LOGINแสงไฟนีออนหลากสีสันบนถนนสุขุมวิทสะท้อนกับกระจกรถตู้คันหรูที่กำลังมุ่งหน้าสู่ย่านบันเทิงที่ทันสมัยที่สุด ภายในรถฮ่องเต้หยวนหมิง ทรงฉลองพระองค์ในชุดสูทสากลสีเทาเข้ม ตัดเย็บประณีตจนดูเหมือนมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพล ส่วน หลี่เทียน สวมเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมบน เผยให้เห็นแผงอกกำยำที่ทำให้สาวๆ ในโลกปัจจุบันต้องเหลียวมอง
"เมยเมย... เจ้าบอกว่าสถานที่ที่เรากำลังจะไป เรียกว่า 'บาร์' งั้นหรือ? มันเหมือนโรงเตี๊ยมที่มีเหล้านารีแดงขายหรือไม่?" ฮ่องเต้ตรัสถามด้วยความสนพระทัยพระเนตรเป็นประกายระยิบระยับ
เฉียวซีเมย หัวเราะเบาๆ คืนนี้เธอแต่งตัวเรียบหรูแต่เซ็กซี่ เพราะไม่ได้พาลูกชายมาด้วย(โดยมีท่านแม่หลี่คอยเลี้ยงดูอยู่ที่เพนท์เฮาส์) "มันคล้ายกันเพคะฝ่าบาท แต่มันมี 'ดนตรี' ที่เร้าใจกว่า และมีน้ำเปลี่ยนนิสัยที่รสชาติแปลกใหม่ที่เรียกว่า 'ค็อกเทล' ค่ะ"
เมื่อรถจอดสนิทหน้า Rooftop Bar ชื่อดังบนตึกสูง 60 ชั้น ทั้งคู่ก้าวลงจากรถด้วยท่าทางสง่างาม พนักงานต้อนรับต่างพากันโค้งคำนับเพราะรัศมีอำนาจที่แผ่ออกมาของทั้งสองคน แม้จะอยู่ในชุดสากลแต่กลิ่นอายของจอมคนก็ไม่อาจซ่อนได้ แต่หน้าเสียดายที่ระบบไม่ได้พาไปเมืองจีนฮ่องกงหรือไต้หวัน แต่กลับพามาที่เมืองไทย เลยต้องใช้ระบบแปลภาษาอัจฉริยะ โดยแลกมาจากระบบ เมื่อลิฟต์แก้วพาทั้งหมดขึ้นสู่ดาดฟ้า ลมเย็นๆ ปะทะใบหน้าพร้อมกับภาพวิวกรุงเทพฯ แบบ 360 องศา ฮ่องเต้หยวนหมิงทรงชะงักไปครู่หนึ่ง ทรงทอดพระเนตรมองแสงไฟระยิบระยับเบื้องล่างที่ยาวสุดลูกหูลูกตา
"หลี่เทียน... เจ้าดูนั่นสิ ถนนที่ทอดยาวไปนั่น เหมือนมังกรไฟที่กำลังเคลื่อนที่เลย” ฮ่องเต้ทรงชี้ไปที่ทางด่วนที่มีแสงไฟหนาแน่น
"ใช่พะย่ะค่ะฝ่าบาท เมืองนี้ไม่เคยหลับใหลจริงๆ" หลี่เทียนตอบด้วยความทึ่ง ซีเมยพาเดินไปที่โต๊ะ VIP ริมกระจก นางสั่งเครื่องดื่ม 'ค็อกเทลสูตรพิเศษ' ที่ประดับด้วยไฟเย็นและผลไม้เมืองร้อนมาถวาย ฮ่องเต้ทรงทดลองจิบเครื่องดื่มสีฟ้าสดใสเข้าไปคำแรก
"อืม... รสชาติหวานล้ำแต่มีความร้อนแรงซ่อนอยู่! เยี่ยมมาก! ซีเมย... เหล้าขวดนี้ราคาเท่าไหร่? ข้าจะขนกลับไปที่วังหลวงให้หมด!"
