Superstar | หน้าที่ใหม่

       ครืดดด~

            “…ต้องขออภัยด้วยค่ะ”

            “อะ อ๋อ ไม่เป็นไรค่ะ เชิญเลย”

            เอวาสะลึมสะลือตื่นจากเสียงเลื่อนเปิดประตูที่พยาบาลส่วนตัวเพิ่งเดินเข้ามาพร้อมอุปกรณ์ทางการแพทย์ในมือ ใบหน้าสวยยังเหม่อลอยไม่ได้สติเธอตั้งใจจะพักสายตาแค่ไม่กี่นาทีแต่ดันเผลอหลับไปจนได้

            “…ต้องเข้ามาวัดค่าต่าง ๆ ทุกชั่วโมงเลยเหรอคะ?”

            เธอเอ่ยปากถามแล้วลุกขึ้นยืนเปิดทางให้พยาบาลสาวได้ทำหน้าที่ของตนเองได้สะดวก หญิงสาวยังเข้าใจว่าตนเผลอหลับไปไม่นานเท่าไหร่นัก

            “สามเวลาค่ะ เช้า เย็น ก่อนเข้านอน”

            “…”

            คนตัวเล็กยืนนิ่งมองท้องฟ้าสีดำสนิทตรงหน้าจากหน้าต่างห้องพิเศษชั้นสี่สิบสอง แพขนตางอนกะพริบถี่ระรัวก่อนที่ริมฝีปากบางจะขยับช้า ๆ เอ่ยคำถามออกมา

            “ตะ ตอนนี้กี่โมงแล้วนะคะ”

            เอวาไม่พูดเปล่าเธอถามเสร็จก็ตรงไปหยิบมือถือจากกระเป๋าผ้าที่เธอเป็นคนวางมันกองทิ้งไว้ตั้งแต่มาถึง

            สี่ทุ่ม…

            “สี่ทุ่มค่ะ”

            เสียงพยาบาลสาวตอบในขณะที่เอวากำลังมองเวลาบนหน้าจอเช่นกัน นัยน์ตาสวยเบิกโพลงขึ้นเล็ก ๆ ก่อนที่เธอจะคว้าเอากระเป๋าผ้าคู่ใจขึ้นมาคล้องแขน

            “…แม่เดี๋ยวหนูมานะ ฝากด้วยนะคะ”

            เธอพูดบอกผู้เป็นแม่ที่ยังหลับไม่ได้สติกับพยาบาลประจำตัวแล้วรีบพาตัวเองออกจากโรงพยาบาลทันที ขาเรียวก้าวฉับแบบไม่คิดชีวิตเพราะสี่ทุ่มคือเวลาที่เธอต้องอยู่ที่เพนต์เฮาส์ของธีโอ และทำความสะอาดให้เขาแล้วต่างหาก ไม่ใช่มานอนฝันหวานในห้องผู้ป่วยแอร์เย็นฉ่ำแบบนี้

            ตึก ตึก

            เอวาเดินกึ่งวิ่งลมหายใจเริ่มหอบกระชั้น ร่างบางต้องเร่งฝีเท้าให้เร็วกว่าเดิมเมื่อรถประจำทางสายที่เธอต้องนั่งกำลังจะขับเข้ามาจอดตรงป้ายหน้าโรงพยาบาลแล้ว

            “เฮ้อ!”

            คนตัวเล็กถอนหายใจเสียงดังแล้วทิ้งตัวนั่งเต็มแรงใส่เก้าอี้พลาสติก เธอก้าวขาขึ้นมานั่งอยู่ในรถโดยสารปรับอากาศได้แบบเฉียดฉิวชนิดที่ว่าช้าไปอีกก้าวเดียวคงต้องยืนรอไปอีกพักใหญ่ เอวาทิ้งหัวพิงกระจกรถพลันปลายนิ้วเรียวก็ขยับถูไถกันเองอย่างคนเป็นกังวล

            จะโดนว่าอะไรไหมนะ? ทั้งเขาและผู้จัดการสุดเนี๊ยบของเขาดูจะเรื่องเยอะแล้วก็เป๊ะพอสมควรเลย…

            22:35น.

