ตอนที่ 15: จับไส้ศึก

ในขณะที่แนวหน้าด่านเยี่ยนซานกำลังคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเขม่าดินปืนและเสียงคำรามของระเบิดพยัคฆ์เหิน  ทว่าภายในเมืองหลวงที่ดูเหมือนจะสงบสุขกลับมีคลื่นใต้น้ำที่น่ากลัวไม่แพ้กัน  เฉียวซีเมย นั่งอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่ตั้งอยู่ลึกที่สุดในโรงงานคลังแสง แสงเทียนวูบไหวสะท้อนกับใบหน้าที่เคร่งขรึม ที่หน้าต่างระบบสีแดงกะพริบแจ้งเตือนถึงภัยคุกคามจาก 'สายลับเป่ยเหลียน'  ที่ลักลอบแฝงตัวเข้ามาในเมืองหลวงพร้อมกับขบวนผู้อพยพหนีภัยแล้ง พวกมันไม่ได้มาเพื่อปล้นชิงทองคำ แต่เป้าหมายคือการทำลาย "หัวใจ" ของกองทัพนั่นคือโรงงานผลิตดินปืนและคลังเสบียงของซีเมยนั่นเอง

"เสี่ยวหลง เจ้าจัดวางกำลังตามที่ข้าสั่งเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?"  ซีเมยเอ่ยถามน้องชายคนรองของหลี่เทียนที่ยืนสงบนิ่งอยู่มุมมืด   "เรียบร้อยครับพี่สะใภ้" เสี่ยวหลงตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เด็กหนุ่มที่เคยผอมแห้งในวันนั้น บัดนี้กลายเป็นนักรบหนุ่มที่มีแววตาเฉียบคม

"ข้าสั่งให้ทหารฝีมือดีแต่งกายเป็นคนงาน แฝงตัวอยู่ตามจุดอับสายตา และวางตาข่ายเหล็กไว้ใต้กองฟางรอบคันรถขนส่งแล้วขอรับ"

"ดีมาก... พวกมันคิดว่าเราเป็นเพียงพ่อค้าที่โชคดี แต่คืนนี้ข้าจะทำให้พวกมันรู้ว่า การก้าวเข้ามาในอาณาเขตของข้าโดยไม่ได้รับอนุญาต คือการก้าวเข้าสู่ประตูนรก"   กลางดึกคืนนั้น ลมหนาวพัดกรรโชกพาเอาเศษใบไม้แห้งหมุนวนไปตามลานกว้างของโรงงาน เงาดำสี่สายเคลื่อนที่อย่างคล่องแคล่วและเงียบเชียบดุจแมวดำ พวกมันสวมชุดรัดกุมสีเข้มและมีผ้าคลุมหน้ามิดชิด ในมือถือไหบรรจุน้ำมันดินและคบเพลิงที่พร้อมจะจุดชนวน

สายลับเป่ยเหลียนเหล่านี้คือ 'หน่วยเขี้ยวโลกันตร์' ที่ถูกฝึกมาเพื่อการวินาศกรรมโดยเฉพาะ พวกมันลัดเลาะผ่านเวรยามภายนอกมาได้อย่างง่ายดายจนเกิดความย่ามใจ   "เป้าหมายคือโรงเก็บดินปืนทิศตะวันออก เผามันให้สิ้นซาก แล้วกองทัพของหลี่เทียนจะกลายเป็นแค่เสือกระดาษ!" หัวหน้าหน่วยสายลับกระซิบบอกลูกน้อง

ทว่า ทันทีที่พวกมันก้าวเข้าสู่เขตชั้นในของโรงเก็บของ บรรยากาศรอบกายกลับเงียบสงัดจนผิดปกติ เสียงฝีเท้าของทหารยามที่ควรจะได้ยินกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย หัวหน้าสายลับชะงักฝีเท้า สัญชาตญาณเตือนว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

"พรึ่บ!!!"

ทันใดนั้น โคมไฟนับสิบดวงที่ซ่อนอยู่ตามคานไม้และมุมตึกกลับถูกจุดขึ้นพร้อมกันจนสว่างจ้าราวกับเป็นกลางวัน สายลับทั้งสี่ถึงกับต้องยกมือขึ้นบังตาด้วยความตกตะลึง

"มาไกลจากเป่ยเหลียนขนาดนี้ ไม่คิดจะเข้ามาดื่มน้ำชาข้างในก่อนหรือ?"  เสียงหวานใสแต่แฝงไปด้วยไอสังหารของซีเมยดังขึ้นจากระเบียงชั้นสอง

"นังผู้หญิงนั่น! ฆ่ามัน!" หัวหน้าสายลับสั่งพลางชักดาบสั้นออกมาเตรียมจู่โจม  แต่ก่อนที่พวกมันจะทันได้เคลื่อนไหว เสี่ยวหลงที่ซุ่มอยู่บนหลังคาก็ดีดตัวลงมาพร้อมกับทหารหน่วยพิเศษ พวกเขาดึงเชือกกลไกที่ซีเมยออกแบบไว้ ทำให้ตาข่ายเหล็กขนาดมหึมาที่เคลือบด้วยน้ำมันหล่อลื่นชนิดพิเศษจากระบบตกลงมาคลุมร่างของสายลับทั้งสี่ไว้แน่นหนา

