LOGIN2...
1...
คมดาบตวัดวาบลงมาโดยไม่คิดจะฟังคำอธิบายใด ๆ ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย ข้าวหอมกลืนคำแก้ตัวลงคอ แล้วหลับตาปี๋แผดเสียงร้องออกไปสุดแรงเกิด
“เจ้าไม่รักข้าแล้วหรือ!”
ขวับ! กึก!
คมดาบที่อาบย้อมด้วยจิตสังหารหยุดชะงักค้าง ห่างจากผิวคอระหงไปเพียงแค่เสี้ยวเล็บ!
สายลมจากแรงเหวี่ยงดาบพัดผ่านใบหน้าจนแสบผิว ข้าวหอมค่อย ๆ ปรือตาขึ้น มองใบหน้าหล่อเหลาที่บัดนี้สั่นระริกไปด้วยความเจ็บปวดและเคียดแค้นอย่างถึงที่สุด
“รักอย่างนั้นรึ...”
ไป๋หู่แค่นหัวเราะในลำคอ มันเป็นเสียงหัวเราะที่แหบแห้ง ขมขื่น และร้าวราน นัยน์ตาสีอำพันแดงก่ำขณะจ้องมองสตรีตรงหน้า
“เจ้ากล้าดียังไงมาทวงถามหาความรัก... ทั้งที่เจ้าเป็นคนบดขยี้มันลงกับมือตัวเอง!”
เขาตวาดลั่น คมดาบในมือสั่นไหวตามแรงอารมณ์
“เจ้าลวงข้าไปติดค่ายกลมาร ผลักข้าเข้าไปท่ามกลางฝูงอสูรเพื่อให้พวกมันรุมฉีกเนื้อข้าทั้งเป็น! ข้าต้องเฉือนแขนตัวเองทิ้งเพื่อคลานออกมาจากนรกที่เจ้าสร้างขึ้น! ตลอดสามเดือนที่ข้าต้องนอนซมทนพิษมารกัดกินกระดูก... เจ้ายังกล้าพ่นคำว่ารักออกมาจากปากอีกหรือ!”
หยาดน้ำตาของข้าวหอมร่วงเผาะ ความรู้สึกผิดและเวทนาบุรุษตรงหน้าจุกแน่นในอก เธอส่ายหน้าทั้งน้ำตา
“ไป๋หู่... ฟังข้าก่อน ข้าไม่ได้ตั้งใจ...”
ติ๊ง!
[ระบบกอบกู้ฮาเร็ม แจ้งเตือน!]
สถานะ: รอดพ้นจากการถูกบั่นคอชั่วคราว
ระดับความแค้นของไป๋หู่: ลดลงจาก 100% เหลือ 99.99%
(โบนัสพิเศษ: ได้รับเวลาหายใจต่ออีกนิดหน่อย!)
ลดลงแค่ 0.01 เปอร์เซ็นต์เนี่ยนะ!? ไอ้ระบบขี้งกเอ๊ย!
ข้าวหอมลอบสบถในใจ แต่ตอนนี้ไม่มีเวลามาคร่ำครวญ เธอต้องรีบฉวยโอกาสอธิบายทุกอย่างก่อนที่ดาบจะฟันลงมาอีกรอบ
“ไป๋หู่! ฟังข้านะ ข้าคือเฟิ่งหลินตัวจริงของท่าน! ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา ร่างกายข้าถูกวิญญาณชั่วร้ายเข้าสิงสู่ มันควบคุมข้า ขโมยชีวิตข้าไปทำเรื่องเลวทรามกับพวกท่าน! สิ่งที่มันทำกับท่าน... ข้าไม่เคยต้องการให้เกิดเลยสักนิด ข้าเพิ่งชิงร่างนี้กลับคืนมาได้เมื่อครู่นี้เอง!”
