ตอนที่ 13: กตัญญูเหนือเกียรติยศ

ความวุ่นวายในราชสำนักเริ่มสงบลงหลังจากคมดาบแห่งอาญาหลวงได้บั่นคอขุนนางโฉดไปหลายราย แต่สำหรับ เฉียวซีเมย และ หลี่เทียน ภาระหน้าที่ที่ยิ่งใหญ่กว่าเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น คฤหาสน์แม่ทัพพยัคฆ์คำรามที่ฮ่องเต้พระราชทานให้นั้นกว้างขวางและโอ่อ่าเกินกว่าที่คนสองคนจะอาศัยอยู่ได้อย่างเป็นสุข หากขาดคนที่พวกเขาเรียกว่า "ครอบครัว"

"ท่านพี่... ทุกอย่างที่นี่พร้อมแล้ว ทั้งห้องพักที่อบอุ่นและบ่าวไพร่ที่คอยรับใช้ ข้าว่าถึงเวลาแล้วที่เราจะไปรับท่านแม่และน้องๆ เข้ามาอยู่ด้วยกัน" ซีเมยเอ่ยขึ้นขณะที่เธอกำลังตรวจดูบัญชีการซ่อมแซมจวน

หลี่เทียนที่กำลังฝึกซ้อมดาบอยู่ในลานหยุดชะงัก แววตาของเขาสั่นไหวด้วยความซาบซึ้ง "เมยเมย... ข้าขอบใจเจ้ามากที่คิดถึงเรื่องนี้  ข้าเองก็กระวนกระวายใจนัก ตั้งแต่ได้รับตำแหน่งข้าก็กังวลว่าพวกเขายังต้องกินน้ำแกงใสๆ และนอนกลางอากาศหนาวที่หมู่บ้านลี่เหอ"

"ถ้าอย่างนั้น เราเดินทางกันเดี๋ยวนี้เลยค่ะ"  ซีเมยยิ้มกว้าง

"ข้าเตรียมขบวนรถม้าที่สบายที่สุดไว้แล้ว"  ขบวนรถม้าของแม่ทัพผู้เกรียงไกรเคลื่อนตัวเข้าสู่หมู่บ้านลี่เหอในเย็นวันหนึ่ง ชาวบ้านที่เคยดูแคลนต่างพากันก้มกราบแทบพื้นดินเมื่อเห็นธงพยัคฆ์คำรามโบก สะบัด แต่สำหรับซีเมยและหลี่เทียน พวกเขาไม่ได้มองหาความยำเกรงเหล่านั้น  รถมาหยุดลงที่หน้ากระท่อมดินหลังเก่าที่แสนคุ้นเคยท่านแม่หลี่ ที่บัดนี้สุขภาพเริ่มดีขึ้นจากการส่งยาดีๆ มาให้จากเมืองหลวง กำลังนั่งถอนหญ้าอยู่หน้าบ้านพร้อมกับน้องชายทั้งสองคน         เมื่อเห็นหลี่เทียนก้าวลงจากรถม้าในชุดนักรบที่สง่างาม นางถึงกับทำขันน้ำในมือร่วง

"เทียนเอ๋อ... เมยเมย... พวกเจ้ากลับมาแล้ว"  นางสะอื้นออกมาด้วยความดีใจ หลี่เทียนพุ่งเข้าไปคุกเข่ากอดแม่บุญธรรมไว้แน่น   "ท่านแม่... ลูกกลับมารับท่านแล้ว ต่อไปนี้ท่านไม่ต้องลำบากอีกแล้วนะขอรับ ลูกได้คืนเกียรติยศให้ตระกูลหลี่ และฝ่าบาททรงพระราชทานจวนหลังใหญ่ให้เรา ท่านแม่ไปอยู่กับลูกในเมืองหลวงนะขอรับ"

น้องชายทั้งสองคนกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจเมื่อซีเมยนำเสื้อผ้าผ้าไหมเนื้อดีและขนมอร่อยๆ จากเมืองหลวงออกมาแจกจ่าย ซีเมยเดินเข้าไปประคองท่านแม่ ด้วยความอ่อนโยน   "ท่านแม่คะ ที่นั่นมีหมอหลวงคอยดูแล และน้องๆ จะได้เข้าเรียนในสถานศึกษาที่ดีที่สุด ทุกอย่างที่เกิดขึ้นได้เพราะความเมตตาของท่านแม่ที่เลี้ยงดูท่านพี่มา  ข้าไม่มีวัน ลืมเจ้าค่ะ"