"ฝ่าบาทเพคะ เจ้านี่เก็บไว้นานไม่ได้เพคะ แต่อย่าห่วงเลย ข้าซื้อ 'เครื่องผสมและสูตร' ใส่ไว้ในระบบให้ท่านเรียบร้อยแล้วเพคะ" ซีเมยตอบพลางยิ้มยั่ว บรรยากาศในบาร์เริ่มคึกคักขึ้นเมื่อเสียงเพลงเบสหนักๆ เริ่มดังขึ้น ผู้คนเริ่มออกมาเต้นรำตามจังหวะ หลี่เทียนที่ยืนอารักขาอยู่ข้างโต๊ะถึงกับขมวดคิ้ว "เมยเมย... เหตุใดสตรีเหล่านั้นถึงขยับร่างกายรุนแรงเช่นนั้น? พวกนางถูกผีเข้าหรืออย่างไร?"
"เขาเรียกว่า 'เต้น' ค่ะท่านพี่ เป็นการปลดปล่อยอารมณ์ความสุข ท่านดูสิคะ ทุกคนยิ้มแย้ม ไม่มีใครกังวลเรื่องสงครามหรือความหิวโหย"ฮ่องเต้หยวนหมิงทรงลุกขึ้นยืน พระองค์ทรงก้าวไปที่ขอบระเบียงกระจก ทอดพระเนตรมองผู้คนที่เดินขวักไขว่อยู่เบื้องล่างอย่างตั้งใจ แววตาของพระองค์เปลี่ยนจากความสนุกสนานเป็นความลึกซึ้ง
"ซีเมย... หลี่เทียน... มานี่สิ" ฮ่องเต้กวักพระหัตถ์เรียก ทั้งสองเดินเข้าไปหา "มีอะไรหรือคะฝ่าบาท?" ฮ่องเต้หยวนหมิงทรงวางจอกค็อกเทลลง แล้วตรัสด้วยน้ำเสียงที่สั่นเล็กน้อย
"ข้าเป็นฮ่องเต้มาครึ่งชีวิต ข้าพยายามจะปกครองแผ่นดินให้ดีที่สุด ข้าเคยภูมิใจในกำแพงเมืองที่แข็งแกร่งและกองทัพที่เกรียงไกร... แต่พอมาเห็นภาพนี้ ข้าถึงได้รู้ว่าหน้าที่ที่แท้จริงของข้า ไม่ใช่การสร้างกำแพงให้สูงใหญ่ แต่คือการสร้าง 'ความสุข' ให้ประชากรของข้ามีชีวิตเหมือนคนในโลกนี้"
พระองค์ทรงถอนหายใจยาว "แม้ตัวข้าจะถูกฝังอยู่ใต้พื้นดินไปนับพันปี แต่ถ้าผลจากการที่ข้าฟังเจ้า... ผลจากการที่ข้าสนับสนุนเจ้า... ทำให้ประชากรและประเทศยังดำรงอยู่ และอยู่อย่างมั่งคั่งในอนาคตเช่นนี้... ข้าก็ตายตาหลับแล้วล่ะ" หลี่เทียนคุกเข่าลงข้างหนึ่ง "ฝ่าบาท... กระหม่อมสัญญาว่าจะปกป้องปณิธานนี้ด้วยชีวิต" ซีเมยจับมือฮ่องเต้ไว้อย่างแผ่วเบา
"ฝ่าบาทเพคะ ทุกอย่างเริ่มต้นที่ก้าวแรกเพคะ และฝ่าบาทก็ได้เริ่มก้าวนั้นไปแล้วในอาณาจักรลี่เหอ"ช่วงดึกก่อนกลับ ฮ่องเต้ทรงได้รับเชิญจากกลุ่มวัยรุ่นในบาร์ให้ลองถ่าย 'เซลฟี่' ด้วยโทรศัพท์มือถือ พระองค์ทรงทำท่า 'มินิฮาร์ท' ตามที่ซีเมยสอนอย่างคล่องแคล่ว จนกลายเป็นขวัญใจของคนในบาร์ภายในพริบตา
"ซีเมย... ข้าอยากไปที่ที่พวกเขามี 'แสงไฟกระพริบระยิบระยับ' อีกจุดหนึ่งที่เรียกว่า 'ตลาดกลางคืน' ข้าอยากชิมอาหารที่วางขายริมทางให้ครบ!"