ข้าวหอมละล่ำละลักอธิบายรัวเร็ว สายตามองไปยังหัวไหล่ขวาที่เหลือเพียงผ้าพันแผลเปรอะคราบเลือดแห้งกรังของเขาด้วยความปวดใจ สามีทิพย์ที่เธอเฝ้าฟูมฟัก เปย์ทอง ปั้นสเตตัสมาเป็นปี ๆ ต้องมาพิการมีสภาพน่าเวทนาเช่นนี้เพราะไอ้แฮกเกอร์เวรนั่นคนเดียว!
ไป๋หู่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ นัยน์ตากลมโตที่เคยหยิ่งผยองและเย็นชาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา บัดนี้กลับมีแต่น้ำตาและความห่วงใยที่แสนคุ้นเคย... แววตาอบอุ่นคู่เดิมที่เขาเคยตกหลุมรักจนยอมมอบให้ทั้งชีวิต
เสี้ยววินาทีนั้น จิตสังหารของเขาวูบไหว
ทว่า... ความเจ็บปวดเสียดกระดูกจากบาดแผลที่กำเริบขึ้นมาฉับพลัน พร้อมกับภาพลูกน้องคนสนิทที่ถูกธนูอาบยาพิษยิงทะลุอกต่อหน้าต่อตาเพราะคำสั่งของสตรีตรงหน้า ก็กระชากเขากลับสู่ความเป็นจริง!
“วิญญาณชั่วร้ายสิงร่างงั้นรึ? หึ...”
ฉึก!
ไป๋หู่ปักดาบเล่มยักษ์ลงบนพื้นหินอย่างรุนแรงจนสะเก็ดหินแตกกระจาย ก่อนจะใช้มือซ้ายเพียงข้างเดียวเอื้อมมากระชากคอเสื้อของข้าวหอม ดึงร่างบางจนลอยหวือเข้ามาประชิดใบหน้าคมคาย
“ว้าย!”
“เหลวไหลสิ้นดี! เจ้าคิดว่าแขนที่ขาดไปของข้า... เลือดเนื้อของพี่น้องข้าที่ไหลนองพื้น จะลบล้างได้ด้วยนิทานหลอกเด็กพรรค์นี้หรือ เฟิ่งหลิน!” เขาคำรามลอดไรฟัน กลิ่นอายสังหารปะทุขึ้นมาอีกระลอก “เจ้าแกล้งทำเป็นรื้อฟื้นความหลัง เพียงเพื่อจะเอาตัวรอด... น่าสมเพชที่สุด!”
“ไป๋หู่ ข้าพูดความจริงนะ! ข้าไม่ได้...”
“หุบปาก! ทหาร!!”
สิ้นเสียงตวาดก้อง ทหารยามสองนายในชุดเกราะหนาก็กรูเข้ามาคุกเข่าลงทันที
“ลากตัวนังแพศยานี่ไปขังไว้ที่คุกน้ำชั้นล่างสุด! ล่ามโซ่ตรวนสะกดพลังมันไว้ อย่าให้มันตายง่าย ๆ... ข้าจะค่อย ๆ ทรมานมัน ให้มันลิ้มรสความเจ็บปวดที่ข้าได้รับเป็นร้อยเท่าพันทวี!”
“ขอรับท่านแม่ทัพ!”
ทหารร่างกำยำเข้าประชิดแล้วหิ้วปีกข้าวหอมซ้ายขวาอย่างไร้ความปรานี หญิงสาวพยายามดิ้นรน แต่เรี่ยวแรงของมนุษย์เงินเดือนในร่างคุณหนูบอบบาง ไหนเลยจะต้านทานทหารศึกได้
“เดี๋ยวสิ! ไป๋หู่! ฟังข้าก่อนนนน!”
