสิ สตรีในกระจกนั่นนางพูดกับเราได้จริงๆ ด้วย นางบอกว่าวันนี้ฝนจะตกในเขตบางนา... บางนาคือที่ใดกัน?" ฮ่องเต้ทรงถามด้วยความฉงน"กระหม่อมก็ไม่ทราบพะย่ะค่ะฝ่าบาท แต่เมยเมยบอกว่ามันคือ 'กล่องวิเศษ' ที่รวมความรู้ทั่วโลกไว้" หลี่เทียนตอบพลางพยายามจะหยิบรีโมทขึ้นมาดู แต่กลับไปกดโดนปุ่มเปลี่ยนช่องกลายเป็นรายการ 'มวยไทย' จนพระองค์และแม่ทัพใหญ่ถึงกับสะดุ้งโหยง เฉียวซีเมย เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับทารกน้อย หลี่จวิน ที่อยู่ในรถเข็นเด็กไฮเทค นางสวมชุดเดรสสีครีมดูเรียบหรู "อรุณสวัสดิ์ค่ะทุกท่

20 ปีต่อมา...แสงตะวันยามเช้าทาบทอลงบนหลังคากระเบื้องเคลือบสีทองของพระราชวังฤดูร้อนแห่งใหม่ ณ เมืองหลวงลี่เหอ ทว่าทัศนียภาพรอบเมืองกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ถนนหนทางถูกปูด้วยคอนกรีตเรียบกริบ มีรถลากที่ขับเคลื่อนด้วยพลังงานไอน้ำและฟันเฟืองวิ่งขวักไขว่ สองข้างทางเต็มไปด้วยตึกแถวทรงยุโรปผสมผสานสถาปัตยกรรมตะวันออกอย่างลงตัว มีโรงเรียนสถานพยาบาล และหอสมุดประชาชนตั้งอยู่ทุกหัวระแหงบนยอดหอคอยสูงกลางเมือง ชายหนุ่มรูปงามในชุดบัณฑิตสีขาวขลิบทองยืนทอดสะพานมองดูความรุ่งโรจน์เบื้องล่าง ดวงตาของเขาเป็นประกายสีรุ้งจางๆ ยามต้องแสงแดด—เขาคือ หลี่จวิน ทายาทเพียงคนเดียวของแม่ทัพใหญ่และสตรีคลังทองหลวง"ท่านแม่บอกไว้ไม่ผิดจริงๆ... ความรู้คืออาวุธที่ทรงพลังที่สุด" หลี่จวินพึมพำพลางปิด 'แท็บเล็ตหินหยก' ที่ถูกพัฒนามาจากเทคโนโลยีระบบของแม่เขาที่จวนแม่ทัพพยัคฆ์คำรามซึ่งบัดนี้ขยายกว้างขวางและร่มรื่นราวกับอุทยานสวรรค์ หลี่เทียน ในวัยกลางคนที่ยังคงความสง่างามและน่าเกรงขาม กำลังนั่งจิบชาอยู่ใต้ต้นเหมยข้างกายสตรีที่เขารักสุดหัวใจ เฉียวซีเมย ในวันนี้แม้จะมีริ้วรอยแห่งกาลเวลา ประดับที่หางตา แต่นางยังคงดูอ่อนเยาว์แ