Semua Bab Bad Superstar ผู้ชายคนนี้สร้างภาพ!: Bab 1 - Bab 10

21:30น. “ไปได้แล้ว ทำงานเกินเวลาพี่ก็ไม่ให้เงินเราเพิ่มหรอกนะ กลับไปพักเถอะ หน้าเหมือนคนจะหลับ” เต้หรือรุ่นพี่ที่ทำงานควบตำแหน่งเจ้าของร้านสะดวกซื้อ ที่เธอขอเขามาเป็นพนักพาร์ทไทม์ช่วงหลังเลิกงานเดินเข้ามาหา ทำให้เอวาที่กำลังเคลียร์เงินในเก๊ะพยักหน้าช้า ๆ แล้วคลี่ยิ้มบาง ๆ ส่งกลับไปให้ “รู้แล้วค่ะพี่ เสร็จพอดีเลย งั้นฉันกลับก่อนนะ” เอวาดันเก๊ะตรงหน้าปิดแล้วดึงป้ายพนักงานที่ติดอยู่ตรงอกออก เธอพยายามดึงความสดชื่นอันน้อยนิดที่พอหลงเหลืออยู่ ออกมาบดบังความเหนื่อยล้าไว้ “อือ กลับบ้านดี ๆ ล่ะ ไม่ใช่ว่าไปทำงานต่อใช่ไหม?” “…อะ อ่อ ไม่หรอกเดี๋ยวกลับบ้านเลย เหนื่อยจะแย่แล่ว!” “อืม พักบ้าง เป็นอะไรไปอีกคนจะยิ่งแย่ ถ้ามีอะไรที่พี่พอช่วยได้ก็บอกเลยนะ” “อื้ม ขอบคุณนะคะ” เธอพยักหน้าอมยิ้มเล็ก ๆ เอวาพยายามสดใสจนถึงที่สุด เธอเดินผ่านเต้ออกมาหลังร้านเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้ากลับมาใส่ชุดลำลองแล้วตรงไปยังป้ายรถเมล์ที่อยู่ไม่ไกลจากร้านสะดวกซื้อมากนัก สาวร่างเล็กสูงเพียงร้อยหกสิบสองทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอ

ปึง! เอวาสะดุ้งหลังจากที่เธอยืนนิ่งอยู่ในครัวและได้ยินเรื่องราวทั้งหมดโดยไม่ได้ตั้งใจมาพักใหญ่ เธอยังตกใจไม่หายที่คุณวราภรแม่แท้ ๆ ของธีโอตบหน้าเขาฉาดใหญ่แบบนั้นเพราะมันสวนทางกับภาพลักษณ์ในทีวีที่เธอเห็นมาตลอด ไหนจะรางวัลครอบครัวตัวอย่างแห่งปีที่พ่อและแม่ธีโอเพิ่งได้รับไปเนื่องจากเป็นคนที่ประชาชนมองว่าเลี้ยงลูกได้มีคุณภาพ แสดงถึงความอบอุ่นภายในครอบครัวที่แน่นแฟ้น เป็นตัวอย่างของครอบครัวสุขสันต์… แม่บ้านสาวที่เพิ่งมาทำงานได้สองวันยังทำตัวไม่ถูกแม้ศุภกิจกับวราภรจะออกไปแล้ว เธอดึงสติกลับมาสนใจผ้าเช็ดโต๊ะในมือก่อนจะเอามันไปล้างทำความสะอาดแล้วจัดเตรียมเครื่องดื่มกับผลไม้สดไปเสิร์ฟให้ดาราหนุ่มกับผู้จัดการของเขา ตามที่รอนได้บรีฟไว้ตั้งแต่ก่อนเริ่มทำงาน “…น้ำผลไม้สกัดเย็นกับผลไม้รวมไร้เมล็ดค่ะ” ร่างบางในชุดที่ดูเรียบร้อยและคล่องแคล่วกว่าเมื่อวานเดินตรงเข้าไปหาผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่สองคนที่ยังยืนอยู่ตรงประตู เสียงหวานไม่คุ้นหูทำให้สองหนุ่มต้องหันกลับมามองสาวใบหน้าสวยก่อนที่รอนจะเป็นฝ่ายเอ่ยทัก และแนะนำแม่บ้านคนใหม่ให้กับชายเจ้าของเพนต์เ

