All Chapters of ทาสรักอสูรทมิฬ: Chapter 81 - Chapter 90

"ล้อมมันไว้!" เจ้าสัวหยางสั่งการผ่านลำโพง บอดี้การ์ดนับสิบคนกระโดดลงจากรถพร้อมอาวุธสงคราม เล็งปากกระบอกปืนไปที่ซากรถตู้คินน์ เบลซ และโซล เบรกรถตัวโก่ง พวกเขาวิ่งลงมาพร้อมปืนพกในมือ หัวใจเต้นรัวด้วยความหวาดกลัว... กลัวว่าคนที่อยู่ในรถจะเป็นอะไรไป "ลงมา! ปล่อยมินตราเดี๋ยวนี้!" คินน์ตะโกนเสียงแหบพร่าประตูรถตู้เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ... เชนก้าวลงมาพร้อมกับเสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนคนวิปลาส สภาพของเขาเลือดอาบหน้าผาก แต่แววตายังคงเต็มไปด้วยความอาฆาตในวงแขนข้างซ้าย เขาล็อกคอ มินตรา ไว้แน่น ปลายกระบอกปืนสีเงินจ่ออยู่ที่ขมับนวลของเธอ ส่วนมือขวา... เขากระชากคอเสื้อร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของ ชัย ให้ลากถูกับพื้นออกมาด้วย"อย่าเข้ามา!" เชนคำราม "ถ้าใครขยับแม้แต่ก้าวเดียว... กูจะเป่าสมองนังนี่ แล้วก็ส่งไอ้แก่นี่ไปลงนรกซะ!""พ่อ! ฮือออ... อย่าทำพ่อ..." มินตราร้องไห้ตัวสั่นเทา พยายามยกมือไหว้ขอร้อง "อาเชน... ปล่อยพ่อไปเถอะ มินขอร้อง... มินยอมแล้ว..." "หุบปาก!" เชนตวาดลั่นพร้อมกับกระแทกด้ามปืนเข้าที่ขมับของมินตราเต็มแรงจนใบหน้าหวานสะบัดไปตามแรงกระแทก เลือดสีสดไหลซ

โรงพยาบาลเอกชนเครือตระกูลหยาง - กรุงเทพฯความโกลาหลเกิดขึ้นทันทีที่รถตู้กันกระสุนแล่นมาจอดเทียบหน้าแผนกฉุกเฉิน บุรุษพยาบาลและแพทย์เวรวิ่งกรูกันเข้ามารับร่างโชกเลือดของมินตราที่จางอุ้มลงมาจากรถ"เตรียมห้องผ่าตัดด่วน! คนไข้ถูกยิงที่ศีรษะ! ชีพจรอ่อนมาก!" เสียงตะโกนสั่งการแข่งกับเสียงไซเรนที่ดังก้องกังวานไปทั่วบริเวณ จางวิ่งตามเตียงเข็นไปจนสุดทางเดิน มือของเขาเปื้อนเลือดของคุณหนูที่เขารักเท่าชีวิต"ห้ามใครเข้ามาเด็ดขาด! ปิดกั้นพื้นที่เดี๋ยวนี้!" จางหันไปสั่งบอดี้การ์ดนับสิบคนที่ยืนตรึงกำลังอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน แววตาของผู้เป็นมือขวาของเจ้าสัวหยางเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวบรรยากาศภายในห้องสี่เหลี่ยมสีขาวที่เย็นยะเยือก เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งและความตึงเครียดจนแทบขาดผึง เสียงสัญญาณชีพจากเครื่องมอนิเตอร์ดังระรัวแข่งกับเสียงตะโกนสั่งการของแพทย์เฉพาะทางกว่า 5 ชีวิตที่ถูกระดมตัวมาด่วนที่สุดในรอบปี"ความดันตก! 60/40! ชีพจรอ่อนมาก!" วิสัญญีแพทย์ตะโกนแจ้งเตือนเสียงหลง "เลือดออกในสมองกลีบขมับขวา! เตรียมเครื่องดูดเลือด! ขอเลือดกรุ๊ปโอ เนกาทีฟ ด่วนที่สุด!"ศัลยแพทย์มือหนึ่งของโรงพยาบาล