ร่างของข้าวหอมถูกลากถูลู่ถูกังออกไปตามทางเดินหินชื้นแฉะ ทิ้งไว้เพียงหยดเลือดจาง ๆ และเสียงร้องขอความเห็นใจที่ค่อย ๆ กลืนหายไปในความมืดมิดของคุกใต้ดิน
บทที่ 62 : ราชันมังกรดำแห่งแดนใต้แรงกดดันและไอสังหารจากทิศใต้แผ่เข้าปกคลุมเรือนพัก เสียงทะเลาะแย่งตารางเวรนอนเมื่อครู่เงียบกริบลงทันทีข้าวหอมสะบัดมือเรียกชุดสีขาวขลิบทองจากแหวนมิติมาสวม ก่อนก้าวลงจากเตียงมายืนเคียงข้างสามีทั้งสาม“แดนใต้ห่างจากหุบเขาหมาป่าทมิฬนับแสนลี้ ต่อให้ขี่สัตว์วิเศษที่บินเร็วที่สุดก็ยังต้องใช้เวลาครึ่งเดือน”ไป๋หู่เอ่ยเสียงเครียด นัยน์ตาสีอำพันมองทะลุหน้าต่างไปยังขอบฟ้าทิศใต้ที่มืดครึ้ม“แต่เรามีเวลาแค่เจ็ดวัน ก่อนคำสาปจะกลืนกินสติของมันจนหมด”“เช่นนั้นก็ไม่มีทางเลือก”จิ่วเหวยหุบพัดจีบดัง ฉับ!“พวกเราต้องผนึกสายเลือดสัตว์เทวะ ฉีกมิติเปิด ‘อุโมงค์ข้ามทวีป’ ส่งตรงไปยังหุบเหวมังกรทมิฬ แม้จะเสียพลังตบะไปบ้าง แต่นี่เป็นวิธีเดียวที่จะไปถึงทันเวลา”อิ่งหลางขมวดคิ้ว ตาสีเงินตวัดมองข้าวหอมด้วยความกังวล“กระแสมิติปั่นป่วนและอันตรายมาก เฟิ่งหลิน... เจ้าต้องเกาะข้าไว้ให้แน่น ห้ามปล่อยมือเด็ดขาด”“ข้าไม่ปล่อยแน่ พวกท่านก็ระวังตัวด้วย” ข้าวหอมพยักหน้ารับ คว้ามือหนาของเขามากุมไว้แน่นสามมหาบุรุษแห่งเผ่าพยัคฆ์ จิ้งจอก และหมาป่า ก้าวออกไปยืนล้อมเป็นรูปสามเหลี่ยมที่ลานหน้าเรือ
บทที่ 61 : กฎเหล็กจัดระเบียบฮาเร็มติ๊ง![ระบบแนะนำไอเทมเพื่อความสงบสุขของฮาเร็ม!]ไอเทม: 'ม้วนคัมภีร์พันธสัญญาหยกฟ้า (ตราประทับสามี)'คุณสมบัติ: ใช้บันทึกข้อตกลงและกฎระเบียบของฮาเร็ม หากผู้ลงนามคนใดฝ่าฝืน จะถูกสายฟ้าสวรรค์ลงทัณฑ์และสูญเสียสิทธิ์เข้าใกล้โฮสต์เป็นเวลา 1 เดือน!ราคา: 500 แต้มระบบต้องการสั่งซื้อหรือไม่? [ยืนยัน / ยกเลิก]‘ซื้อเลยสิยะ! คุ้มกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว!’วิ้ง—!แสงสีทองสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ ม้วนคัมภีร์หยกสีขาวบริสุทธิ์ลอยละล่องลงมาวางอยู่บนตักของข้าวหอม หญิงสาวสะบัดแขนเสื้ออย่างเด็ดขาด ม้วนคัมภีร์คลี่ออกกลางอากาศ เปล่งอักขระสีทองอร่าม“ในเมื่อพวกท่านอยากเป็นสามีของข้ากันนัก... วันนี้เราจะมาตั้ง ‘ข้อตกลงจัดระเบียบฮาเร็ม’ กันให้เด็ดขาด!”ข้าวหอมปรายตามองสามหนุ่มที่ยืนนิ่งตะลึง“ทุกคนต้องลงนามในคัมภีร์นี้ หากใครกล้าฝ่าฝืนกฎ หรือลอบทำร้ายกันเองลับหลัง จะถูกสายฟ้าสวรรค์ลงโทษและริบสิทธิ์การเข้าใกล้ข้าไปเลยหนึ่งเดือนเต็ม!”คำประกาศิตของนางราวกับสายฟ้าฟาด สามมหาบุรุษต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ทว่าไม่มีใครกล้าปริปากคัดค้านแม้แต่ครึ่งคำ“กฎข้อที่หนึ่ง: เรื่องเวรการปรนนิบัติ!”