ภาพการอพยพครอบครัวชาวนาเข้าสู่จวนแม่ทัพกลายเป็นที่เล่าขานไปทั่วหมู่บ้าน ลี่เหอ ซีเมยยังใจดีมอบที่ดินและบ้านเก่าให้ชาวบ้านที่เคยช่วยงานเธอได้อยู่อาศัยต่อ เป็นการสร้างกุศลครั้งใหญ่ก่อนออกเดินทาง เมื่อกลับมาถึงเมืองหลวง จวนแม่ทัพกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ท่านแม่ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นฮูหยินผู้เฒ่า มีบ่าวไพร่คอยดูแลไม่ห่าง  น้องชายทั้งสองคนเริ่มเปลี่ยนจากเด็กน้อยบ้านนอกกลายเป็นคุณชายน้อยที่ดูภูมิฐาน  ซีเมยรู้สึกว่าความสุขที่แท้จริงไม่ใช่เพียงแค่เงินทอง แต่มันคือการได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตา ทว่า ในขณะที่ครอบครัวกำลังมีความสุข ระบบในหัวของซีเมยกลับส่งสัญญาณเตือนเป็นสีส้มวาบ

[ ติ๊ง! แจ้งเตือนสถานะสิ่งแวดล้อม: ระดับน้ำในแม่น้ำสายหลักลดลง 15% ภายใน 24 ชั่วโมง ] [ ตรวจพบสภาวะ 'มหาภัยแล้งในรอบร้อยปี' กำลังก่อตัว ]

[ ภารกิจเร่งด่วน: 'เตรียมการรับมือวิกฤตศรัทธา' - ราษฎรจะอดอยากหากขาดระบบจัดการน้ำที่ดี ]

ซีเมยหุบยิ้มทันที เธอรู้ดีว่าหากเกิดภัยแล้ง ข้าวปลาจะแพงหูฉี่ และความวุ่นวายจะตามมา ซึ่งจะส่งผลกระทบต่อธุรกิจ 'รัญจวนจิต' ของเธอและเสถียรภาพของหลี่เทียนในกองทัพ

"ท่านพี่... ข้ามีเรื่องด่วนต้องทำ" ซีเมยบอกหลี่เทียนที่กำลังช่วยน้องๆ ฝึกยิงธนู

"ข้าต้องการให้ท่านรวบรวมทหารช่างที่เก่งที่สุดมาพบข้าที่ริมแม่น้ำหลังจวน ข้ามีแผนที่สำคัญมาก"

ริมตลิ่งแม่น้ำที่เริ่มขอดจนเห็นโขดหิน ซีเมยคลี่แบบแปลนแผ่นใหญ่ที่เธอแลกมาจากระบบด้วยคะแนนสะสม 500 คะแนน มันคือแบบแปลน 'กังหันวารีพลังน้ำต่อเนื่อง' และ 'ระบบชลประทานท่อไม้ไผ่เคลือบยางไม้' ซึ่งเป็นเทคโนโลยีที่ล้ำหน้ากว่ายุคนี้ไปหลายร้อยปี

"แม่นาง... สิ่งนี้จะช่วยอะไรได้หรือ?" ทหารช่างคนหนึ่งถามอย่างไม่เชื่อสายตา "กังหันใหญ่ขนาดนี้จะหมุนได้อย่างไรในเมื่อน้ำนิ่งเช่นนี้?"

"มันไม่ได้หมุนด้วยกระแสน้ำเพียงอย่างเดียว แต่ข้าจะใช้ระบบรอกและถ่วงน้ำหนักควบคู่ไปกับการกักเก็บน้ำในที่สูง" ซีเมยอธิบายอย่างใจเย็น

"หากเราสร้างกังหันนี้ตามจุดยุทธศาสตร์ 10 จุดรอบเมืองหลวง เราจะสามารถผันน้ำเข้าสู่พื้นที่การเกษตรได้แม้ในยามที่น้ำขอดถึงก้นบึ้ง"

ซีเมยทุ่มเงินส่วนตัวและเงินจากกรมคลังที่เธอรับผิดชอบ เริ่มสร้าง "สถานีน้ำ" ทันที ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของขุนนางบางกลุ่มที่ยังเขม่นเธออยู่ว่า

"สตรีคลังทองกำลังผลาญเงินเล่นกับกงล้อไม้"

หนึ่งเดือนผ่านไป... คำทำนายของระบบเป็นจริงอย่างน่ากลัว ท้องฟ้าไร้เมฆฝนเป็นเวลานานจนดินแตกระแหง แม่น้ำสายหลักแห้งขอดจนรถม้าสามารถวิ่งข้ามได้ ข้าวสารเริ่มมีราคาสูงขึ้นถึงห้าเท่า ราษฎรเริ่มออกมาร้องเรียนหน้ารั้ววังด้วยความหิวโหยฮ่องเต้หยวนหมิงทรงเคร่งเครียดอย่างหนัก

"ถ้าขืนเป็นเช่นนี้ กองทัพจะขาดเสบียง และราษฎรจะก่อจลาจล!"