คินน์คลุ้มคลั่งจนเบลซต้องเข้ามากอดรัดเพื่อนไว้แน่น ทั้งที่ตัวเองก็น้ำตาไหลพราก ส่วนโซล... เขาทรุดฮวบลงกับพื้น เข่ากระแทกพื้นน้ำเจิ่งนอง มือที่เคยถือมีดผ่าตัดช่วยชีวิตคนมานับร้อย... วันนี้กลับไร้ค่า เขาเป็นหมอที่เก่งที่สุด... แต่กลับช่วยผู้หญิงที่รักที่สุดไม่ได้"เราฆ่าเธอ..." โซลพึมพำเสียงแหบพร่าเหมือนคนวิญญาณหลุด "พวกเราทุกคน... ฆ่าเธอ"พวกเขาไม่รู้เลยว่า... นั่นคือ คำโกหก คำโตที่เจ้าสัวหยางสร้างขึ้น และจางก็เล่นละครตบตาได้แนบเนียนสมบทบาท เพื่อกีดกันพวกเขาออกจากชีวิตหลานสาวตลอดกาลหนึ่งสัปดาห์ต่อมา - โรงพยาบาลเอกชนชั้นนำ ในเครือตระกูลหยาง ณ เกาะฮ่องกงกลิ่นยาฆ่าเชื้อจางๆ และความขาวสะอาดของเพดานห้อง เป็นสิ่งแรกที่สัมผัสประสาทรับรู้ เปลือกตาบางค่อยๆ ขยับเปิดขึ้นอย่างยากลำบาก แสงไฟนีออนสว่างจ้าทำให้เธอต้องกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัสความเจ็บปวดร้าวระบมแล่นพล่านไปทั่วศีรษะเหมือนมีค้อนปอนด์ทุบอยู่ข้างใน เธอพยายามจะยกมือขึ้นจับหัวตัวเอง แต่ก็พบว่ามีสายน้ำเกลือระโยงระยางเต็มไปหมด"ฟื้นแล้วเหรอครับคุณหนู?" เสียงภาษาจีนกวางตุ้งที่คุ้นหูดังขึ้นข้างเตียง เธอหันไปมองช้าๆ เห็นชายชราในชุดส

6 เดือนต่อมา - คฤหาสน์ตระกูลหยาง ฮ่องกงเสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงคลอเบาๆ ในงานเลี้ยงกาล่าดินเนอร์สุดหรูของชนชั้นสูงฮ่องกง แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลส่องประกายระยิบระยับ แข่งกับเพชรนิลจินดาบนคอของคุณหญิงคุณนายทว่า... จุดสนใจของงานกลับอยู่ที่หญิงสาวร่างระหงในชุดราตรีสีครีมยาวกรอมเท้า ใบหน้าหวานละมุนถูกแต่งแต้มอย่างประณีต ผมยาวสลวยถูกเกล้าขึ้นโชว์ลำคอระหง แต่สิ่งที่ขัดตาที่สุดคือ หน้าท้องที่นูนเด่น บ่งบอกอายุครรภ์ใกล้คลอดเต็มที"นั่นไง... หลานสาวที่เจ้าสัวหยางเพิ่งพาตัวกลับมา" เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นราวกับฝูงผึ้งแตกรัง "สวยนะ... แต่เสียดาย ท้องไม่มีพ่อ" "ได้ข่าวว่าประสบอุบัติเหตุจนความจำเสื่อมกลับมา... ไม่รู้ไปพลาดท่าให้ใครที่เมืองไทย ถึงได้หอบลูกติดท้องมาแบบนี้ น่าไม่อายจริงๆ"คำพูดเหล่านั้นลอยเข้าหู 'ซูหนี่' ทุกถ้อยคำ... เธอเม้มริมฝีปากแน่น มือเรียวสวยเผลอลูบหน้าท้องตัวเองเพื่อปลอบประโลมลูกน้อย ...เธอจำไม่ได้ว่าตัวเองเป็นใครมาก่อน......เธอจำไม่ได้ว่าพ่อของลูกในท้องคือใคร...รู้ตัวอีกที เธอก็ตื่นขึ้นมาที่โรงพยาบาลในฮ่องกง พร้อมกับชื่อ 'หยาง ซูหนี่' และชีวิตใหม่ที่มีเพียงปู่ก

กลิ่น... กลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่ผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นอายความดิบเถื่อนที่แสนเร้าใจ ซูหนี่รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังล่องลอยอยู่ในหมอกควันสีจาง สัมผัสร้อนผ่าวแตะลงที่ผิวไหล่เปลือยเปล่า... ไล่ลงมาตามแนวสันหลัง จนเธอสะท้านเฮือก"มินตรา..." เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบที่ข้างหู ไม่ใช่แค่เสียงเดียว... แต่มีถึงสามเสียงที่ประสานกันอย่างลงตัวมือหนาคู่หนึ่งรวบเอวเธอไว้แน่น... อีกคู่หนึ่งกำลังปลดกระดุมเสื้อนอนของเธอ... และอีกคู่หนึ่งสอดแทรกเข้ามาในกลุ่มผม บังคับให้เธอแหงนหน้าขึ้นรับจูบ"อื้อ..." เธอครางประท้วง แต่ร่างกายกลับตอบสนองอย่างรุนแรง ภาพในฝันเริ่มชัดเจนขึ้น... เธอเห็นใบหน้าของผู้ชายสามคนคนแรก... ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยว นัยน์ตาสีรัตติกาลที่จ้องมองเธอด้วยความรักและความปรารถนาอันรุนแรง คนที่สอง... รอยยิ้มเจ้าเล่ห์มุมปาก แววตาขี้เล่นแต่แฝงความอันตราย รอยสักรูปปีกนกที่หน้าอกขยับไหวเมื่อเขาโน้มตัวลงมาดูดเม้มยอดอกของเธอ คนที่สาม... ใบหน้าหล่อเหลาภายใต้กรอบแว่นสายตา สุขุมนุ่มลึก แต่นิ้วมือของเขากลับซุกซนและรู้จุดอ่อนไหวของเธอดีที่สุด"เป็นของพวกพี่นะ... มินตรา" "อย่าลืมพวกพี่..." "กลับม