ตอนที่ 22: การถอนรากถอนโคนกลุ่มกังฉิน

กลิ่นหอมของดอกไม้เมืองหนาวที่ถูกส่งตรงมาจากภาคเหนือ  อบอวลไปทั่วเรือนพักของ เฉียวซีเมย ของขวัญประทานจากเหล่าขุนนางที่ส่งมาแสดงความยินดีกับการตั้งครรภ์ของสตรีคลังทองหลวง  วางเรียงรายจนเต็มลาน แต่ทว่าภายใต้ความสวยงามและคำอวยพรเหล่านั้น กลับมีไอเย็นเยียบของเจตนาฆ่าแฝงอยู่ ซีเมยนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้โยกที่ หลี่เทียน สั่งทำพิเศษ นางไม่ได้แตะต้องของเหล่านั้นแม้แต่นิดเดียว  แววตาของนางนิ่งสงบขณะที่หน้าต่างระบบสีเหลืองกะพริบถี่ๆอยู่ตรงหน้า

[ ติ๊ง! ตรวจพบไอระเหยของ 'ดอกหญ้าสลายปราณ' ผสมอยู่ในเกสรของดอกโบตั๋นในกระถางสีคราม ]

[ คุณสมบัติ: หากสูดดมเป็นเวลานานจะทำให้สตรีมีครรภ์เกิดอาการตกเลือดและแท้งบุตรโดยหาสาเหตุไม่ได้ ]

"พวกมันช่างขยันหาวิธีสกปรกมาใช้จริงๆ" ซีเมยพึมพำเสียงเบา มือเรียวเล็กลูบหน้าท้องอย่างแผ่วเบาด้วยความหวงแหน "เมยเมย เจ้าว่าอย่างไรนะ? ใครส่งอะไรมา?"  หลี่เทียนที่เพิ่งกลับจากการตรวจเวรยามเดินเข้ามา แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุดันทันทีเมื่อเห็นซีเมยจ้องมองกระถางดอกไม้เหล่านั้น

"ใต้เท้า 'มู่' ขุนนางกรมพิธีการส่งมาให้เจ้าค่ะท่านพี่" ซีเมยยิ้มเย็น   "เขาบอกว่าเป็นดอกไม้หายากที่ช่วยให้จิตใจสงบ แต่ระบบของข้าบอกว่ามันคือ 'เพชฌฆาตในคราบดอกไม้'  ถ้าข้าสูดดมเข้าไป ลูกของเราอาจจะไม่ได้เห็นหน้าท่านพ่อนะเจ้าคะ"  หลี่เทียนคำรามออกมาด้วยความโกรธแค้น เขาชักดาบจะพุ่งออกไปที่จวนใต้เท้ามู่ทันที  แต่ซีเมยคว้าแขนเขาไว้ก่อน "ท่านพี่ ใจเย็นเจ้าค่ะ การฆ่าเขาตอนนี้มีแต่จะทำให้เราดูเป็นคนพาล เราต้อง 'เล่นเกม' กับพวกมัน ให้พวกมันเผยไต๋ออกมาทั้งหมดก่อน"

ซีเมยเริ่มแผนการ 'ซ้อนแผน'  ทันที นางสั่งให้บ่าวไพร่ทำทีเป็นยกกระถางดอกไม้เหล่านั้นเข้าไปไว้ในห้องนอน และสั่งให้หมอประจำจวนแสร้งทำเป็นเดินเข้าออกด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ข่าวลือเริ่มแพร่สะพัดออกไปจากจวนแม่ทัพอย่างรวดเร็วว่า

"ท่านหญิงซีเมยมีอาการป่วย และตกเลือด "

[ ติ๊ง! คะแนนสะสมปัจจุบัน: 15,000 คะแนน ]

[ รายการแลกซื้อ: 'หุ่นพยนต์เนื้อเยื่อสังเคราะห์' (5,000 คะแนน) ]

ซีเมยยอมทุ่มคะแนนเพื่อสร้าง 'ร่างจำลอง' ที่มีชีพจรและอาการป่วยเหมือนจริงทุกประการวางไว้บนเตียงนอน เพื่อตบตาเหล่าสายลับที่คอยสอดแนมอยู่รอบจวน ส่วนตัวนางเองนั้นหลบไปอยู่ในเซฟเฮาส์ลับใต้ดินที่สร้างด้วยระบบ ในคืนที่สามของการ 'ล้มป่วย' ตามแผนการ กลุ่มคนชุดดำนับสิบนำโดยคนสนิทของใต้เท้ามู่ลอบเข้ามาในจวนแม่ทัพ พวกมันคิดว่าหลี่เทียนคงกำลังเสียขวัญและเฝ้าไข้เมียรักจนหย่อนยานการป้องกัน

