ข้าจะพาสามีโง่ให้พ้นจากความยากจน의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

ท่ามกลางแสงสีสลัวของตึกสูงระฟ้าในมหานครที่ไม่เคยหลับใหล **เฉียวซีเมย**ยืนอยู่บนดาดฟ้าเพียงลำพัง ในมือของเธอมีแก้วไวน์ราคาแพงและรางวัล "นักขายทองคำแห่งปี" วางอยู่ข้างกาย ใครจะเชื่อว่าผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าเข้มแข็งที่สุดในวงการอสังหาริมทรัพย์และการค้าขายทองคำ ผู้ที่สามารถปิดการขายระดับพันล้านได้เพียงแค่ขยับปาก จะมีความลับที่กัดกินใจอยู่เสมอเธอไม่มีใครเลย... ไม่มีพ่อแม่ที่รออยู่ที่บ้าน ไม่มีพี่น้องให้ปรึกษา และไม่มีคนรักให้โอบกอด แสงไฟจากบ้านเรือนนับพันเบื้องล่างนั้นดูอบอุ่น แต่มันกลับไม่มีดวงไหนเลยที่ส่องสว่างเพื่อต้อนรับการกลับไปของเธอ*"ถ้าความสำเร็จมันแลกมาด้วยความโดดเดี่ยวขนาดนี้... มันจะมีประโยชน์อะไรล่ะ"*นั่นคือความคิดสุดท้ายก่อนที่สติของเธอจะดับวูบลง พร้อมกับความรู้สึกเหมือนร่างทั้งร่างถูกฉุดกระชากลงสู่ก้นบึ้งของมหาสมุทรที่เย็นเฉียบ"น้องสาว! น้องสาวตื่นเถอะ อย่าทิ้งข้าไปแบบนี้เลยนะ!" เสียงร้องไห้โฮที่ดูซื่อบริสุทธิ์และเต็มไปด้วยความเจ็บปวดดังระงมอยู่ข้างหูซีเมยพยายามลืมตาที่หนักอึ้งสิ่งแรกที่เธอสัมผัสได้ไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศราคาแพง แต่เป็นกลิ่นสาบดิน กลิ่นหญ้าแห้ง และกลิ่

แสงอาทิตย์รำไรสาดส่องผ่านรอยโหว่ของหลังคามุงหญ้าแฝก ตกกระทบลงบนใบหน้าของ เฉียวซีเมย ที่กำลังขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งร่าง เพราะเตียงไม้ที่แข็งกระด้างและกลิ่นอับของฟางย้ำเตือนเธอว่า ชีวิตในคอนโดหรูหราพร้อมเตียงดูดวิญญาณได้กลายเป็นเพียงความทรงจำในอดีตไปเสียแล้วเธอค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง สูดอากาศยามเช้าที่แม้จะหนาวเย็นแต่ก็บริสุทธิ์อย่างที่โลกอนาคตไม่มีวันให้ได้ สายตาของเธอเหลือบไปเห็นร่างยักษ์ของ หลี่เทียน ที่นอนขดตัวอยู่ที่พื้นข้างเตียง เขาไม่ได้เอาผ้าห่มผืนบางเพียงผืนเดียวที่มีมาห่มให้ตัวเองแต่กลับพยายามพับมันแล้ววางไว้ที่ปลายเท้าของเธอ เพื่อให้มั่นใจว่าภรรยาของเขาจะอบอุ่นที่สุด"คนโง่เอ๊ย... ตัวเองสั่นขนาดนี้ยังจะห่วงคนอื่นอีก" ซีเมยพึมพำเบาๆ แววตาที่เคยแข็งกร้าวของนักขายมือทองอ่อนแสงลงครู่หนึ่ง เธอนึกถึงของรางวัลที่ได้จากระบบเมื่อคืน 'สบู่หอมสกัดจากดอกไม้พันปี' เธอหยิบมันออกมาจากมิติเก็บของในพริบตาก้อนสบู่ทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีชมพูอ่อน เนื้อเนียนละเอียดดุจหยกขัดเงา กลิ่นหอมของมันตลบอบอวลไปทั่วห้อง เป็นกลิ่นหอมที่ซับซ้อนและลึกซึ้ง ไม่ใช่กลิ่นฉุนของน้ำหอม รา

หน้าประตูของ ‘ศาลาหอมรัญจวน’ นั้นประดับประดาด้วยไม้แกะสลักปิดทองดูหรูหรา กลิ่นกำยานและเครื่องหอมจางๆ ลอยออกมาจากด้านใน ยิ่งย้ำเตือนให้เห็นถึงฐานะของผู้ที่จะก้าวเข้าไปในสถานที่แห่งนี้ หลี่เทียนที่เดินตามหลังซีเมยมาติดๆ ถึงกับเดินเกร็งจนแทบจะก้าวขาไม่ออกเสื้อผ้าป่านปะชุนของเขาดูผิดที่ผิดทางอย่างยิ่งเมื่อยืนอยู่ท่ามกลางตึกแถวที่สวยงามเช่นนี้ "เมยเมย... เราจะเข้าไปจริงๆ หรือ? ดูสิยามหน้าประตูมองเราเหมือนจะกินอยู่แล้ว" หลี่เทียนกระซิบเสียงสั่น พลางพยายามดึงชายเสื้อที่ขาดลุ่ยของตัวเองให้ดูเรียบร้อยขึ้นซีเมยหยุดเดินแล้วหันมามองสามีร่างยักษ์ เธอเอื้อมมือไปกุมมือที่หนาและหยาบกร้านของเขาไว้แน่น "ท่านพี่ จำคำข้าไว้ คนเราเลือกเกิดในบ้านที่รวยไม่ได้ แต่เราเลือกที่จะสง่าผ่าเผยได้ ท่านไม่ได้ไปขอทานใคร แต่ท่านกำลังจะเอาของล้ำค่ามาให้พวกเขา ยืดอกขึ้น!"คำพูดที่เปี่ยมไปด้วยพลังของซีเมยทำให้หลี่เทียนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขายืดหลังตรงตามคำสั่ง แม้ในใจจะยังหวั่นๆ อยู่บ้างก็ตาม ทันทีที่ก้าวเข้าไปในร้าน กลิ่นหอมหลากหลายชนิดพุ่งเข้าปะทะจมูก ภายในร้านมีหญิงสาวสูงศักดิ์สองสามคนกำลังเลือกซื้อแป้งผัดหน้าแล

