Semua Bab Bad Superstar ผู้ชายคนนี้สร้างภาพ!: Bab 11 - Bab 20

เอวาก้ม ๆ เงย ๆ ออกแรงถูคราบน้ำหวานที่ไม่รู้ว่าชายเจ้าของห้องทำมันหกไว้ตั้งแต่ตอนไหน เธอเอาผ้าไปชุบน้ำแล้วบิดหมาดเช็ดคราบเลอะออก ก่อนจะจัดการปัดกวาดเช็ดถูกอีกนิดหน่อย ภายในเพนต์เฮาส์ก็กลับมาสะอาดเอี่ยมอ่องเงาวับอีกครั้ง “…ได้ออกแรงแล้วค่อยรู้สึกดีขึ้นหน่อย” ริมฝีปากจิ้มลิ้มพึมพำพลางส่งมือขึ้นลูบศีรษะตนเองเพราะเธอยังรู้สึกแสบเล็ก ๆ แม้จะผ่านมาร่วมสามชั่วโมงแล้วก็ตาม ตั้งแต่ที่เขาเดินหายเข้าไปในห้องธีโอก็ยังไม่กลับออกมาข้างนอกอีก เธอเลยไม่รู้สึกกดดันที่ต้องอยู่ร่วมห้องกับเขาตอนนี้ ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง~ “หื้ม?” เสียงหวานครางแผ่วเบาในลำคอ เธอวางผ้าในมือทิ้งไว้บนเคาน์เตอร์แล้วเดินไปที่ประตูเพื่อดูว่าใครเป็นคนกดออดเรียก ปลายนิ้วเรียวแตะจิ้มลงบนหน้าจอเธอมองผู้ชายผมยาวประบ่าเซอร์ ๆ ถือกล่องอะไรสักอย่างอยู่ในมือผ่านจอสี่เหลี่ยม เอวาก็ยิ่งงงเข้าไปกันใหญ่ “เปิดให้เบย์เข้ามา” เธอหันขวับกลับไปเมื่อเสียงทุ้มเข้มดังขึ้นด้านหลัง ธีโอสาวเท้าเดินเข้ามาหา ใบหน้าของเขาเรียบเฉยอย่างเคย เอวาเลยจิ้มปลายนิ้วกดปลดล็อกประตู

กริ๊ก… เอวาปิดประตูด้วยความระมัดระวังเธอไม่ต้องการให้ชายเจ้าของห้องได้ยินว่าเธอเพิ่งกลับมาถึงเพนต์เฮาส์ในเวลาเกือบห้าทุ่ม หญิงสาวค่อย ๆ จับคันโยกและดันมันปิดอย่างเบามือที่สุดโดยไม่ได้สนใจว่ามีใครบางคนเดินเข้ามาใกล้ หมับ! คนตัวเล็กสะดุ้งปากอ้ากว้างเมื่อความอุ่นร้อนจากฝ่ามือของใครบางคนแตะสัมผัสลงที่เอว เธอหลุบตามองเงาตะคุ่มในความมืดเตรียมจะหมุนตัวกลับไปแต่คนที่จับเอวเธออยู่กลับออกแรงบีบที่มือแทนการพูดบอกให้เธอยืนนิ่ง ๆ ตามเดิม “ทำไมกลับช้า ฉันให้เธอลาออกจากงานแล้วไม่ใช่เหรอ” ธีโอถามเสียงเข้มเขาก้าวขาเข้ามาประชิดมากกว่าเดิมจนลมหายใจร้อนเป่าใส่ท้ายทอยเอวา “…เอ่อ ฉันไปเยี่ยมแม่ที่โรงพยาบาล แม่ฟื้นแล้วน่ะ” “อ่อ” ภายในเพนต์เฮาส์ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้งเมื่อร่างสูงด้านหลังไม่ได้เอื้อนเอ่ยอะไรต่อ ส่วนเอวาก็ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวออกห่างเธอเลยยืนหันหลังให้เขาไปแบบนั้นและหวังว่าธีโอจะปล่อยมือจากเอวเธอเสียที “…” ดูเหมือนว่าสิ่งที่เธอคิดจะเป็นตรงกันข้ามเมื่อฝ่ามือหนาเ