         ติ๊ด

            “…”

            เอวาแตะคีย์การ์ดโผล่หน้าเข้าไปเพียงนิด เธอชำเลืองตามองเข้าไปด้านในถึงได้เห็นว่าภายในเพนต์เฮาส์ขนาดใหญ่มืดสนิทเสมือนไม่มีคนอยู่ คนตัวเล็กเลยแง้มประตูเปิดแค่พอที่จะแทรกตัวเข้าไปได้เท่านั้น เธอเดินย่องไม่ต่างจากโจรและไม่คิดเปิดไฟเพราะกลัวจะถูกจับได้

            ฟึบ…

            เอวาวางถุงผ้าลงบนโต๊ะแล้วเธอก็สะดุ้งตกใจเสียงของมันทั้ง ๆ ที่เป็นคนวางเอง หญิงสาวเลิ่กลั่กจนต้องยืนนิ่ง ๆ อยู่ในความมืดเพื่อสูดลมหายใจเข้าปอดให้ตัวเองคลายความกังวลลงแล้วถึงได้เดินไปเปิดไฟเฉพาะบริเวณที่ตนเองจะทำความสะอาด

            “ทำไมรู้สึกเหนื่อยขนาดนี้ล่ะ รีบทำรีบกลับเถอะเอวา”

            ปากเล็กพึมพำ เธอเดินอ้อยอิ่งไปหยิบเครื่องดูดไรฝุ่นมาทำความสะอาดโซฟา ดีหน่อยที่วันนี้แค่ต้องเข้ามาเอาเสื้อผ้าของเขาไปซักและทำความสะอาดเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น คงใช้เวลาไม่มากเท่าไหร่

            07:00น.

         กุกกัก กุกกัก…

            “เสียงอะไร?”

            “…”

            รอนถามเมื่อได้ยินเสียงกุกกักหลังประตูห้องเก็บของทำให้ชายเจ้าของห้องที่ยืนคุยกันอยู่ต้องหันหัวมองตาม ธีโอมองประตูทรงสวยที่เขาเป็นคนเลือกเองกับมือขยับเบา ๆ มันเสียงกุกกักดังมาจากด้านใน

            พรึบ

            “…นอนที่นี่เหรอ?”

            ผู้จัดการมาดนิ่งเดินไปกระชากประตูเปิดเผยให้เห็นหนูตัวโตที่ชื่อเอวากำลังทำท่าเย่อประตูเพราะเธอเปิดมันไม่ออก แรงกระชากของรอนทำให้ร่างแบบบางเซถลาเกือบล้มจ้ำเบ้าแต่โชคดีที่เธอยังประคองตัวไว้ได้ หญิงสาวกลับมายืนนิ่งไม่กล้าขยับเมื่อตาเธอประสานเข้ากับตาคมของธีโอที่เขากำลังจ้องมองมา

            “…ขอโทษค่ะ เมื่อวานทำความสะอาดเสร็จ ตอนเข้าไปนั่งพักเผลอหลับไป”

            เอวาบอกออกไปตามจริง กว่าเธอจะจัดการงานของตัวเองเสร็จก็ปาไปเที่ยงคืนกว่าเลยเข้าไปนั่งพักในห้องเก็บของ แต่ก็เผลอหลับไปอีกหนจนเวลาล่วงเลยมาถึงช่วงเช้าอย่างที่เห็น

            “คราว…”

            “ช่างมัน…ฉันว่าจะให้ยัยนี่มาเป็นคนใช้เวลาออกไปทำงาน นายกำลังหาคนพอดีหนิ”

            ธีโอพูดขัดขึ้นทำให้รอนที่กำลังจะอ้าปากตำหนิต้องเงียบไปก่อน

            “จะดีเหรอ? เป็นแม่บ้านแต่จะให้มาดูแลนายส่วนตัว มันต้องเป็นคนมีโปรไฟล์สักหน่อยไหม?”

            ชายใส่แว่นพูดตามตรงเขาไม่เห็นด้วยกับความคิดของดาราหนุ่มที่อยู่ดี ๆ จะเอาคนไร้โปรไฟล์มาไว้ใกล้ตัว

            “…นายได้เช็กประวัติยัยนี่จริงรึเปล่า? แต่ช่างเหอะแค่เป็นคนใช้ไม่ต้องใช้สมองเท่าไหร่หรอก ทำตามที่ฉันต้องการก็พอ…ส่วนเธอตามมา”

            ธีโอตัดบทแล้วเดินนำออกไปโดยไม่ลืมหันไปเรียกเอวาที่เขาเพิ่งพ่วงตำแหน่งเบ๊ประจำตัวไปให้ ทำให้คนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่มองรอนสลับกับธีโอไปมาก่อนจะตัดสินใจเดินไปหยิบกระเป๋าผ้าแล้วตามหลังชายเจ้าของห้องไปติด ๆ

            ยังไงเขาก็เป็นเจ้าหนี้ที่ยอมจ่ายเงินเป็นสิบล้านให้ล่ะนะ ไม่ทำตามคำสั่งเขาแล้วจะทำตามคำสั่งใคร…

            22:00น.

