บทส่งท้าย

20 ปีต่อมา...แสงตะวันยามเช้าทาบทอลงบนหลังคากระเบื้องเคลือบสีทองของพระราชวังฤดูร้อนแห่งใหม่ ณ เมืองหลวงลี่เหอ ทว่าทัศนียภาพรอบเมืองกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง  ถนนหนทางถูกปูด้วยคอนกรีตเรียบกริบ มีรถลากที่ขับเคลื่อนด้วยพลังงานไอน้ำและฟันเฟืองวิ่งขวักไขว่ สองข้างทางเต็มไปด้วยตึกแถวทรงยุโรปผสมผสานสถาปัตยกรรมตะวันออกอย่างลงตัว มีโรงเรียนสถานพยาบาล และหอสมุดประชาชนตั้งอยู่ทุกหัวระแหง

บนยอดหอคอยสูงกลางเมือง ชายหนุ่มรูปงามในชุดบัณฑิตสีขาวขลิบทองยืนทอดสะพานมองดูความรุ่งโรจน์เบื้องล่าง ดวงตาของเขาเป็นประกายสีรุ้งจางๆ ยามต้องแสงแดด—เขาคือ หลี่จวิน ทายาทเพียงคนเดียวของแม่ทัพใหญ่และสตรีคลังทองหลวง

"ท่านแม่บอกไว้ไม่ผิดจริงๆ... ความรู้คืออาวุธที่ทรงพลังที่สุด" หลี่จวินพึมพำพลางปิด 'แท็บเล็ตหินหยก' ที่ถูกพัฒนามาจากเทคโนโลยีระบบของแม่เขาที่จวนแม่ทัพพยัคฆ์คำรามซึ่งบัดนี้ขยายกว้างขวางและร่มรื่นราวกับอุทยานสวรรค์  หลี่เทียน ในวัยกลางคนที่ยังคงความสง่างามและน่าเกรงขาม กำลังนั่งจิบชาอยู่ใต้ต้นเหมยข้างกายสตรีที่เขารักสุดหัวใจ เฉียวซีเมย ในวันนี้แม้จะมีริ้วรอยแห่งกาลเวลา ประดับที่หางตา แต่นางยังคงดูอ่อนเยาว์และเปี่ยมไปด้วยรัศมีแห่งปัญญา

"เมยเมย... เจ้าดูนั่นสิ" หลี่เทียนชี้ไปที่ขบวนเรือสำเภาเหล็กที่กำลังลอยลำเข้าสู่ท่าเรือไห่หนาน "โลกที่เราไปเห็นมาในวันนั้น... ตอนนี้มันเริ่มเป็นรูปเป็นร่างในแผ่นดินของเราแล้วนะ"

ซีเมยพิงซบไหล่หนาของสามีพลางยิ้มอย่างมีความสุข "ค่ะท่านพี่... ฝ่าบาททรงทำตามสัญญาจริงๆ ท่านทรงทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อสร้างรากฐานนี้ไว้ให้ลูกหลาน"         

พูดถึงฮ่องเต้หยวนหมิง หลังจากกลับจากทัศนศึกษาโลกอนาคตในครั้งนั้น พระองค์ทรงเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ทรงปฏิรูปการปกครอง ลดภาษี และสนับสนุนการศึกษาจนราษฎรต่างถวายพระนามว่า 'ฮ่องเต้ผู้นำแสงสว่าง' แม้ในวาระสุดท้ายของพระองค์เมื่อห้าปีก่อน พระองค์ยังคงกำ 'นาฬิกาข้อมือ' ที่ซื้อมาจากอนาคตไว้ในหัตถ์ พร้อมกับรอยยิ้มที่บอกว่าพระองค์ได้เห็นอนาคตที่รุ่งเรืองแล้ว

[ ติ๊ง! คะแนนสะสมปัจจุบัน: 999,999 คะแนน ]

[ ภารกิจหลัก: 'สร้างโลกใหม่' สำเร็จสมบูรณ์ระดับ SSS ]

