All Chapters of ทาสรักอสูรทมิฬ: Chapter 111 - Chapter 120

คำพูดของเธอเหมือนน้ำเย็นจัดที่ราดรดลงบนกองไฟ คินน์มองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความทึ่ง... เธอไม่ใช่เหยื่อที่อ่อนแออีกแล้ว ซูหนี่คนนี้มีศักดิ์ศรีและจุดยืนที่มั่นคงสมกับเป็นแม่ของลูกเขาจริงๆแทนที่จะโกรธ คินน์กลับยิ้ม... เป็นยิ้มที่อ่อนโยนและยอมจำนน "รับทราบครับ... ราชินี" เขายอมถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว ยกมือขึ้นระดับอกเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ "ผมขอโทษที่ใจร้อน... ผมจะรอ จนกว่าคุณจะจำได้ และเป็นคนเดินข้ามเส้นนั้นมาหาผมเอง""เคลียร์พื้นที่แล้ว! ตัวดักฟังถูกทำลาย คนร้ายหนีไปได้" เสียงโซลและเบลซดังขึ้นพร้อมกัน คินน์รับทราบคำรายงาน ก่อนจะหันมาผายมือให้ซูหนี่อย่างสุภาพบุรุษ "ทางสะดวกแล้วครับ... กลับบ้านกันเถอะ เด็กๆ คงรอแย่แล้ว"ซูหนี่มองเขาด้วยความรู้สึกที่ซับซนกว่าเดิม... สิ่งหนึ่งที่เธอปฏิเสธไม่ได้เลยคือ... กำแพงน้ำแข็งในใจเธอ มันร้าวลงไปอีกนิดแล้วจริงๆ[เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น - หน้าประตูโรงเรียนอนุบาลนานาชาติ]รถตู้สีดำติดฟิล์มทึบจอดซุ่มอยู่ฝั่งตรงข้ามโรงเรียน ชายฉกรรจ์สองคนนั่งอยู่ภายใน สายตาจับจ้องไปที่ประตูทางเข้าอย่างใจจดใจจ่อ"สายรายงานว่าวันนี้เด็กแฝดมีเรียนพิเศษดนตรีตอนเช้า..." หนึ่งในคนร้ายพู

เขาไม่ได้รอคำอนุญาต โซลช้อนตัวซูหนี่ขึ้นในท่าเจ้าสาวอย่างง่ายดาย พาเธอเดินไปที่โซฟากลางห้อง วางเธอลงอย่างเบามือ แล้วเดินไปหรี่ไฟในห้องให้สลัวลง"นอนลงครับ... หลับตา... หายใจเข้าลึกๆ... ปล่อยวางทุกอย่างไว้ข้างนอกห้องนี้" น้ำเสียงของโซลเปลี่ยนเป็นนุ่มทุ้มชวนให้รู้สึกปลอดภัยโซลขยับเข้ามานั่งซ้อนที่ด้านหลังศีรษะของเธอ ปลายนิ้วเรียวยาวเย็นเฉียบแตะลงบนขมับเบาๆ "ผมจะใช้วิธี กดจุดผสมผสานกับการนวดคลายเส้นประสาท ... มันอาจจะเจ็บนิดหน่อยในช่วงแรกเหมือนการถอนพิษ... แต่อดทนนะครับคนเก่ง"นิ้วหัวแม่มือของโซลเริ่มออกแรงกดคลึงเป็นวงกลมที่ขมับอย่างแม่นยำ น้ำหนักมือหนักหน่วงแต่ระมัดระวังตามแบบฉบับศัลยแพทย์มือหนึ่ง"หายใจออกยาวๆ ครับ... ระบายความเจ็บปวดออกมากับลมหายใจ" โซลกระซิบชิดใบหู กลิ่นกายหอมสะอาดจากตัวเขาช่วยกลบกลิ่นฝนและความโหดร้ายของความเจ็บปวดโซลไล่นิ้วขึ้นไปนวดคลึงที่กลางกระหม่อม สางนิ้วเข้าไปในกลุ่มผมนุ่มสลวย ความทรมานที่เหมือนค้อนทุบค่อยๆ ทุเลาลง... จนกลายเป็นความโล่งสบายอย่างเหลือเชื่อ"ดีขึ้นไหมครับ?""อืม..." ซูหนี่ครางรับ ร่างกายอ่อนระทวยลง "ทำไม... คุณถึงทำได้...""เพราะผมรู้จักร่างกาย

[ห้องอาหารเช้า - คฤหาสน์ตระกูลหยาง - เวลา 07:00 น.]บรรยากาศยามเช้าที่ควรจะสดใสกลับตึงเครียดขึ้นมาทันที เมื่อ พ่อบ้านจาง เดินหน้าซีดเผือดนำหนังสือพิมพ์และแท็บเล็ตเข้ามาวางบนโต๊ะอาหาร"เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับคุณหนู..." เสียงพ่อบ้านสั่นเครือหยาง ซูหนี่ ที่กำลังทาเนยบนขนมปังให้ลูกแฝดวางมีดลง เธอหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาดู พาดหัวข่าวตัวไม้หน้าหนึ่งจากสื่อกอซซิปชื่อดังกระแทกตาเข้าอย่างจัง[ แฉยับ! ทายาทสาวตระกูลหยาง "มั่วสวาท" ควง 3 หนุ่มปริศนาขามกันในรถหรู ลือหึ่ง... เด็กแฝดคือลูกใครกันแน่? ]พร้อมกับภาพถ่ายแอบถ่ายจากมุมไกลที่ดูเหมือนเธอกำลังถูก คินน์ โอบกอดแนบชิดที่ระเบียง และภาพตัดต่อที่เอาหน้าของ เบลซ และ โซล ไปแปะคู่กับเธอในเชิงชู้สาว พร้อมบทความโจมตีเรื่องศีลธรรมอย่างสาดเสียเทเสีย"ไอ้สารเลวหน้าไหนมันกล้าเขียนข่าวแบบนี้วะ!" เบลซ ตบโต๊ะดังปังจนแก้วน้ำสั่น "ผมจะไปถล่มสำนักพิมพ์มันเดี๋ยวนี้!""ใจเย็นก่อนเบลซ..." โซล เอ่ยเสียงเย็น ขณะรัวนิ้วบนแป้นพิมพ์แล็ปท็อป "ข่าวกระจายไปเร็วมาก มีบอทปั่นกระแสในโซเชียล... นี่ไม่ใช่ข่าวกอซซิปธรรมดา แต่มันคือการโจมตีแบบมีการจัดตั้ง เพื่อทุบหุ้นตระกูลหยาง""และม