"ทูลฝ่าบาท..."  แม่ทัพหลี่เทียนก้าวออกมา

"ขณะนี้ระบบกังหันวารีของท่านหญิงซีเมยเสร็จสมบูรณ์แล้ว 7 จุด และเริ่มทำการผันน้ำใต้ดินขึ้นมาหล่อเลี้ยงทุ่งนาในเขตตะวันออกได้แล้วพะย่ะค่ะ!"

ฮ่องเต้และเหล่าขุนนางรีบเสด็จไปดูด้วยตาตนเอง  ภาพที่เห็นคือเหล่านักรบและชาวบ้านต่างพากันโห่ร้องด้วยความดีใจ เมื่อน้ำสะอาดพุ่งออกมาจากปลายท่อไม้ไผ่ที่ซีเมยวางระบบไว้ กังหันยักษ์หมุนวนอย่างมั่นคง ส่งน้ำขึ้นสู่ที่สูงแล้วกระจายไปตามรางไม้เข้าสู่ผืนดินที่เคยแห้งแล้งจนกลับมาเปียกชุ่มอีกครั้ง

"นี่มัน... ปาฏิหาริย์!" ฮ่องเต้ทรงลูบกงล้อไม้อย่างอัศจรรย์ใจ ซีเมยเดินเข้ามาถวายบังคม

"ไม่ใช่ปาฏิหาริย์หรอกเพคะ แต่คือการเตรียมตัวที่ดี หม่อมฉันยังได้สั่งการให้ร้านรัญจวนจิตกว้านซื้อธัญพืชจากต่างแคว้นมาเก็บไว้ในโกดังตั้งแต่สองเดือนก่อน บัดนี้เรามีเสบียงเพียงพอที่จะแจกจ่ายให้ราษฎรในราคาเดิมเป็นเวลาอย่างน้อยครึ่งปีเพคะ!"

การกระทำของซีเมยในครั้งนี้ไม่ได้เพียงแต่ช่วยชีวิตคนนับแสน แต่มันเป็นการซื้อใจราษฎรทั้งแผ่นดิน ชื่อเสียงของ "นางฟ้าคลังทอง" ดังขจรขจายไปยิ่งกว่าเดิม ขุนนางที่เคยจ้องทำลายเธอต่างพากันสงบปากสงบคำ เพราะหากไม่มีน้ำและข้าวจากซีเมย พวกเขาเองก็อาจจะอดตายเช่นกัน ในคืนที่ดวงดาวเต็มฟ้า ซีเมยนั่งอยู่บนระเบียงจวนกับท่านแม่หลี่และน้องๆ ที่กำลังกินข้าวกันอย่างอิ่มหนำ หลี่เทียนเดินเข้ามานั่งข้างเธอแล้วกุมมือไว้

"เมยเมย... เจ้าไม่ได้แค่ช่วยตระกูลหลี่ แต่เจ้าช่วยแผ่นดินนี้ไว้จริงๆ"

ซีเมยเอนหัวซบไหล่สามี  "ข้าทำเพื่อความมั่นคงของเราค่ะท่านพี่ เพราะถ้าแผ่นดินวุ่นวาย ธุรกิจของข้าก็ไปต่อไม่ได้" เธอกล่าวกลั้วหัวเราะ แต่ในใจเธอกลับนึกถึงคำเตือนถัดไปของระบบ

[ ติ๊ง! คะแนนสะสมปัจจุบัน: 1,800 คะแนน ]

[ แจ้งเตือน: แคว้นเป่ยเหลียนเห็นความอ่อนแอจากภัยแล้ง พวกมันกำลังรวบรวมกำลังพลที่ชายแดนเพื่อจู่โจมแย่งชิงทรัพยากรน้ำและเสบียง ]

[ ภารกิจถัดไป: 'สงครามชายแดนและการผลิตอาวุธลับ' ]

ซีเมยเหยียดตัวตรง แววตาคมกริบ 'มาสิ... ในเมื่อข้าสร้างกังหันน้ำได้ ข้าก็สร้างเครื่องยิงหินระเบิดเพลิงได้เหมือนกัน จะรบหรือจะค้า ข้าก็ไม่มีทางแพ้!'

เธอมองหน้าหลี่เทียน "ท่านพี่... เตรียมดาบของท่านให้พร้อม เพราะดูเหมือนว่าข้าจะต้องขอให้ท่านออกรบเพื่อปกป้องเส้นทางการค้าของเราเสียแล้วล่ะเจ้าค่ะ!"