"อึ่ก! นี่มันตาข่ายอะไรกัน ทำไมถึงเหนียวและแข็งแรงขนาดนี้!" สายลับพยายามดิ้นรนแต่ยิ่งดิ้น ตาข่ายที่มีหนามแหลมเล็กๆ ก็ยิ่งรัดแน่นเข้าเนื้อ ซีเมยเดินลงมาตามบันไดไม้ช้าๆ ในมือของเธอไม่ได้ถือดาบ แต่ถือ 'ปืนลมแรงดันสูง' ที่บรรจุเข็มยาสลบที่เธอแลกมาจากระบบ "ไม่ต้องดิ้นรนให้เสียแรงเปล่า ตาข่ายนี้ทำจากโลหะผสมที่แม้แต่ดาบเหล็กกล้าก็ตัดไม่ขาด และที่สำคัญ..."

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!  ซีเมยลั่นไกอย่างแม่นยำ เข็มยาสลบปักเข้าที่ลำคอของสายลับสามคนแรกจนพวกเขาสลบเหมือดไปในทันที เหลือเพียงหัวหน้าสายลับที่ถูกละเว้นไว้เพื่อการสอบสวน  เสี่ยวหลงพุ่งเข้าไปกระชากหน้าผ้าคลุมออก เผยให้เห็นใบหน้าที่มีรอยสักรูปหมาป่าที่พวงแก้ม "ตราประทับของหน่วยเขี้ยวโลกันตร์จริงๆ ด้วยพี่สะใภ้"

ซีเมยย่อตัวลงมองหน้าสายลับที่กำลังสั่นสะท้าน "ไปบอกข่านมู่หรงของแกเถอะว่า แผนการลอบกัดของเขามันตื้นเขินเกินไป  ข้าไม่ได้มีแค่ดินปืนไว้สู้ศึก แต่ข้ามี 'หูตา' อยู่ทั่วแผ่นดิน... และตอนนี้ ข้าจะส่ง 'ของขวัญ' กลับไปให้เจ้านายของแกเป็นการตอบแทน"

ในขณะเดียวกัน ที่ค่ายทหารด่านเยี่ยนซาน หลี่เทียนได้รับจดหมายลับที่ส่งมาโดยนกพิราบสื่อสารของซีเมย เนื้อความในจดหมายไม่ได้มีเพียงคำบอกรัก แต่มี 'แผนผังการส่งกำลังบำรุง' ของกองทัพเป่ยเหลียนที่ซีเมยสืบมาได้จากการดักฟังข่าวสารในเมืองหลวง

"แม่ทัพหลี่... ภรรยาของท่านช่างน่ากลัวนัก" แม่ทัพเว่ยเฉิงที่ยืนอ่านจดหมายอยู่ข้างๆ ถึงกับอุทาน "นางรู้แม้กระทั่งว่าขบวนขนน้ำของเป่ยเหลียนจะผ่านเส้นทาง 'หุบเขาเงาจันทร์' ในวันพรุ่งนี้ยามสาม"

หลี่เทียนยิ้มอย่างภาคภูมิใจ "นางคือหัวใจของข้า และเป็นสมองของกองทัพนี้ในเมื่อเป่ยเหลียนอยากได้น้ำจนตัวสั่น เราก็ควรจะมอบ 'น้ำ' ให้พวกมันอย่างเต็มที่จริงไหมท่านแม่ทัพเว่ย?"

หลี่เทียนเริ่มดำเนินแผน 'ตลบหลังข่านมู่หรง' ทันที เขาไม่ได้นำทัพใหญ่ออกไปปะทะตรงๆ แต่สั่งให้หน่วยม้าเร็วแยกย้ายกันนำ 'ผงยาสลบชนิดแรง' ที่ซีเมยส่งมาพร้อมกับเสบียงงวดล่าสุด ไปโปรยไว้ที่ต้นน้ำของลำธารที่ไหลผ่านค่ายทหารเป่ยเหลียน กลางดึกคืนนั้น กองทัพเป่ยเหลียนที่กำลังระเริงกับชัยชนะเล็กๆ น้อยๆ และการรอคอยการสนับสนุนจากสายลับในเมืองหลวง ต่างพากันดื่มกินน้ำในลำธารอย่างหิวกระหาย

ไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม ทหารเป่ยเหลียนนับหมื่นนายรวมถึงข่านมู่หรงต่างพากันล้มฟุบลงกลางค่าย ราวกับใบไม้ร่วง หลี่เทียนนำทหารเพียงหนึ่งพันนายบุกเข้าค่ายศัตรูโดยไม่ต้องเสียเลือดเนื้อแม้แต่หยดเดียว เขาจับกุมข่านมู่หรงและเหล่านายกองทั้งหมดไว้เป็นตัวประกัน