ค่ำคืนนั้นจบลงด้วยการที่ฮ่องเต้และหลี่เทียนหิ้วถุงของกินเต็มมือ ทั้งลูกชิ้นปิ้ง หมูปิ้ง และน้ำแข็งไส ฮ่องเต้ถึงกับน้ำตาซึมอีกครั้งเมื่อได้ชิม 'ผัดไทย' ริมทาง "รสชาตินี้... ข้าจะจดจำไปชั่วชีวิต มันคือรสชาติของเสรีภาพและความมั่งคั่งที่แท้จริง"
เมื่อถึงเวลาที่ต้องเดินทางกลับมิติเดิม ในเช้าวันที่เจ็ด ทุกคนมารวมตัวกันที่ลานกว้างของเพนท์เฮาส์ ฮ่องเต้หยวนหมิงทรงมองดูสิ่งของมากมายที่ซื้อมา ทั้งนาฬิกาหรู แว่นกันแดด และตำราการเกษตรสมัยใหม่ที่ซีเมยจัดเตรียมให้
"พร้อมนะคะทุกคน... ประตูลูกโซ่กำลังจะเปิดแล้ว" ซีเมยเอ่ยเสียงหนักแน่น
[ ติ๊ง! คะแนนสะสมปัจจุบัน: 10,000 (หลังจากหักค่าช้อปปิ้งของฮ่องเต้) ]
[ เริ่มต้นกระบวนการเคลื่อนย้ายย้อนกลับ... 3... 2... 1... ]
แสงสีขาวสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง ร่างของทุกคนหายวับไปจากโลกปัจจุบัน ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมจางๆ และความทรงจำที่ไม่อาจลืมเลือน กลับมาที่อาณาจักรลี่เหอ... ทุกคนปรากฏตัวที่เดิมในเวลาที่ผ่านไปเพียงไม่กี่ชั่วยามในโลกอดีต ท้องฟ้ายังคงประดับด้วยแสงดาว ฮ่องเต้หยวนหมิงทรงถอดชุดสูทออก แล้วหยิบฉลองพระองค์มังกรมาสวมใส่อีกครั้ง แต่ครั้งนี้ แววตาของพระองค์เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง พระองค์ไม่ได้มองบัลลังก์ด้วยความกระหายอำนาจ แต่มองด้วยความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่
"หลี่เทียน... ซีเมย... พรุ่งนี้เช้า ข้าจะเรียกประชุมขุนนางทั้งหมด ข้าจะประกาศแผน 'พัฒนาลี่เหอ 10 ปี' ตามที่ซีเมยร่างไว้ เราจะสร้างถนนเชื่อมเมือง เราจะสร้างโรงเรียน และเราจะสร้างความสุขให้ราษฎรเหมือนที่เราไปเห็นมา!" หลี่เทียนก้มลงกราบ
"รับด้วยเกล้าพะย่ะค่ะ!"
ซีเมยอุ้มหลี่จวินน้อยขึ้นมาแนบอก นางมองไปที่ขอบฟ้าที่กำลังจะเริ่มเช้าวันใหม่
"ลูกรัก... พ่อกับแม่ และเสด็จลุงฮ่องเต้ จะสร้างสวรรค์บนดินไว้รอเจ้านะ"
การผจญภัยของสะใภ้ยอดนักขายในโลกอดีตอาจจะสิ้นสุดลงที่นี่ แต่รากฐานความยิ่งใหญ่ที่นางวางไว้นั้น จะคงอยู่ไปชั่วนิรันดร์ จนกว่ากาลเวลาจะหมุนไปบรรจบกับโลกอนาคตที่นางจากมา...