เป้าหมายแรกของเธอคือร้านขายธัญพืชและของสด ซีเมยสั่งซื้อข้าวสารขาวเนื้อดีห้ากระสอบ แป้งหมี่ เกลือคุณภาพสูง น้ำตาลกรวด และน้ำมันหมูถังใหญ่ เธอไม่ลืมที่จะสั่งเนื้อหมูติดมันและไก่สดอีกหลายตัว เพื่อนำไปบำรุงร่างกายของท่านแม่และน้องชายที่ผอมแห้ง"เมยเมย... ซื้อเยอะขนาดนี้เชียวหรือ? เราจะกินหมดได้อย่างไรกัน?” หลี่เทียนถามด้วยความตกใจเมื่อเห็นกองสินค้าที่วางอยู่เบื้องหน้า"หมดสิเจ้าคะท่านพี่ ร่างกายที่แข็งแรงคือต้นทุนที่สำคัญที่สุดในการทำงาน" เธอตอบพลางสั่งการให้ร้านค้าจัดรถม้าไปส่งของที่หมู่บ้านลี่เหอทันที จากนั้นเธอพาเขาไปยังร้านขายผ้าที่ใหญ่ที่สุดในย่านนั้น ซีเมยเลือกผ้าป่านเนื้อละเอียดสีฟ้าครามให้หลี่เทียน ผ้าไหมสีอ่อนให้ท่านแม่ และผ้าฝ้ายหนานุ่มให้เหล่าน้องชาย ส่วนตัวเธอเองเลือกผ้าสีเขียวปีกแมลงทับที่ขับผิวขาวนวลให้ดูเด่นชัดขึ้น"และนี่... คือสิ่งที่สำคัญที่สุด" ซีเมยเดินเข้าร้านขายยาชื่อดัง เธอใช้ความรู้ที่มีสอบถามหมอยาถึงสมุนไพรบำรุงกำลังและยารักษาอาการไอเรื้อรังของแม่สามี เธอทุ่มเงินซื้อโสมคนคุณภาพดีไปอีกเกือบสิบตำลึงโดยไม่เสียดายแม้แต่น้อยเมื่อรถม้าที่ขนของจนเต็มปรี่เคลื่อนตัวเข้า

"ไม่เป็นไรท่านพี่ ข้าจัดการได้" เธอกระซิบตบหลังมือสามีเบาๆ ก่อนจะหันไปยิ้มรับแขกด้วยรอยยิ้มทางธุรกิจที่สมบูรณ์แบบ "ไม่ทราบว่านายท่านท่านนี้มีธุระอันใดกับบ้านหลี่ที่ห่างไกลเช่นนี้หรือคะ?" เว่ยเฉิงมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความประหลาดใจลึกๆ เขาเคยเห็นสตรีมามากมาย ทั้งคุณหนูในวังที่อ่อนหวานและหญิงงามที่ยั่วยวน แต่สตรีผู้นี้กลับมีแววตาที่แปลกประหลาด มันไม่ใช่ความกลัว แต่มันคือการ "ประเมิน" ราวกับเธอกำลังคำนวณมูลค่าของเขาอยู่ในใจ"ข้าได้ยินมาว่าที่หมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้ มีแม่นางผู้หนึ่งสามารถผลิต 'หยกหอม' ที่สยบศาลาหอมรัญจวนได้ ข้าในฐานะพ่อค้าที่แสวงหากำไร จึงอยากมาเห็นกับตา" เสียงของเขาทุ้มต่ำและทรงอำนาจ เขาก้าวเข้าไปในบ้านดินหลังเล็กที่บัดนี้เริ่มมีเครื่องเรือนใหม่ๆ เข้ามาแทนที่ ซีเมยเชิญเขานั่งลงที่โต๊ะไม้ตัวใหม่พลางรินน้ำชาที่กลิ่นหอมกรุ่น (ซึ่งเธอแอบผสมน้ำทิพย์ระบบลงไปเพื่อหยั่งเชิง)"น้ำชาดี..." เว่ยเฉิงจิบเพียงนิดแล้ววางลง "เข้าเรื่องเลยดีกว่าแม่นางเฉียว ข้าต้องการซื้อสูตรการทำสบู่ของเจ้าทั้งหมด รวมถึงสินค้าอื่นๆ ที่เจ้ากำลังจะทำ ข้ายินดีจ่ายให้เจ้า 5,000 ตำลึงทองในทันที" 5,000 ตำลึงทอง