กริ๊ก… “จะออกไปไหนไหม?” “ไม่อะ จะพัก” เอวาที่เพิ่งเดินเข้ามาในเพนต์เฮาส์ถึงกับประหม่าเมื่อรอนกับธีโอต่างมองมาที่เธอเป็นตาเดียว หญิงสาวคลี่ยิ้มจาง ๆ เตรียมจะเดินผ่านชายหนุ่มทั้งสองคนที่กำลังยืนคุยกันตรงโถงกลางของเพนต์เฮาส์ “ขอคุยด้วยหน่อย” “…ค่ะ” คนตัวเล็กพยักหน้าแล้วหยุดรอ เธอกำถุงผ้าในมือห้อยไว้หน้าลำตัวมองธีโอเดินหายกลับเข้าไปในห้องนอนตัวเอง “ทำงานเป็นไงบ้าง ติดปัญหาอะไรไหม” รอนถามทำให้สาวใบหน้าซีดขาวหันความสนใจกลับมาหาผู้จัดการสุดเนี๊ยบแทน เธอมองชายใส่แว่นตรงหน้าที่เขาเป็นคนว่าจ้างเธอมาเป็นแม่บ้านทำความสะอาดเพนต์เฮาส์ดาราดัง หญิงสาวส่ายหน้าช้า ๆ ก่อนจะตอบเสียงเบาบางกลับไป “ไม่มีค่ะ” “ดีแล้ว เธอรู้อยู่แล้วว่าธีโอเป็นใครเพราะฉะนั้นเธอต้องเก็บรักษาเรื่องส่วนตัวของเขาให้ดี อย่าให้มีอะไรแพร่งพรายออกไปเด็ดขาด…และธีโอก็ไม่ชอบให้คนไปยุ่งเรื่องส่วนตัวหรือจับของของเขาด้วย ทำหน้าที่ตัวเองเสร็จก็กลับบ้าน เข้าใจไหม?” “ค่ะ” “อืม ถ้ามีปัญหาอะไ

“…อือ” เอวาคู้ตัวอยู่บนที่นอนปากเล็กขยับเม้มสัมผัสได้ถึงความแห้งกรังของริมฝีปากที่ขาดการบำรุง แทรกมาด้วยความรู้สึกบวมช้ำแปลก ๆ จนหญิงสาวจำต้องปรือตาตื่น ร่างบอบบางโอนเอนเมื่อเจ้าของของมันยังสติไม่เข้าดีนัก เธอยกมือขึ้นคลึงขมับก่อนจะปรับโฟกัสสายตาแล้วมองบรรยากาศรอบตัว ห้องนอนธีโอหนิ… พรึบ! “สายแล้วฉัน…อะ โอ๊ย” ทันทีที่สาวสวยลุกพรวดพราดออกจากที่นอนเธอก็ทรุดตัวลงไปกองกับพื้นในพริบตา เอวานั่งแหมะก้นจ้ำเบ้าอยู่ที่พื้นเธอส่งมือไปกุมเนินสาวพลางแสดงสีหน้าเหยเกอย่างคนปวดระบม คนตัวเล็กกัดฟันยันมือกับเตียงนอนขนาดใหญ่เพื่อส่งตัวเองลุกขึ้นยืน ร่างกายของเธอไร้ซึ่งอาภรณ์ใด ๆ ปกคลุมหลังจากที่เขาปล่อยให้เธอนอนสลบเหมือดเปลือยกายตากลมจากเครื่องปรับอากาศตลอดทั้งคืน ใจดำ… แม่บ้านสาวควบตำแหน่งลูกหนี้และนางบำเรอคิดบ่นในใจถึงความใจดำของดาราหนุ่ม เธอย่องเดินช้า ๆ พาตัวเองไปเข้าห้องน้ำด้วยความยากลำบาก หญิงสาวต้องตกใจอีกครั้งกับสภาพร่างกายตัวเองที่เธอเห็นผ่านกระจกบานใหญ่ มันเต็มไปด้วยร่องรอยป่าเถ

“พรุ่งนี้ไม่มีงานเช้าใช่ไหม” “อืม มีถ่ายละครช่วงบ่าย ตื่นสายได้สบาย ๆ” ธีโอพยักหน้าหลังได้คำตอบจากรอนผู้จัดการส่วนตัวที่เป็นคนลงตารางงาน เขาเพิ่งจบงานของวันนี้และกว่าจะกลับถึงห้องก็ปาไปเกือบเที่ยงคืนแล้ว “ออกมาสิ” “ค่ะ” เอวาพาตัวเองออกไปยืนนอกห้องข้างกันกับรอนเมื่อชายใส่แว่นพยักเพยิดหน้าเรียกเธอ หญิงสาวกุมมือประสานกันไว้หน้าลำตัวพลางตาก็แอบลอบมองต้นคอธีโอเพราะรอยสักรูปหนามของเขามันเด่นหราเสียจนเธอไม่อาจละสายตาได้ ทันทีที่พ้นสายตาคนภายนอกชายหนุ่มก็ให้เธอใช้สำลีเช็ดคราบรองพื้นออกจากคอเขา ตั้งแต่ตอนอยู่บนรถระหว่างทางกลับมาที่เพนต์เฮาส์ “เธอยังไม่ได้ซักผ้าฉัน” จริงด้วย… รอนหันมองหญิงสาวข้างกายที่สูงเพียงร้อยหกสิบนิด ๆ เมื่อดาราหนุ่มพูดถึงภาระหน้าที่ที่เอวายังจัดการไม่เรียบร้อย ชายใส่แว่นเลยพยักเพยิดหน้าอีกหนแทนการบอกให้เอวาเข้าไปจัดการงานของตัวเอง ส่วนผู้จัดการอย่างเขาคงต้องกลับก่อนเพราะหมดหน้าที่ของตนแล้ว กริ๊ก ประตูบานใหญ่ถูกมือหนาดันปิด ธีโอหมุนตัวเดินเข้าไปในห้อง