All Chapters of ทาสรักอสูรทมิฬ: Chapter 91 - Chapter 100

"ประเด็นมันอยู่ที่..." โซลหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากซอง เป็นรูปแอบถ่ายระยะไกล เห็นเพียงด้านหลังของหญิงสาวผมยาวสลวย กับเด็กน้อยสองคนที่วิ่งเล่นอยู่ "เด็กแฝดคู่นี้... อายุ 5 ขวบ... ซึ่งถ้าคำนวณเวลาย้อนกลับไป 6 ปีก่อน บวกเวลาท้อง 9 เดือน..."เพล้ง! แก้ววิสกี้ในมือคินน์ถูกปาใส่กำแพงจนแตกกระจาย คินน์ลุกพรวดขึ้นชี้หน้าโซลด้วยความโกรธจัด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน"พอสักทีโซล! มึงเลิกให้ความหวังลมๆ แล้งๆ กับกูได้แล้ว!" คินน์ตะคอกเสียงดังลั่นห้อง น้ำตาลูกผู้ชายเอ่อคลอเบ้าด้วยความอัดอั้น"เมื่อหนึ่งปีก่อน มึงก็พูดแบบนี้! มึงบอกให้กูตามหามินตรา... กูเชื่อ! กูเชื่อทุกคำพูดของมึง! กูพลิกแผ่นดินหาแทบตาย กูมีความหวังเหมือนคนบ้า... แล้วเป็นไง? เจอไหม? ก็ไม่เจอ!"คินน์เดินเข้าไปกระชากคอเสื้อโซล เขย่าอย่างแรงด้วยความเจ็บปวด "กูเจ็บจนจะตายห่าอยู่แล้ว... มึงเข้าใจไหม! การมีความหวังแล้วมารู้ทีหลังว่ามันว่างเปล่า มันทรมานกว่าการยอมรับความจริงซะอีก!" ชายหนุ่มยกมือหนาเช็ดคราบน้ำตาที่เลอะแก้ม"กูไม่เชื่อมึงแล้ว... เลิกปั่นหัวกูสักที! เธอตายไปแล้วโซล! เธอตายไปตั้งแต่วันนั้นแล้ว!"คินน์ผลักโ

ล็อบบี้รับรองระดับ VVIP - โรงแรมตระกูลหยาง ฮ่องกงเสียงเปียโนบรรเลงเพลงคลาสสิกแผ่วเบาคลอไปกับบรรยากาศอันหรูหราของล็อบบี้ แต่สำหรับชายหนุ่มสามคนที่นั่งรออยู่มุมหนึ่ง... เสียงหัวใจของพวกเขาเต้นดังกว่าเสียงดนตรีเสียอีกเบลซ นั่งขัดสมาธิอยู่บนพรมกำมะหยี่กลางห้องโถงอย่างไม่แคร์สายตาใคร ในมือถือบังคับวิทยุรุ่นโปร กำลังบังคับ หุ่นยนต์รบกันดั้ม รุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่น ตัวใหญ่ยักษ์ให้เดินไปมาส่งเสียง ครืด... ครืด... พร้อมไฟกะพริบวิบวับ มันคือเหยื่อล่อชั้นดีที่เขาลงทุนไปประมูลมาจากนักสะสมเมื่อชั่วโมงก่อนเพื่อภารกิจนี้โดยเฉพาะ"มึงแน่ใจนะว่าแผนนี้จะเวิร์ค?" คินน์ กระซิบถามเสียงเครียด สายตาคมกริบคอยสอดส่องไปที่ลิฟต์แก้วส่วนตัวโซนเพนต์เฮาส์ตลอดเวลา"เออน่า..." เบลซยักคิ้ว "เลือดพ่อมันแรง เชื่อกูสิ"ติ๊ง! เสียงลิฟต์แก้วดังขึ้น ประตูเปิดออกพร้อมกับร่างป้อมๆ ของเด็กชายตัวน้อยที่วิ่งดุ๊กดิ๊กออกมาเป็นคนแรก"ว้าวววววว! กันดั้ม!!!" เสียงใสแจ๋วของ น้องอาลัน ดังลั่นล็อบบี้ ทันทีที่เห็นหุ่นยนต์ตัวยักษ์ เด็กน้อยก็ลืมมาดคุณหนูมาเฟีย วิ่งถลาเข้ามาหาเบลซทันทีโดยที่บอดี้การ์ดวิ่งตามแทบไม่ทัน"อาลัน!

ห้องเพนต์เฮาส์ โรงแรมตระกูลหยาง - 1 ชั่วโมงก่อนงานเริ่มบรรยากาศในห้องแต่งตัวของสามหนุ่มเต็มไปด้วยความเงียบขรึมและความพิถีพิถันที่มากกว่าปกติ กระจกบานใหญ่สะท้อนภาพชายหนุ่มสามคนที่กำลังจัดการกับตัวเองให้ดูดีที่สุด ราวกับพวกเขากำลังจะไปออกรบ... แต่เป็นสนามรบที่มีชื่อว่า งานเลี้ยง"มึงจะผูกไทให้แน่นขนาดนั้นทำไมวะเบลซ? จะไปงานประมูลหรือไปแขวนคอ?" โซล เอ่ยแซวพลางจัดแว่นตาไร้ขอบราคาแพงให้เข้าที่ วันนี้เขาสวมสูทสีน้ำเงินเข้มที่ขับเน้นความสุขุมลุ่มลึก"กูตื่นเต้นเว้ย!" เบลซ สบถ พลางคลายปมเนกไทออกแล้วผูกใหม่เป็นรอบที่สิบ "เมื่อกี้ลูกมองหน้ากูเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ... กูต้องแก้ตัว งานนี้กูต้องหล่อ ต้องรวย ต้องป๋า ให้ไอ้เสือน้อยนั่นรู้ว่าพ่อมันเจ๋งแค่ไหน"คินน์ เดินออกมาจากห้องแต่งตัวเป็นคนสุดท้าย กลิ่นอายความกดดันแผ่ออกมารอบตัวเขาทันที เขาสวมสูททักซิโด้สีดำสนิท ตัดเย็บด้วยผ้ากำมะหยี่ชั้นดีจากอิตาลี ผมที่เคยปล่อยเซอร์ถูกเซตเปิดหน้าผากเผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่ดุดันแต่เปี่ยมเสน่ห์ ที่ข้อมือสวมนาฬิกา Patek Philippe รุ่นลิมิเต็ดที่ราคาแพงกว่ารถสปอร์ตบางคัน"พร้อมไหม?" คินน์ถามเสี

บนรถลีมูซีนตระกูลหยาง - เส้นทางกลับคฤหาสน์บรรยากาศภายในรถลีมูซีนเงียบสงัด แต่ภายในกายสาวของ หยาง ซูหนี่ กลับร้อนรุ่มราวกับมีไฟสุม เธอนั่งตัวเกร็ง ขาเรียวหนีบเข้าหากันแน่นโดยไม่รู้ตัว มือบางกุม สร้อยเพชรสีชมพู ที่ลำคอไว้แน่น ความเย็นเยียบของอัญมณีราคา 500 ล้านเหรียญที่ คินน์ บรรจงสวมให้... มันไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกหนัก แต่มันกลับทำให้ผิวเนื้อบริเวณเนินอกของเธอ ร้อนผ่าว ราวกับถูกประทับตราสัมผัสจากปลายนิ้วของคินน์ที่เฉียดโดนต้นคอเมื่อครู่... ยังคงทิ้งร่องรอยความวาบหวามเอาไว้ ขนอ่อนตามร่างกายเธอลุกชันทุกครั้งที่นึกถึงสายตาคู่คมที่มองเธอเหมือนจะกลืนกิน ไปทั้งตัว"หม่าม้าฮะ..." เสียงใสของ อาลัน ดึงสติเธอคืนมา เด็กชายตัวน้อยปีนขึ้นมานั่งตัก "ลุงคนนั้นเขาเป็นใครฮะ? ทำไมเขาต้องมองหน้าม้าเหมือน... เหมือนจะกินม้าเข้าไปเลย?""นั่นสิคะ..." เอริน เงยหน้าจากแท็บเล็ต แววตาฉลาดเฉลียววิเคราะห์ทะลุปรุโปร่ง "ภาษากายเขาบอกว่าเขาโหยหา... สายตาของเขาจ้องที่ริมฝีปากหม่าม้าตลอดเวลา เหมือนคนขาดน้ำที่เจอบ่อน้ำกลางทะเลทรายเลยค่ะ"ซูหนี่หน้าแดงซ่าน รีบดุลูกแก้เขิน "เอริน... อย่าพูดจาแก่

ณ โซนห้องสมุดและเทคโนโลยี (Coding Zone)น้องเอริน นั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ โปรแกรมจำลองตลาดหุ้นที่เธอเขียนเล่นๆ มีจุดผิดพลาดที่แก้ไม่ได้สักที "อัลกอตรงบรรทัดที่สี่สิบห้ามันค้างลูปนะหนูน้อย"เสียงนุ่มทุ้มดังขึ้นข้างหลัง เอรินหันขวับไปมอง... พบกับชายหนุ่มใส่แว่นท่าทางฉลาดเฉลียว ในชุดลำลองดูสบายตา ยืนยิ้มใจดีอยู่ "คุณลุงแว่น..." เอรินจำได้ทันที ผู้ชายที่นั่งข้างคินน์เมื่อวาน"เรียก 'อาโซล' ดีกว่าครับ" โซล ถือวิสาสะลากเก้าอี้มานั่งข้างๆ "ไหนขอดูหน่อย... อ๋อ โลจิก ตรงนี้มันซ้อนกันอยู่ ถ้าหนูใช้ ไพธอน เขียนแบบนี้ ระบบจะรวนนะ" นิ้วเรียวยาวของโซลรัวลงบนแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วแสง แก้ไขโค้ดที่ซับซ้อนให้กลายเป็นเรื่องง่ายในพริบตา "Enter!" โซลกดปุ่มสุดท้าย หน้าจอขึ้นคำว่า "SUCCESS" ตัวเบ้อเริ่มเอรินเบิกตากว้าง หันมามองโซลด้วยสายตาที่เปลี่ยนจากเฉยชาเป็น เลื่อมใส "คุณอาทำได้ยังไงคะ? นี่มันระบบป้องกันระดับธนาคารเลยนะ""อาเคยเป็น... เอ้อ โปรแกรมเมอร์เก่าน่ะครับ" โซลยิ้มอ่อนโยน "แม่หนูเก่งเรื่องหาเงิน... แต่อาเก่งเรื่องสร้างระบบป้องกันเงิน""เ