All Chapters of ทาสรักอสูรทมิฬ: Chapter 71 - Chapter 80

ธีร์ ยืนพิงกรอบประตู หอบหายใจแรง มือข้างหนึ่งกุมหน้าอกแน่น หน้าซีดจนน่ากลัว "รีบหน่อยครับ... พวกมันรู้ตัวแล้วแน่ๆ"มินตราลังเล เธอมองไปที่ทางเดิน... ความกลัวและความผูกพันที่ถูกสร้างขึ้นอย่างบิดเบี้ยวฉุดรั้งขาเธอไว้ "แต่... ถ้าหนีไป... คุณคินน์จะโกรธ... เขาจะตามล่า..." "แกบ้าไปแล้วเหรอ!" ปิ่นเขย่าตัวเพื่อน "มันขังแกไว้นะมิน! มันเห็นแกเป็นสิ่งของ! แกจะห่วงความรู้สึกมันทำไม!" "แต่เขาดีกับฉัน... เขาบอกว่าฉันสำคัญ...""โง่!" เสียงตะคอกทรงพลังดังขึ้นจากเงามืดหน้าประตูคินน์ เบลซ และโซล ยืนขวางทางออกอยู่ราวกับกำแพงเหล็ก แววตาของทั้งสามคนวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัด ปลายกระบอกปืนในมือคินน์เล็งตรงไปที่หัวใจของธีร์ "คิดจะขโมยของของกูถึงในห้องนอน

คุกใต้ดิน — Devil's Den (สามชั่วโมงหลังเหตุเพลิงไหม้)กลิ่นคาวเลือดและความชื้นอับลอยคละคลุ้งในห้องขังใต้ดินที่ไร้ซึ่งแสงตะวัน แสงไฟนีออนดวงเดียวที่ติดอยู่บนเพดานกะพริบวูบวาบ ทอดเงาสั่นไหวลงบนร่างสองร่างที่ถูกล่ามโซ่ตรวนไว้กับท่อเหล็กสนิมธีร์ นอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้นปูนเย็นเฉียบ ใบหน้าหล่อเหล่าบัดนี้เขียวคล้ำจากการขาดออกซิเจน ริมฝีปากซีดจนเกือบจะเป็นสีม่วง บาดแผลฟกช้ำดำเขียวปรากฏชัดทั่วใบหน้าและลำตัวจากการถูก เบลซ ซ้อมอย่างหนัก มือข้างหนึ่งกุมหน้าอกซ้ายแน่น... หัวใจที่อ่อนแอของเขากำลังเต้นแผ่วเบาลงทุกทีข้างๆ เขา ปิ่น นั่งซุกตัวอยู่ที่มุมห้อง ร่างกายเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและรอยเชือกที่รัดข้อมือจนเลือดซึม เธอร้องไห้จนตาบวมช้ำ พยายามเอื้อมมือไปหาธีร์แต่โซ่ที่ล่ามไว้สั้นเกินไป "คุณธีร์... แข็งใจไว้นะคะ... อย่าตายนะ... ได้โปรด..."แอ๊ด... เสียงประตูเหล็กหนักอึ้งถูกผลักเปิดออก คินน์ เดินนำลงมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย ตามด้วย เบลซ และ โซล และสุดท้าย... มินตรา ที่ถูกการ์ดสองคนกึ่งลากกึ่งพยุงลงมาทันทีที่เห็นสภาพของเพื่อนรักและชายหนุ่มที่พยายามช่วยเธอ หัวใจของมินตราก็แทบแตกสลาย "ปิ่น!"

"ใคร?" คินน์ถามเสียงห้วน "ไม่ทราบครับ แต่ดูเหมือนจะเป็น... คนจีน"คินน์แลกสายตากับเบลซและโซล ทั้งสามคนเข้าใจตรงกันทันที 'เจ้าสัวหยาง... มาถึงแล้ว'กึก... กึก... กึก... เสียงไม้เท้าหัวมังกรหยกกระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะ ช้า หนักแน่น และทรงอำนาจ ประตูกระจกบานใหญ่ถูกการ์ดชุดดำผลักเปิดออก เจ้าสัวหยาง ก้าวเข้ามาในล็อบบี้ด้วยท่วงท่าสง่างามดุจพญามังกร แม้จะชราภาพแต่รัศมีอำนาจที่แผ่ออกมาทำให้การ์ดของ Devil's Den ต้องถอยกรูด เบื้องหลังคือบอดี้การ์ดมือพระกาฬนับยี่สิบคน อาวุธครบมือพร้อมทำสงคราม"คินน์ ภัทรเดช..." เจ้าสัวหยางประกาศก้อง เสียงแหบแห้งแต่กังวาน "ส่งหลานสาวข้าคืนมา... เดี๋ยวนี้"คินน์ก้าวออกมาเผชิญหน้า เอาตัวบังมินตราไว้ตามสัญชาตญาณ "ที่นี่ไม่มีหลานสาวคุณ" เขาตอบเสียงแข็ง "มีแต่สินค้าที่ผมประมูลมาอย่างถูกต้องตามกฎโลกใต้ดิน""หุบปาก!" เจ้าสัวหยางตวาด ไม้เท้ากระแทกพื้นดังโครม "คิดว่าข้าไม่รู้หรือว่าแกซ่อนใครไว้!"แต่คนที่สายตาไวกว่าคือ จางชายวัยกลางคนที่ยืนประกบข้างเจ้าสัว เขามองฝ่าความมืดสลัวไปเห็นร่างบางที่ยืนหลบอยู่หลังคินน์ วินาท