20 ปีต่อมา...แสงตะวันยามเช้าทาบทอลงบนหลังคากระเบื้องเคลือบสีทองของพระราชวังฤดูร้อนแห่งใหม่ ณ เมืองหลวงลี่เหอ ทว่าทัศนียภาพรอบเมืองกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ถนนหนทางถูกปูด้วยคอนกรีตเรียบกริบ มีรถลากที่ขับเคลื่อนด้วยพลังงานไอน้ำและฟันเฟืองวิ่งขวักไขว่ สองข้างทางเต็มไปด้วยตึกแถวทรงยุโรปผสมผสานสถาปัตยกรรมตะวันออกอย่างลงตัว มีโรงเรียนสถานพยาบาล และหอสมุดประชาชนตั้งอยู่ทุกหัวระแหงบนยอดหอคอยสูงกลางเมือง ชายหนุ่มรูปงามในชุดบัณฑิตสีขาวขลิบทองยืนทอดสะพานมองดูความรุ่งโรจน์เบื้องล่าง ดวงตาของเขาเป็นประกายสีรุ้งจางๆ ยามต้องแสงแดด—เขาคือ หลี่จวิน ทายาทเพียงคนเดียวของแม่ทัพใหญ่และสตรีคลังทองหลวง"ท่านแม่บอกไว้ไม่ผิดจริงๆ... ความรู้คืออาวุธที่ทรงพลังที่สุด" หลี่จวินพึมพำพลางปิด 'แท็บเล็ตหินหยก' ที่ถูกพัฒนามาจากเทคโนโลยีระบบของแม่เขาที่จวนแม่ทัพพยัคฆ์คำรามซึ่งบัดนี้ขยายกว้างขวางและร่มรื่นราวกับอุทยานสวรรค์ หลี่เทียน ในวัยกลางคนที่ยังคงความสง่างามและน่าเกรงขาม กำลังนั่งจิบชาอยู่ใต้ต้นเหมยข้างกายสตรีที่เขารักสุดหัวใจ เฉียวซีเมย ในวันนี้แม้จะมีริ้วรอยแห่งกาลเวลา ประดับที่หางตา แต่นางยังคงดูอ่อนเยาว์แ
แสงไฟนีออนหลากสีสันบนถนนสุขุมวิทสะท้อนกับกระจกรถตู้คันหรูที่กำลังมุ่งหน้าสู่ย่านบันเทิงที่ทันสมัยที่สุด ภายในรถฮ่องเต้หยวนหมิง ทรงฉลองพระองค์ในชุดสูทสากลสีเทาเข้ม ตัดเย็บประณีตจนดูเหมือนมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพล ส่วน หลี่เทียน สวมเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมบน เผยให้เห็นแผงอกกำยำที่ทำให้สาวๆ ในโลกปัจจุบันต้องเหลียวมอง"เมยเมย... เจ้าบอกว่าสถานที่ที่เรากำลังจะไป เรียกว่า 'บาร์' งั้นหรือ? มันเหมือนโรงเตี๊ยมที่มีเหล้านารีแดงขายหรือไม่?" ฮ่องเต้ตรัสถามด้วยความสนพระทัยพระเนตรเป็นประกายระยิบระยับเฉียวซีเมย หัวเราะเบาๆ คืนนี้เธอแต่งตัวเรียบหรูแต่เซ็กซี่ เพราะไม่ได้พาลูกชายมาด้วย(โดยมีท่านแม่หลี่คอยเลี้ยงดูอยู่ที่เพนท์เฮาส์) "มันคล้ายกันเพคะฝ่าบาท แต่มันมี 'ดนตรี' ที่เร้าใจกว่า และมีน้ำเปลี่ยนนิสัยที่รสชาติแปลกใหม่ที่เรียกว่า 'ค็อกเทล' ค่ะ"เมื่อรถจอดสนิทหน้า Rooftop Bar ชื่อดังบนตึกสูง 60 ชั้น ทั้งคู่ก้าวลงจากรถด้วยท่าทางสง่างาม พนักงานต้อนรับต่างพากันโค้งคำนับเพราะรัศมีอำนาจที่แผ่ออกมาของทั้งสองคน แม้จะอยู่ในชุดสากลแต่กลิ่นอายของจอมคนก็ไม่อาจซ่อนได้ แต่หน้าเสียดายที่ระบบไม่ได้พาไปเมืองจีนฮ่องกงหรือไต