บทที่ 60 : ศึกชิงเตียงยามเช้าแสงเงินแสงทองของรุ่งอรุณทอดผ่านบานหน้าต่างเข้ามายังห้องหอ ม่านผ้าไหมสีแดงมงคลพลิ้วไหวตามสายลมอ่อน ๆ ส่งกลิ่นหอมสะอาดของกำยานไม้กฤษณาจาง ๆทว่าบรรยากาศอันแสนสงบสุขนั้น... ช่างสวนทางกับสภาพร่างกายของข้าวหอมโดยสิ้นเชิง!“อูย...”หญิงสาวส่งเสียงครางประท้วงในลำคอ พลางพยายามขยับตัวลุกขึ้น แต่เพียงแค่ขยับสะโพกเบา ๆ ความเจ็บปวดรวดร้าวที่บั้นเอวและแผ่นหลังก็แล่นแปลบขึ้นมาจนต้องทิ้งตัวลงซบฟูกตามเดิม‘สภาพเอวของฉัน... แหลกสลายไม่มีชิ้นดี! พ่อหมาป่าคลั่งรักจัดเต็มทั้งคืน ชดเชยคืนวิวาห์จนเหมือนกลืนยาปลุกกำหนัดเข้าไปทั้งไห!’“ตื่นแล้วหรือ ยอดรักของข้า...”เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบชิดใบหู ท่อนแขนกำยำของอิ่งหลางตวัดรวบร่างบางเข้ามาแนบชิดกับแผงอกเปลือยเปล่าที่ไร้รอยแผลเป็น อุณหภูมิจากผิวกายของเขายังคงอุ่นจัด พวงหางสีดำขลับปัดป่ายไปมาคลุมเรียวขาของนางอย่างหวงแหน ปลายจมูกโด่งคมก้มลงคลอเคลียซอกคอนวลที่มีรอยเขี้ยวเรืองแสงสีทอง สูดดมกลิ่นกายของนางอย่างหลงใหลราวกับหมาป่าตัวโตที่ติดกลิ่นเจ้าของข้าวหอมเงยหน้ามองใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดุดัน บัดนี้กลับฉาบด้วยแววตาเปี่ยมรักอันอบอุ่น น
บทที่ 59 : พิธีผูกพันธะวิญญาณคู่แท้ข้าวหอมใจสั่นไหว นางเลื่อนมือขึ้นลูบสันกรามคมคาย สบตากับหมาป่าที่ยอมทิ้งเขี้ยวเล็บเพื่อสยบแทบเท้านาง“เช่นนั้น คืนนี้ท่านต้องเป็นเด็กดีนะ... ท่านพี่อิ่งหลาง”คำเรียกขานอันอ่อนหวานดั่งน้ำผึ้งหยาดหยดลงบนกองไฟแห่งความปรารถนา อิ่งหลางขบกรามแน่น ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้ม ชายหนุ่มโน้มกายลงมา มือหนาค่อย ๆ ปลดเปลื้องสายรัดเอวและอาภรณ์สีดำของนางออกอย่างเชื่องช้า ละเมียดละไมราวกับกำลังเปิดกล่องแก้วผลึกอันล้ำค่าอิ่งหลางโน้มตัวลงจูบตั้งแต่หน้าผากมน เปลือกตา ปลายจมูกรั้น ก่อนจะประกบปิดริมฝีปากอวบอิ่มอย่างดูดดื่ม สัมผัสในครานี้ลึกซึ้ง อ่อนหวาน และเต็มไปด้วยการเว้าวอน เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานล้ำ ดื่มด่ำรสรักที่โหยหามาเนิ่นนาน“อืม... อิ่งหลาง...” ข้าวหอมครางแผ่วเมื่อลมหายใจเริ่มขาดห้วงราชันหมาป่าผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง เขาลากจูบซุกไซ้ลงมาตามลำคอขาว ขบเม้มเบา ๆ ตรงรอยเขี้ยวตีตราสีทองที่เริ่มเปล่งแสงเรืองรอง สัญชาตญาณสัตว์ป่าที่ซ่อนอยู่ภายในเริ่มตื่นตัว ใบหูหมาป่าสีดำขลับผุดขึ้นบนเรือนผม พวงหางหนานุ่มฟูสีดำสนิทโบกสะบัดด้วยความต้องการอันรุนแร