ความเงียบงันที่แผ่ปกคลุมรถลีมูซีนคันหรูหนักอึ้งราวกับมีหินผาทับอยู่บนอก คำถามของมินตราเกี่ยวกับความตายของพ่อแม่ถูกทิ้งค้างไว้ในอากาศ ไร้คำตอบจากปากชายชรา เจ้าสัวหยางทำเพียงหลับตาพิงพนักเก้าอี้ ขยับไม้เท้าหัวมังกรในมือไปมาอย่างใช้ความคิด...ที่เบาะด้านหน้าข้างคนขับ จาง นั่งหันข้างมามองมินตราที่นั่งอยู่เบาะหลังตลอดเวลา เขาไม่อาจละสายตาไปจากเธอได้เลย ราวกับกลัวว่าถ้ากระพริบตาเพียงครั้งเดียว ภาพความฝันตรงหน้าจะสลายหายไป ตลอด 20 ปีที่ผ่านมา ไม่มีวันไหนที่จางหยุดตามหา เขาเดินทางไปทั่วทุกสารทิศ ตามรอยข่าวลือเท็จนับร้อยนับพันครั้ง ผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่เขาก็ไม่เคยท้อ เพราะคำสัญญาสุดท้ายที่ให้ไว้กับหลุมศพของหลินหลินว่า 'จะตามหาเลือดเนื้อเชื้อไขของเธอให้เจอ'จางมองใบหน้าด้านข้างของมินตราที่กำลังมองเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเทิดทูนและสงสารจับใจ 'คุณหนูโตมาอย่างงดงามเหลือเกิน... งดงามและเข้มแข็งเหมือนแม่' 'ขอโทษนะครับคุณหนู... ที่น้าจางมาช้าไป... ขอโทษที่ปล่อยให้คุณหนูต้องลำบากมาถึงยี่สิบปี'เขาเอื้อมมือไปหยิบทิชชู่ ส่งให้มินตราอย่างนอบน้อมเมื่อเห็นน้ำตาเ

ภาพความทรงจำที่เขานอนหนุนตักเธอ... ที่เธอจูบเขา... บัดนี้กลายเป็นเข็มพิษที่ทิ่มแทงใจ "มึงหลอกกู... มินตรา... มึงหลอกกู!"ส่วน โซล... เขายืนนิ่งที่สุด แต่แววตาหลังเลนส์แว่นที่เปียกปอนกลับดูน่ากลัวที่สุด เขาถอดแว่นตาออก เช็ดน้ำฝนที่บดบังทัศนวิสัย... แต่ไม่อาจเช็ดความจริงตรงหน้าออกไปได้ สมองอันชาญฉลาดของเขากำลังประมวลผลคำพูดของมินตรา 'เธอเลือกอนาคตที่ดีกว่า... เลือกเป็นคุณหนูตระกูลหยาง...' โซลแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แห้งแล้งและขมขื่น "สุดท้าย... ทฤษฎีของผมก็ผิด" โซลพึมพำกับตัวเอง "ยาไม่ได้รักษาใจ... และความรักก็เอาชนะความโลภไม่ได้" เขาก้มหน้าลงมองมือตัวเอง... มือที่เคยสัมผัสเธออย่างทะนุถนอม "เราเสียเธอไปแล้ว... และคราวนี้ เราเป็นคนผลักไสเธอไปเอง"ภายในรถตู้ที่เย็นเฉียบ... เชน นั่งรออยู่พร้อมรอยยิ้มแห่งชัยชนะ มินตรานั่งตัวสั่นเทา ไม่กล้าเงยหน้ามองปีศาจ เธอทอดสายตามองผ่านกระจกฟิล์มดำ เห็นภาพความพินาศของหัวใจผู้ชายสี่คน... คินน์ที่คุกเข่าร้องไห้... เบลซที่อาละวาดทำลายข้าวของ... โซลที่ยืนหมดอาลัยตายอยาก... และจางที่นั่งฟูมฟายอยู่กลางถนน เธอทำร้ายทุกคน... ทำลายหัวใจท