"จัดการนังนั่นให้สิ้นซาก แล้วเอาตราหยกสั่งการการค้ากลับมาให้ท่านใต้เท้า!" หัวหน้าโจรส่งสัญญาณ   พวกมันบุกเข้าสู่ห้องนอนใหญ่แล้วเงื้อดาบฟันลงบนร่างที่อยู่บนเตียงอย่างโหดเหี้ยม  ทว่าสิ่งที่คมดาบสัมผัสกลับไม่ใช่เนื้อหนังคน แต่กลับเป็นกลุ่มควันสีขาวที่ระเบิดออกมาพร้อมกับเสียงหัวเราะจากลำโพงระบบ!

"เซอร์ไพรส์จัง!"   ทันใดนั้น แสงไฟสปอร์ตไลท์พลังงานแสงอาทิตย์ที่ซีเมยติดตั้งไว้บนเพดานสว่างจ้าราวกลางวัน ทหารองครักษ์ของหลี่เทียนที่ซุ่มอยู่หลังม่านพุ่งออกมาล้อมพวกมันไว้ทั้งหมด

"ทหารเลว! กล้าดีอย่างไรมาเหยียบจวนของข้า!" หลี่เทียนก้าวออกมาจากมุมมืด ดาบพยัคฆ์คำรามในมือส่องประกายวาววับ เขาไม่ได้รอให้พวกมันโต้ตอบ เพียงไม่กี่ลมหายใจ โจรชุดดำทั้งหมดก็ถูกกวาดล้างจนเหลือเพียงหัวหน้าโจรที่ถูกตัดเอ็นขาสองข้างเพื่อเก็บไว้เป็นพยาน  เช้าวันรุ่งขึ้น ท้องพระโรงวังหลวงสั่นสะเทือนอีกครั้ง เมื่อแม่ทัพหลี่เทียนเดินนำขบวนทหารหามหีบศพและหลักฐานดอกไม้พิษเข้ามากลางห้องโถง ต่อหน้าฮ่องเต้ หยวนหมิงที่กำลังกริ้วจัด

"ใต้เท้ามู่! เจ้ามีอะไรจะสารภาพหรือไม่!"  ฮ่องเต้ทรงตวาด จนขุนนางทั้งห้องถึงกับก้มกราบแทบพื้นดิน ใต้เท้ามู่หน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทาราวกับลูกนก "ฝ่าบาท... หม่อมฉันถูกใส่ร้าย!  แม่นางซีเมยต่างหากที่สร้างเรื่อง..."

"สร้างเรื่องงั้นหรือ?" ซีเมยเดินก้าวออกมาจากหลังม่านกั้นฝ่ายใน นางดูสง่างามและเปล่งปลั่งกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ  "ใต้เท้า  ดอกไม้ที่ท่านส่งมา ข้าให้ 'กรมโอสถหลวง' ตรวจสอบแล้ว พบว่าเป็นพิษต้องห้ามที่สั่งมาจากตลาดมืดแคว้นเป่ยเหลียน และนี่..."  นางชูม้วนกระดาษขึ้น "คือบัญชีการจ่ายเงินจากจวนท่านถึงกลุ่มนักฆ่า 'เงาโลกันตร์' ในคืนที่พวกมันบุกจวนข้า!"  ซีเมยใช้เทคโนโลยีการกู้คืนข้อมูลจากระบบที่เธอใช้โดรนแมลงวันไปสืบมา ทำให้หลักฐานทุกอย่างมัดตัวใต้เท้ามู่จนดิ้นไม่หลุด

"ฝ่าบาทเพคะ" ซีเมยน้ำตาคลอเบ้า (ซึ่งเป็นทักษะการแสดงชั้นเลิศของเธอ  )  "คนพวกนี้ไม่ได้ต้องการเพียงชีวิตหม่อมฉัน แต่พวกมันต้องการทำลายสายเลือดของหม่อมฉ นที่พระองค์ทรงมีเมตตาอุ้มชู หากปล่อยไว้ แผ่นดินนี้จะเหลือความยุติธรรมที่ไหนอีกเพคะ?"