“โบรา!!” คนตัวเล็กสะดุ้งเฮือกลุกขึ้นนั่งเธอหันหน้ามองร่างแกร่งข้างตัวตาเบิกโพลง นัยน์ตาสวยเลิ่กลั่กอย่างคนตกใจ เธอถอนหายใจออกมาพรืดยาวเมื่อเสียงตะโกนก่อนหน้าของธีโอเป็นเพียงการละเมอของเขาเท่านั้น หญิงสาวจ้องใบหน้าหล่อตาไม่กะพริบ เขาทำปากขมุบขมิบพึมพำเสียงเบาจนเธอต้องยื่นหน้าเข้าไปฟังใกล้ ๆ “ขอโทษ ฉันขอโทษนะโบราที่ดูแลเธอไม่ได้…ขอโทษ” คิ้วเรียวย่นเข้าหากันเธอกลับมานั่งหลังตรงแต่ตากลับยังมองเจ้าหนี้ของตัวเองอยู่ตลอด เอวาชักสงสัยว่าผู้หญิงที่ชื่อโบราเป็นใคร ตั้งแต่วันแรกที่เธอมาทำงานจนถึงตอนนี้ก็เป็นครั้งที่สามแล้วที่เขาพูดชื่อผู้หญิงคนนั้นออกมา พรึบ! “ช่างเถอะ ไม่ใช่เรื่องของแกสักหน่อยยัยเอวา” หน้าเรียวรูปไข่พยักช้า ๆ ก่อนจะดึงผ้าห่มออกจากตัวหย่อนปลายขาเดินไปหยิบเสื้อเชิ้ตของชายเจ้าของห้องขึ้นมาคลุมร่างกายเปลือยเปล่า เอวาไล่ติดกระดุมครบทุกเม็ดเพื่อปกปิดร่องรอยที่ธีโอทำ แต่ด้วยขนาดตัวของเขาที่ใหญ่กว่าเธอเป็นสามเท่าทำให้ช่วงลำคอมันกว้างเสียจนไหปลาร้ากับเนินอกสวยโผล่ออกมาอยู่ดี เอวาดูอิดโร

“…เอ่อ” อะไรของเขา ตื่นมาก็ตึงเลยเหรอ… ปากเล็กอ้าค้างในขณะที่เธอกำลังจะเอ่ยถามว่าเขาต้องการให้เธอช่วยเหลืออะไรหรือเปล่า เอวามองตาขวาง ๆ ของธีโอที่เขามองสบตากลับมาเลยเลือกที่จะปิดปากเงียบแทน ชายหนุ่มเพิ่งเปิดประตูออกมาจากห้องสภาพเขาเหมือนคนเพิ่งตื่น และดูจะหัวเสียไม่น้อยอย่างไม่มีสาเหตุ ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด…กริ๊ก! “ยังไม่แต่งตัวอีกเหรอ? ต้องไปแล้วมัวทำอะไร เมา!?” รอนเปิดประตูเข้ามาและทันทีที่เห็นว่าดาราในปกครองเพิ่งตื่นแถมสภาพยังดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ชายใส่แว่นถึงกับยกมือกุมขมับใช้นิ้วคลึงช้า ๆ อย่างคนเหนื่อยหน่าย “ฉันจะไปหยิบเสื้อส่วนเธอไปเอารองพื้นมา…นายช่วยกลับเข้าไปล้างหน้าแปรงฟันเร็ว ๆ เลย” รอนสั่งพลางยีหัวไปด้วย เขาหันมาพูดกับเธอก่อนจะบอกกึ่งขอร้องให้ธีโอไปจัดการตัวเอง เอวาไม่รอช้าเดินตามหลังธีโอเข้าไป เธอเข้าไปกวาดเครื่องสำอางค์ และครีมบำรุงที่เขาต้องใช้ใส่ลงกระเป๋าแล้วรีบเดินออกมา ทั้งสามคนใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีก็พากันขึ้นมานั่งอยู่ในรถตู้เรียบร้อย โดยมีรอนเป็นคนขับและเอวาสวมบทเป็นช่างแต่งหน้

เพี๊ยะ! ผิวขาวนวลมีรอยแดงจากฝ่ามือให้เห็นครบทั้งห้านิ้วเมื่อเอวาเพิ่งจัดการฆาตกรรมยุงลายตัวเบ้อเริ่มไป คนตัวเล็กยืนกอดอกพลางโยกตัวขยับเท้าไปมาเพื่อไม่ให้ฝูงยุงลายได้จิ้มปากของมันลงบนผิวเธอ “กลางวันก็ร้อนซะตับแล่บ พอตกดึกก็ต้องมายืนตากยุงอีก” เอวาหน้ามุ่ยมองการถ่ายทำตรงหน้าที่ทีมงานทุกคนกำลังเข้าประจำตำแหน่ง รวมไปถึงธีโอกับวิกกี้ที่ตอนนี้ทั้งคู่กำลังยืนหันหน้าเข้าหากันเพื่อต่อบทก่อนถ่ายทำจริง ใบหน้าสวยหันมองรอบตัว เธอถูกโอบล้อมอยู่ท่ามกลางหุบเขาโดยมีบ้านพักตากอากาศหลังใหญ่เป็นฉากยามค่ำคืน ไม่ว่าจะหันมองไปทางไหนเอวาก็เห็นแต่ต้นไม้ใหญ่ทำให้เธอไม่แปลกใจเลยถ้าทุกคนในทีนี้จะพากันคันยุบยิบอยู่ตลอดเวลา “โอเค ไม่ต้องวิ่งนะธีโอ เดินเร็ว ๆ พอแล้วกระชากแขนวิกกี้เลย” เสียงผู้กำกับดึงความสนใจให้เอวากลับมามองสองพระนางของเรื่อง ร่างสูงสาวขายาวเดินเข้าฉากตามคำบอกของผู้กำกับ ธีโอตรงเข้าไปกระชากแขนวิกกี้จนดาราสาวตัวลอยใบหน้าปะทะเข้ากับอกแกร่ง ปึก! “นะ นายมาที่นี่ได้ยังไง!?” “เรื่องนั้นมันไม