         “อันนี้คือสภาพของคนที่อาบน้ำล้างหน้าแปรงฟันแล้วเหรอ?”

            ธีโอทิ้งตัวเต็มแรงใส่เก้าอี้ผ้าใบที่มันถูกตั้งไว้หลังฉากเพื่อให้แขกรับเชิญและผู้ช่วยได้นั่งพักระหว่างรอคิวถ่าย ชายหนุ่มเอ่ยถามในสิ่งที่เขาสั่งคนตัวเล็กตอนมาถึงว่าให้เธอไปจัดการตัวเองให้เรียบร้อยระหว่างรอเขาถ่ายรายการ

            เอวาได้ยินร่างสูงข้างตัวพูดแต่เธอคิดว่าเขาคุยกับคนอื่นเลยยังนั่งเงียบมองพิธีกรสัมภาษณ์ดาราแขกรับเชิญอีกคน

            “ไม่ได้ยินที่ฉันพูดรึไง”

            “…คุณคุยกับฉันเหรอ?”

            “ตรงนี้มันมีหมาตัวไหนนอกจากเธอไหมล่ะ”

            ธีโอไม่พูดเปล่า เขาจ้องเข้าไปในนัยน์ตาสวยอย่างคนไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก

            “ช่างเหอะ จะอาบไม่อาบก็ดูไม่ต่างกันเท่าไหร่”

            ชายหนุ่มเอ่ยขัดในขณะที่เอวากำลังจะอ้าปากตอบพอดี ทำให้เอวาจำต้องปิดปากตัวเองอีกครั้ง เธอเห็นว่าเขาไล่ตามองเธอตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าแถมยังใช้สายตาสมเพชอีกต่างหาก

            อะไรของเขา คาดหวังให้อาบน้ำแล้วต้องดูดีขนาดไหนกัน?

            “ถึงคิวนายแล้ว เหลืออีกซีนเดียวเก็บแววตาเหนื่อย ๆ เข้าไปซะ”

            “เฮ้อ! เค”

            รอนเดินกึ่งวิ่งเข้ามาเรียกดาราที่ค่าตัวแพงที่สุดของวงการ ทำให้ธีโอที่เพิ่งทิ้งตัวนั่งพักได้ไม่ถึงนาทีถึงกับกระแทกเสียงถอนหายใจออกมาแล้วส่งตัวเองลุกขึ้นยืน เดินเข้าฉากอย่างคนไม่มีทางเลือก

            “เตรียมน้ำด่างวิตามินแล้วใช่ไหม? อย่าลืมว่าต้องพาธีโอเดินออกทางข้างหลัง จะได้ไม่เจอแฟนคลับรุม”

            “ค่ะ เตรียมแล้ว”

            “อืม”

            เอวาพยักหน้าเธอเตรียมน้ำและของทานเล่นนิดหน่อยตามที่รอนสั่งไว้ให้ธีโอในรถตู้ตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงก่อน คนตัวเล็กมองผู้จัดการมาดนิ่งเดินเข้าไปคุยกับช่างภาพด้วยความสนิทสนม หญิงสาวเหลือบตามองนักแสดงหนุ่มที่ตอนนี้กำลังปั้นหน้าฉีกยิ้มสลับหัวเราะไปตามสคริปต์ที่ผู้กำกับคอยสั่งหลังกล้อง

            ตั้งแต่เช้ายันดึกดื่นป่านนี้เธอไม่มีโอกาสได้ออกไปดูท้องฟ้าหรือสูดอากาศภายนอกเลย เอวาต้องคอยนั่งเฝ้าและอำนวยความสะดวกหรือเรียกง่าย ๆ ว่าเป็นเบ๊ให้ธีโอกับผู้จัดการของเขาตลอดวัน พอคิดแบบนั้นปากเล็กก็พ่นลมหายใจออกมาด้วยความเบื่อหน่าย

            ไม่ต้องทำงานหนักก็จริงแต่มันกลับน่าเบื่อยังไงชอบกล…