สามวันต่อมา ข่าวชัยชนะที่ด่านเยี่ยนซานดังกระหึ่มไปทั่วเมืองหลวง ฮ่องเต้หยวนหมิงทรงพระราชทานรางวัลมหาศาลให้กับหลี่เทียนและซีเมย ทว่าสิ่งที่ซีเมยสนใจไม่ใช่ทองคำ แต่คือการ 'เจรจาสันติภาพ' ที่เธอเป็นคนวางเงื่อนไขเอง ในห้องประชุมลับหน้าพระพักตร์ ข่านมู่หรงที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนมองซีเมยด้วยความแค้นปนหวาดกลัว

"ข้าแพ้ให้แก่ชายที่มีเมียเป็นแม่มดงั้นหรือ!" ข่านมู่หรงตวาด ซีเมยจิบน้ำชาอย่างใจเย็น

"ข้าไม่ใช่แม่มดข่านมู่หรง ข้าเป็นเพียงนักธุรกิจ... และในฐานะนักธุรกิจ ข้าไม่ชอบสงครามเพราะมันสิ้นเปลืองงบประมาณ  ข้ามีข้อเสนอให้ท่าน ถ้าท่านยอมลงนามในสัญญาสันติภาพ 50 ปี และเปิดเส้นทางการค้าให้ 'สมาคมการค้าลี่เหอ' เข้าไปลงทุนในเขตเป่ยเหลียน ข้าจะมอบ 'เทคโนโลยีการขุดเจาะน้ำบาดาล' และ 'พันธุ์ข้าวทนแล้ง' ให้กับราษฎรของท่าน"  ข่านมู่หรงนิ่งอึ้ง "เจ้าจะช่วยพวกเรางั้นหรือ? ทั้งที่เราเป็นศัตรูกัน?"

"คนตายซื้อของไม่ได้"   ซีเมยยิ้มกว้าง

"ข้าต้องการคู่ค้า ไม่ใช่ต้องการศพ ถ้าแผ่นดินท่านอิ่มหนำ ท่านก็ไม่มีเหตุผลที่จะมารุกรานเรา สันติภาพที่เกิดจากผลประโยชน์ร่วมกันน่ะ มั่นคงกว่าการใช้ดาบบังคับ" ฮ่องเต้หยวนหมิงทรงปรบมือด้วยความพอพระทัย "ยอดเยี่ยม! เฉียวซีเมย เจ้าไม่เพียงแต่ชนะศึก แต่เจ้ายังชนะใจศัตรูและสร้างรากฐานความมั่นคงให้แผ่นดินเราไปอีกนับสิบปี!"

คืนนั้น ภายใต้แสงจันทร์ที่สว่างไสวที่ระเบียงจวนแม่ทัพ หลี่เทียนโอบกอดซีเมยไว้ในอ้อมแขน ทั้งคู่มองดูความสงบสุขของเมืองหลวงที่กลับคืนมาอีกครั้ง

"เมยเมย... เจ้าทำในสิ่งที่ข้าไม่เคยคิดว่าจะทำได้  เจ้าเปลี่ยนสงครามเป็นเงินทุน และเปลี่ยนศัตรูเป็นมิตร" หลี่เทียนกระซิบข้างหูเธอ

"ข้าภูมิใจในตัวเจ้านัก"  ซีเมยซบหน้าลงกับอกกว้าง  "ข้าแค่ทำเพื่ออนาคตของเราค่ะท่านพี่... ต่อไปนี้ไม่มีสงครามแล้ว เราจะได้ทำธุรกิจกันอย่างเต็มที่เสียที"  แต่ในขณะที่ทั้งคู่กำลังดื่มด่ำกับความสุข ระบบในหัวของซีเมยก็ส่งเสียงแจ้งเตือนที่ทำให้เธอต้องขมวดคิ้วอีกครั้ง

[ ติ๊ง! ภารกิจ 'สันติภาพเหนือคมดาบ' สำเร็จ! ]

[ คุณได้รับคะแนนสะสม +2,000 คะแนน ]

[ ปลดล็อก: 'ระบบโรงพยาบาลและการแพทย์แผนใหม่' ]

[ แจ้งเตือน: พบสัญญาณชีพที่ผิดปกติในราชสำนัก... ฮ่องเต้หยวนหมิงกำลังประชวรด้วยโรคประหลาดที่ไม่มีในบันทึกประวัติศาสตร์! ]  ซีเมยกำมือแน่น 'ความสุขมักจะสั้นเสมอจริงๆ... ในเมื่อฉันแก้ปัญหาสงครามได้ ฉันก็ต้องแก้ปัญหาโรคระบาดในวังหลวงให้ได้เหมือนกัน!'

เธอมองหน้าหลี่เทียน "ท่านพี่... ดูเหมือนว่าการเข้าวังครั้งหน้าของเรา จะไม่ใช่แค่ไปรับรางวัลเสียแล้วล่ะค่ะ!"