ฮ่องเต้หยวนหมิงทรงทุบโต๊ะเสียงดัง ปัง! "ทหาร! ปลดใต้เท้ามู่และพรรคพวกทั้งหมด ยึดทรัพย์เจ็ดชั่วโคตร และนำไปประหารชีวิตที่ลานหน้าเมืองเย็นนี้! ใครที่กล้าคิดร้ายต่อสตรีคลังทองและทายาทของนาง... มันผู้นั้นคือศัตรูของราชวงค์!" หลังจากเสร็จสิ้นการถอนรากถอนโคนกลุ่มกังฉินที่จ้องทำลายเธอ ซีเมยและหลี่เทียนเดินเคียงคู่กันออกมาจากวังหลวง ท่ามกลางสายตาหวาดเกรงของเหล่าขุนนางที่เหลืออยู่

"เมยเมย... เจ้าทำได้ยอดเยี่ยมมาก" หลี่เทียนโอบไหล่นางไว้

"แต่ข้าใจหายหมดเลยนะตอนที่เห็นดาบฟันลงบนร่างจำลองนั่น"   ซีเมยหัวเราะเบาๆ พลางเอนหัวซบไหล่เขา "ท่านพี่เจ้าคะ ข้าบอกแล้วไงว่าข้ามีระบบคุ้มครองที่ดีที่สุด และที่สำคัญ... ข้ามี 'ท่านพี่ที่เก่งที่สุด' คอยคุ้มกันอยู่ข้างๆ ข้าจะกลัวอะไรล่ะเจ้าคะ?" หลี่เทียนยิ้มกว้าง เขาจูงมือเธอขึ้นรถม้าหรูหราที่ตกแต่งด้วยเบาะนุ่มหนาสามชั้นเพื่อป้องกันการสะเทือน

"เอาล่ะ งานหนักจบไปแล้ว ต่อไปนี้เจ้ามีหน้าที่เดียว คือ 'บำรุง' ให้เต็มที่ ข้าได้สั่งให้ทหารไปล่า 'หมูป่าหิมะ' จากภูเขาทางเหนือมาทำซุปบำรุงกำลังให้เจ้าแล้วนะ"

"ท่านพี่! หมูป่าหิมะมันหายากมากเลยนะเจ้าคะ  ท่านจะไปลำบากทหารทำไมกัน"

"เพื่อลูกและเมีย ข้าทำได้ยิ่งกว่านั้นอีก!" หลี่เทียนขยิบตาให้เธออย่างทะเล้น ซึ่งเป็นท่าทางที่เขาแอบเรียนมาจากเธอนั่นเอง  ภายในรถม้าที่เคลื่อนตัวไปอย่างนุ่มนวล ซีเมยหลับตาลงสัมผัสถึงความเงียบสงบในหัว หน้าต่างระบบเด้งข้อความขึ้นมา

[ ติ๊ง! ภารกิจ 'กำจัดเสี้ยนหนามราชสำนัก' สำเร็จสมบูรณ์ ]

[ คะแนนสะสม: +5,000 คะแนน ]

[ รางวัลพิเศษ: 'ระบบการเรียนรู้ผ่านครรภ์ และ 'ชุดเกราะคุ้มกันกายาเด็กทารก' ]

ซีเมยยิ้มอย่างมีความสุข นางเริ่มเปิดระบบการเรียนรู้ให้ลูกน้อยทันที โดยเลือกบทเรียน 'ภาษาและการคำนวณขั้นสูง' และ 'พิชัยสงครามเบื้องต้น' ผสมผสานกับดนตรีคลาสสิกจากโลกเก่า

'เจ้าตัวเล็ก... แม่จะสร้างโลกที่สมบูรณ์แบบไว้รอเจ้านะ'

ทว่า ในขณะที่ทุกอย่างดูเหมือนจะจบลงด้วยดี หน้าต่างระบบกลับส่งเสียงเตือนเบาๆ ถึง 'บางสิ่ง' ที่กำลังเดินทางมาจากทางตะวันออกไกล... เหนือท้องทะเลที่เธอเคยไปสำรวจ

[ แจ้งเตือน: ตรวจพบกองเรือขนาดมหึมาจาก 'ทวีปอื่น' ที่มีระดับเทคโนโลยีใกล้เคียงกับโฮสต์ กำลังมุ่งหน้ามาเพื่อขอเจรจาแกมบังคับ ]  ซีเมยหรี่ตาลง 'พวกต่างชาติงั้นเหรอ?หรือว่าจะเป็นพวกที่ใช้ระบบเหมือนราเชน?'การต่อสู้ครั้งใหม่ที่ยิ่งใหญ่ระดับ 'อารยธรรม' กำลังจะเริ่มต้นขึ้น และครั้งนี้ซีเมยต้องปกป้องแผ่นดินนี้ในฐานะสตรีคลังทองและแม่ของลูกอย่างเต็มกำลัง!