เช้าวันแรกในกรุงเทพมหานครปี 2026 แสงแดดสาดส่องผ่านกระจกบานยักษ์ของเพนท์เฮาส์สุดหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา ฮ่องเต้หยวนหมิง ทรงตื่นบรรทมด้วยเสียงประหลาดที่ไม่ใช่เสียงนกหรือเสียงระฆังวังหลวง แต่เป็นเสียง "เครื่องชงกาแฟอัตโนมัติ" ที่ซีเมยสั่งการผ่านสมาร์ทโฟนพระองค์ทรงก้าวลงจากเตียงนุ่มหลังใหญ่ด้วยความงุนงง ทรงทอดพระเนตรเห็นหลี่เทียน ที่อยู่ในชุดเสื้อยืดสีดำรัดรูปและกางเกงยีนส์ (ที่ซีเมยบังคับให้ใส่) กำลังยืนจ้องมอง "โทรทัศน์" ที่ฉายข่าวพยากรณ์อากาศด้วยสีหน้าเคร่งเครียดราวกับกำลังวิเคราะห์แผนที่ศึก"หลี่เทียน... เจ้าดูนั่นสิ สตรีในกระจกนั่นนางพูดกับเราได้จริงๆ ด้วย นางบอกว่าวันนี้ฝนจะตกในเขตบางนา... บางนาคือที่ใดกัน?" ฮ่องเต้ทรงถามด้วยความฉงน"กระหม่อมก็ไม่ทราบพะย่ะค่ะฝ่าบาท แต่เมยเมยบอกว่ามันคือ 'กล่องวิเศษ' ที่รวมความรู้ทั่วโลกไว้" หลี่เทียนตอบพลางพยายามจะหยิบรีโมทขึ้นมาดู แต่กลับไปกดโดนปุ่มเปลี่ยนช่องกลายเป็นรายการ 'มวยไทย' จนพระองค์และแม่ทัพใหญ่ถึงกับสะดุ้งโหยง เฉียวซีเมย เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับทารกน้อย หลี่จวิน ที่อยู่ในรถเข็นเด็กไฮเทค นางสวมชุดเดรสสีครีมดูเรียบหรู "อรุณสวัสดิ์ค่ะทุกท่
หลังจากผ่านพ้นคืนพระจันทร์สีเลือดและการถือกำเนิดของ หลี่จวิน น้อย จวนแม่ทัพพยัคฆ์คำรามก็กลายเป็นสถานที่ ที่เปี่ยมไปด้วยพลังชีวิต ทารกน้อยหลี่จวินเติบโตเร็วอย่างน่าอัศจรรย์ เพียงแค่หนึ่งเดือนเขาก็เริ่มจำหน้าผู้คนและส่งยิ้มที่ดูราวกับเข้าใจทุกอย่างที่ผู้ใหญ่พูด ซึ่งซีเมยรู้ดีว่าเป็นผลมาจากระบบที่ถ่ายโอนฐานข้อมูลเข้าสู่จิตใต้สำนึกของลูกชายแต่สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือรางวัลพิเศษที่ระบบมอบให้... 