ประกายไฟแลบออกจากปากกระบอกปืนของคินน์ วินาทีนั้นเชนกระชากเธอเข้ามาขวางลำกล้อง... ความร้อนวูบเจาะเข้าที่ขมับขวา...ความเจ็บปวดแสนสาหัสแล่นพล่านจนสมองขาวโพลน โลกทั้งใบหมุนคว้างและดับวูบลง พร้อมกับภาพสุดท้าย... คือหน้าของคินน์ที่กำลังร้องไห้แทบขาดใจ“กรี๊ดดดดดดดดดดดดด!!!”ซูหนี่สะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมเสียงกรีดร้องที่โหยหวนที่สุด เธอผุดลุกขึ้นนั่ง ยกมือกุมขมับขวาแน่น ตัวสั่นเทาราวกับลูกนกตกน้ำปัง!ประตูห้องนอนถูกเปิดออกอย่างแรง คินน์เป็นคนแรกที่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง ตามมาด้วยเบลซ และโซล ที่หน้าตาตื่นตระหนกไม่แพ้กัน“ซูหนี่! เกิดอะไรขึ้น!” คินน์ถลากระโดดขึ้นเตียง จะเข้าไปกอดปลอบเธอเหมือนทุกครั้งแต่ทว่า...“อย่าเข้ามา!!!”ซูหนี่หวีดร้อง ถอยกรูดไปจนชิดหัวเตียง เธอมองหน้าคินน์ด้วยแววตาเบิกโพลงเต็มไปด้วยความ หวาดกลัว จากภาพจำสุดท้าย“ออกไป! อย่า... อย่าฆ่าฉัน...”คินน์ชะงักกึก ร่างกายแข็งทื่อเหมือนถูกสาป ใบหน้าที่เคยเป็นห่วงเปลี่ยนเป็นซีดเผือด “ซูหนี่... ที่รักนี่ผมเอง... คินน์ไง”“คุณยิงฉัน...” ซูหนี่พูดเสียงสั่นเครือ น้ำตาไหลพราก ชี้นิ้วไปที่ขมับขวาของตัวเอง “คุณเป็นคนยิงฉัน... คินน์! คุ

[ ห้องแกรนด์บอลรูม — อาคาร หยางกรุ๊ป — เวลา 14:00 น. ]แสงแฟลชวูบวาบระยิบระยับจนแสบตา เสียงชัตเตอร์รัวกระหน่ำดั่งเสียงปืนกล กองทัพนักข่าวนับร้อยชีวิตจากทุกสำนักเบียดเสียดกันแน่นขนัด เพื่อรอทำข่าวที่ร้อนแรงที่สุดในรอบทศวรรษ"ทายาทตระกูลหยางตั้งท้องไม่มีพ่อ มั่วสุมกับผู้ชาย 3 คนพร้อมกัน"บนเวทีที่จัดเตรียมไว้ มีเพียงโพเดียมแก้วใสตั้งตระหง่าน โดดเดี่ยวและดูเปราะบางเหมือนสถานะของ หยาง ซูหนี่ ในสายตาสังคมตอนนี้"คุณคิดว่าเธอจะกล้ามาไหม?" นักข่าวคนหนึ่งกระซิบ "หลักฐานมัดตัวขนาดนั้น รูปถ่ายเธอกับผู้ชายสามคนนั่นว่อนเน็ตไปหมด""ถ้าไม่มา หุ้นหยางกรุ๊ปคงดิ่งลงเหวแน่..."ทันใดนั้น ไฟในห้องก็หรี่ลง สปอตไลต์ดวงใหญ่สาดส่องไปที่ประตูทางเข้าตึก... ตึก... ตึก...เสียงส้นสูงกระทบพื้นดังก้องกังวานด้วยจังหวะที่มั่นคง หยาง ซูหนี่ ปรากฏตัวขึ้นในชุดสูทสีขาวบริสุทธิ์ ตัดเย็บเข้ารูปเนี๊ยบกริบ ผมเกล้าตึงเปิดเผยใบหน้าสวยสง่าที่ไร้ซึ่งความหวาดกลัว เธอเชิดหน้าขึ้นสบตากับแสงแฟลชด้วยรอยยิ้มเย็นชาดุจนางพญาเธอเดินขึ้นไปยืนหลังโพเดียม กวาดสายตามองนักข่าวที่เงียบกริบไปชั่วขณะด้วยรัศมีอำนาจ“สวัสดีค่ะ...” ซูหนี่เอ่ยเสีย