บทที่ 58 : คืนวิวาห์ที่แท้จริง“หยุดโวยวายกันได้แล้ว!”เสียงตวาดแหวของข้าวหอมดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ ท่ามกลางเศษหินที่กำลังร่วงกราวลงมาจากเพดานหอประมูลจันทร์ดับ ควันดำตลบอบอวลพร้อมเสียงฝีเท้าหนักแน่นของเหล่าองครักษ์แดนปีศาจนับร้อยที่กำลังกรูเข้ามาปิดล้อมทุกทิศทาง“พวกท่านจะมายืนเถียงเรื่องจัดคิวเตียงนอนกลางดงศัตรูให้โดนรุมสับหรืออย่างไร!”ข้าวหอมกวาดสายตาดุใส่แม่ทัพพยัคฆ์และประมุขจิ้งจอก ก่อนจะออกคำสั่งเด็ดขาด“จิ่วเหวย เปิดค่ายกลเคลื่อนย้ายเดี๋ยวนี้! ไป๋หู่ ฟันเปิดทางถอย! อิ่งหลางตัวร้อนจนควันออกขนาดนี้ ขืนชักช้าแม้แต่ก้าวเดียว แก่นหัวใจได้ระเบิดแน่!”เมื่อโดนภรรยาเอ็ดเข้าให้ สองมหาบุรุษต่างสะดุ้ง รีบกลืนถ้อยคำหึงหวงลงคอทันควัน“ชิ! ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้หมาเจ้าเล่ห์!”ไป๋หู่ตวัดดาบยักษ์อาบปราณสายฟ้าสีทอง คลื่นพลังฟาดฟันแหวกฝูงทหารปีศาจจนกระเด็นเปิดทางโล่ง ขณะที่จิ่วเหวยสะบัดพัดจีบสร้างม่านหมอกเพลิงพรางตาศัตรู แล้วกระทืบเท้าเปิดค่ายกลเคลื่อนย้ายในเสี้ยววินาทีวูบ—!แสงสีครามสว่างวาบ กลืนร่างของคนทั้งสี่หายวับไปจากซากปรักหักพังของหอประมูล ทิ้งไว้เพียงความโกลาหลเบื้องหลัง...ตุบ!แสงค่ายกลด
บทที่ 57: พิธี... ประสานปราณตูมมมมมมมม!!ไป๋หู่และจิ่วเหวยไม่ปล่อยให้มันได้พล่ามอีกต่อไป คลื่นดาบสายฟ้าสีทองคำและพายุเพลิงจิ้งจอกเก้าหางผสานรวมกันเป็น ‘มังกรเพลิงอสุนีบาต’ ขนาดยักษ์ พุ่งทะลวงฉีกกระชากรอยต่อมิติและร่างเงาของแฮกเกอร์จนแหลกลาญ ดับสูญกลายเป็นเถ้าถ่านมอดไหม้ไปในพริบตาเดียว!ความเงียบสงบโรยตัวลงปกคลุมซากปรักหักพังของหอประมูลจันทร์ดับท่ามกลางสายตาของแม่ทัพพยัคฆ์และประมุขจิ้งจอกที่ยืนหอบหายใจ คุมเชิงอยู่ไม่ไกล... ร่างสูงใหญ่ของอิ่งหลางก็พลันทรุดตัวลงคุกเข่าบนพื้นหินต่อหน้าข้าวหอม ชายหนุ่มรวบกอดเอวบางของนางไว้แน่น ซบใบหน้าหล่อเหลาลงกับหน้าท้องของนาง สองไหล่กำยำที่เคยแบกรับความแค้นสั่นเทาด้วยความตื้นตันและยอมจำนนหมดทั้งดวงใจ“เฟิ่งหลิน... ภรรยาของข้า...”เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าสั่นเครือชิดชายอาภรณ์ของนาง“ข้ามอบชีวิตนี้ มอบวิญญาณดวงนี้ให้แก่เจ้า... ข้าเป็นของเจ้าชั่วกัปชั่วกัลป์!”ติ๊ง![ระบบกอบกู้ฮาเร็ม แจ้งเตือนมหาสำเร็จ!]ภารกิจหลักบทที่ 3: ทวงคืนแก่นหัวใจราชันหมาป่าทมิฬ [สำเร็จสมบูรณ์ 100%!][อัปเดตสเตตัสเป้าหมาย: อิ่งหลาง]ดัชนีความแค้น: 0% เต็มบริบูรณ์! [สลายความแค้นและตราบ
บทที่ 15: ความลับของโลกที่บิดเบี้ยวเจ็บ... เจ็บมากเลย...นั่นคือความรู้สึกสุดท้ายก่อนที่สติของนางจะดับวูบลง ทว่าเมื่อข้าวหอมค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง นางกลับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดใดๆ บนร่างกายเลยแม้แต่น้อย ไม่มีบาดแผลฉกรรจ์ที่แผ่นหลัง ไม่มีกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง มีเพียงความว่างเปล่าและสีขาวโพลนที่
บทที่ 6: คัตซีนลับที่กลายเป็นจริงแสงอรุณรุ่งสาดส่องผ่านช่องลูกกรงเหล็กแคบๆ ลงมากระทบพื้นหินในคุกใต้ดินอันเย็นเยียบคิ้วเข้มของแม่ทัพพยัคฆ์ขาวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนที่เปลือกตาจะเปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า ไป๋หู่กะพริบตาเพื่อปรับการมองเห็น สิ่งแรกที่เขาสัมผัสได้คือความเบาสบายอย่างประหลาด ความเจ็บปวดท
บทที่ 3: กล่องของขวัญอนาถาตู้ม!ร่างของข้าวหอมถูกเหวี่ยงลงไปในแอ่งน้ำขังที่เย็นเฉียบทะลุถึงกระดูก น้ำสีขุ่นคลั่กส่งกลิ่นเหม็นเน่าระดับที่แมลงสาบยังต้องเบือนหน้าหนี ระดับน้ำลึกถึงเอวของนางทันทีที่พยุงตัวยืนขึ้นแกรก... แกรก...ทหารยามดึงโซ่เหล็กเส้นเขื่องที่สนิมเขรอะมาล็อกเข้ากับข้อมือและข้อเท้าของ
บทที่ 1: ล็อกอินปุ๊บ... สามี(เก่า)จะสับคอปั๊บ!“ข้าวหอม” หญิงสาวชาวไทยวัยยี่สิบห้าปี ผู้ใช้ชีวิตวัยทำงานไปกับความเหนื่อยล้า และมีเพียงสิ่งเดียวที่ช่วยเยียวยาจิตใจของเธอได้คือเครื่องเล่นเกม VR เสมือนจริงตรงหน้าหลังจากใช้เวลาต่อสู้กับทีมสนับสนุนของเกม “ศึกรักแดนสวรรค์” มานานถึงสามเดือนเต็ม ในที่สุดเ