[ ระบบทำการติดตั้งฐานข้อมูลถาวรเข้าสู่แกนกลางโลก... ปลดล็อกสถานะ 'เทพีแห่งเศรษฐกิจ' ]

เสียงระบบที่เคยดังอยู่ในหัวบัดนี้กลายเป็นเสียงที่นุ่มนวลและเป็นมิตร ซีเมยไม่ได้ต้องการคะแนนไปแลกของวิเศษอีกต่อไป เพราะความวิเศษที่สุดคือครอบครัวที่อบอุ่นและบ้านเมืองที่สงบสุขที่นางสร้างขึ้นมาด้วยมือของตนเอง

"ท่านพี่เจ้าคะ... ข้ายังมีของขวัญชิ้นสุดท้ายจะให้ท่าน" ซีเมยหยิบ 'ตั๋วทองคำ' ใบเล็กๆ ออกมาจากแขนเสื้อ

หลี่เทียนเลิกคิ้ว "ตั๋วอะไรหรือ? เจ้าจะพาข้าไปช้อปปิ้งที่ห้างสรรพสินค้านั่นอีกหรือไง? ข้ายังเข็ดกับ 'วาซาบิ' ไม่หายเลยนะ!"

ซีเมยหัวเราะร่า "ไม่ใช่เจ้าค่ะ... แต่มันคือตั๋ว 'พักร้อน' ตลอดชีพค่ะ ระบบบอกว่าเราสามารถข้ามไปมาระหว่างสองโลกได้ปีละครั้งตามใจปรารถนา  ท่านพี่ไม่อยากไปดู 'ฟุตบอล' ที่ท่านพี่เคยบ่นว่าอยากรู้ว่าเขาเตะกันยังไงหรือเจ้าคะ?"

หลี่เทียนตาโต "จริงหรือ! ถ้าอย่างนั้นข้าต้องรีบไปเตรียมชุดสูทที่เจ้าซื้อให้ไว้ครั้งก่อนแล้ว!" เขาลุกขึ้นอุ้มซีเมยขึ้นหมุนไปรอบๆ ท่ามกลางกลีบดอกเหมยที่ร่วงหล่น เสียงหัวเราะของทั้งคู่ดังก้องไปทั่วจวนแม่ทัพ เป็นเสียงแห่งความสุขที่ข้ามผ่านกาลเวลามานับพันปี  ในหน้าประวัติศาสตร์ที่ถูกบันทึกไว้ในอีกพันปีข้างหน้า นักโบราณคดีได้ค้นพบสุสานประหลาดที่เมืองไห่หนาน ภายในไม่มีสมบัติเลอค่าที่เป็นทองคำมหาศาล  แต่กลับพบ 'แผ่นชิปทองคำ' และ 'ภาพถ่ายโพลารอยด์' ของชายชุดสูทกับหญิงชุดเดรสที่ยืนยิ้มอยู่หน้าตึกระฟ้าเคียงข้างชายที่สวมชุดมังกรและมีข้อความสลักไว้ที่หน้าสุสานเป็นภาษาปัจจุบันว่า:

"แด่ผู้ที่ไม่หยุดฝัน... เพราะความมั่งคั่งที่แท้จริง ไม่ได้วัดกันที่จำนวนเงินในคลัง

แต่วัดกันที่รอยยิ้มของคนรอบข้างและการส่งต่อปัญญาให้คงอยู่ชั่วนิรันดร์"

เฉียวซีเมยมองไปที่เส้นขอบฟ้าที่เชื่อมต่อระหว่างอดีตและอนาคต นางรู้ดีว่าไม่ว่านางจะอยู่ที่มิติไหน นางก็ได้พิสูจน์แล้วว่า...  "สะใภ้ยอดนักขาย ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน เธอจะใช้ทักษะที่มีสร้างสิ่งมหัศจรรย์ได้ในทุกที่!"

**จบบริบูรณ์**