'ประตูผ่านทางสองโลก' เฉียวซีเมย นั่งอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่ถูกคุ้มกันอย่างแน่นหนา เบื้องหน้าของเธอคือหน้าต่างระบบที่เปล่งประกายสีทองเจิดจ้ากว่าครั้งไหน ๆ[ ติ๊ง! ระบบเตรียมความพร้อมสำหรับการเคลื่อนย้ายมิติครั้งแรก ][ เงื่อนไขการเดินทาง: สามารถนำบุคคลย้อนยุคไปได้ไม่เกิน 5 ท่าน ][ รายชื่อผู้มีสิทธิ์ (แนะนำโดยระบบ): 1. หลี่เทียน (สามี/แม่ทัพใหญ่), 2. ฮ่องเต้หยวนหมิง (พันธมิตรสูงสุด), 3. ท่านแม่หลี่ (ผู้อาวุโส), 4. เสี่ยวหลง (ผู้ช่วยมือขวา), 5. ทารกน้อยหลี่จวิน (สายเลือดระบบ) ]ซีเมยยิ้มกว้างเมื่อเห็นรายชื่อ "นอกจากลูกและสามีแล้ว ถ้าพาฝ่าบาทไปด้วยได้ แผ่นดินนี้จะยิ่งก้าวกระโดดไปไกลแน่ ๆ"เย็น
บรรยากาศในจวนแม่ทัพพยัคฆ์คำรามคืนนี้ดูเงียบสงัดจนน่าประหลาด ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดกรรโชกพาเอาใบไม้แห้งหมุนวนอยู่ในอากาศ ท้องฟ้าเบื้องบนไร้แสงดาวมีเพียงดวงจันทร์กลมโตที่ค่อย ๆ เปลี่ยนสีจากเหลืองนวลเป็นสีแดงอิฐจาง ๆ ราวกับจะเตือนถึงเหตุการณ์สำคัญที่กำลังจะเกิดขึ้น เฉียวซีเมย ในวัยครรภ์แก่จัดนั่งพิงหมอนใบใหญ่หนานุ่มอยู่บนเตียงไม้แกะสลัก นางรู้สึกถึงความเคลื่อนไหวที่รุนแรงภายในท้อง ราวกับเจ้าตัวน้อยกำลังตื่นเต้นกับพลังงานบางอย่างที่แผ่ซ่านอยู่รอบตัว[ ติ๊ง! ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบสภาวะ 'รอยแยกมิติชั่วคราว' เหนือน่านฟ้าจวนแม่ทัพ ][ คำเตือน: พลังงานจากการคลอดของทายาทผู้สืบทอดระบบ กำลังดึงดูดคลื่นความถี่จากโลกอนาคตเข้าหาตัวโฮสต์ ]"อึก... ท่านพี่..." ซีเมยครางออกมาด้วยความเจ็บปวดที่เริ่มทวีคูณ มือเรียวเล็กจิกขอบเตียงไว้แน่น เหงื่อเม็ดเป้งผุดขึ้นตามไรผม หลี่เทียน ที่คอยเฝ้าอยู่ข้างเตียงไม่ห่างรีบถลาเข้าไปประคองภรรยาไว้ แววตาของแม่ทัพผู้เกรียงไกรสั่นระริกด้วยความกังวล "เมยเมย! เจ้าเจ็บท้องแล้วหรือ? ท่านแม่! หมอตำแย! เร็วเข้า! เมยเมยจะคลอดแล้ว!"ภายในเวลาไม่กี่อึดใจ จวนที่เคยเงียบสงบก็วุ่นวาย
ภายหลังจากชัยชนะเหนือจักรวรรดิโพ้นทะเล เมืองไห่หนานและเมืองหลวงกลายเป็นศูนย์กลางความมั่งคั่งที่หาใครเปรียบไม่ได้ แต่ท่ามกลางความรุ่งโรจน์นั้น เงามืดแห่งความอิจฉาริษยาก็เริ่มก่อตัวขึ้นในใจของกลุ่มขุนนางเก่าและเหล่าบัณฑิตหัวโบราณที่ยึดถือคติ"บุรุษเป็นฟ้า สตรีเป็นดิน" พวกเขาไม่อาจยอมรับได้ที่แผ่นดินนี้ต้องเดินตามการชักนำของสตรีตั้งครรภ์เพียงคนเดียวอย่าง เฉียวซีเมยในห้องโถงลับใต้ดินของจวนอดีตเสนาบดีกรมพิธีการ กลุ่มชายในชุดบัณฑิตสีหม่นกว่ายี่สิบคนนั่งล้อมวงกันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด บนโต๊ะมีม้วนฎีกาที่เตรียมจะยื่นต่อฮ่องเต้เพื่อบีบให้ซีเมยสละอำนาจคลังทอง"พวกท่านดูสิ! ตอนนี้นางผู้นั้นเปิดโรงเรียนให้สตรีหัดอ่านเขียนและทำมาค้าขายอีกไม่นานบ้านเมืองจะไร้ระเบียบ สตรีจะกระด้างกระเดื่องต่อสามี!" บัณฑิตเฒ่าคนหนึ่งตบโต๊ะดังปังเราต้องทำอะไรสักอย่าง ก่อนที่นางจะคลอด 'ปีศาจ' ที่จะมาสืบทอดอำนาจมืดนี้!"พวกเขาไม่ได้เรียกตัวเองว่ากบฏ แต่เรียกตัวเองว่า 'สมาคมพิทักษ์ธรรมเนียม' และแผนการของพวกเขาก็เยือกเย็นกว่าที่ผ่านมา พวกเขาไม่ได้ใช้ดาบ แต่ใช้'ข่าวลือ' และ 'ยาพิษทางปัญญา' ทางด้านจวนแม่ทัพพยัคฆ์คำราม
ท้องทะเลทิศตะวันออกไกลที่เคยเงียบสงัด บัดนี้กลับถูกยึดครองด้วยเงาทมิฬขนาดมหึมาที่เคลื่อนตัวเข้าหาชายฝั่งอย่างช้าๆ มันไม่ใช่เรือสำเภาไม้แบบที่ชาแผ่นดินใหญ่คุ้นตา แต่เป็นกองเรือเหล็กกล้าที่ส่งควันดำพวยพุ่งสู่ท้องฟ้า และมีเสียงหวูดดังกังวานก้องไปทั่วคาบสมุทรการปรากฏตัวของแขกไม่ได้รับเชิญกลุ่มนี้ทำให
กลิ่นหอมของดอกไม้เมืองหนาวที่ถูกส่งตรงมาจากภาคเหนือ อบอวลไปทั่วเรือนพักของ เฉียวซีเมย ของขวัญประทานจากเหล่าขุนนางที่ส่งมาแสดงความยินดีกับการตั้งครรภ์ของสตรีคลังทองหลวง วางเรียงรายจนเต็มลาน แต่ทว่าภายใต้ความสวยงามและคำอวยพรเหล่านั้น กลับมีไอเย็นเยียบของเจตนาฆ่าแฝงอยู่ ซีเมยนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้โยกท
ท้องทะเลสีครามเข้มยามนี้ดูสงบนิ่งจนน่าประหลาด ราวกับผืนกระจกขนาดมหึมาที่รองรับท้องฟ้ากว้าง ทว่าภายใต้ความราบเรียบนั้น กลับมีคลื่นความถี่ลึกลับที่ส่งตรงเข้าสู่ระบบของ เฉียวซีเมย อย่างต่อเนื่อง กองเรือพาณิชย์ 'รัญจวนวารี' ลอยลำอยู่กลางมหาสมุทรทางทิศตะวันออก ไกลห่างจากชายฝั่งไห่หนานมาหลายร้อยลี้"เมย
บรรยากาศยามค่ำคืนที่ริมอ่าวไห่หนานถูกประดับประดาด้วยแสงโคมระย้าที่สะท้อนกับผิวน้ำทะเลดูงดงามจับตา งานเลี้ยงฉลองการเปิดตัว 'ศูนย์กลางการประมูลอาหารทะเล' ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ในจวนพักรับรองของเจ้าเมือง ใต้เท้าเหอ เดินยิ้มร่าต้อนรับแขกเหรื่อที่เป็นขุนนางท้องถิ่นและพ่อค้าใหญ่ ทว่าภายใต้รอยยิ้มที่ดูใจ







