บทที่ 2: ข้ออ้างที่ไร้ผล

บทที่ 2: ข้ออ้างที่ไร้ผล

2...

1...

คมดาบตวัดวาบลงมาโดยไม่คิดจะฟังคำอธิบายใด ๆ ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย ข้าวหอมกลืนคำแก้ตัวลงคอ แล้วหลับตาปี๋แผดเสียงร้องออกไปสุดแรงเกิด

“เจ้าไม่รักข้าแล้วหรือ!”

ขวับ! กึก!

คมดาบที่อาบย้อมด้วยจิตสังหารหยุดชะงักค้าง ห่างจากผิวคอระหงไปเพียงแค่เสี้ยวเล็บ!

สายลมจากแรงเหวี่ยงดาบพัดผ่านใบหน้าจนแสบผิว ข้าวหอมค่อย ๆ ปรือตาขึ้น มองใบหน้าหล่อเหลาที่บัดนี้สั่นระริกไปด้วยความเจ็บปวดและเคียดแค้นอย่างถึงที่สุด

“รักอย่างนั้นรึ...”

ไป๋หู่แค่นหัวเราะในลำคอ มันเป็นเสียงหัวเราะที่แหบแห้ง ขมขื่น และร้าวราน นัยน์ตาสีอำพันแดงก่ำขณะจ้องมองสตรีตรงหน้า

“เจ้ากล้าดียังไงมาทวงถามหาความรัก... ทั้งที่เจ้าเป็นคนบดขยี้มันลงกับมือตัวเอง!”

เขาตวาดลั่น คมดาบในมือสั่นไหวตามแรงอารมณ์

“เจ้าลวงข้าไปติดค่ายกลมาร ผลักข้าเข้าไปท่ามกลางฝูงอสูรเพื่อให้พวกมันรุมฉีกเนื้อข้าทั้งเป็น! ข้าต้องเฉือนแขนตัวเองทิ้งเพื่อคลานออกมาจากนรกที่เจ้าสร้างขึ้น! ตลอดสามเดือนที่ข้าต้องนอนซมทนพิษมารกัดกินกระดูก... เจ้ายังกล้าพ่นคำว่ารักออกมาจากปากอีกหรือ!”

หยาดน้ำตาของข้าวหอมร่วงเผาะ ความรู้สึกผิดและเวทนาบุรุษตรงหน้าจุกแน่นในอก เธอส่ายหน้าทั้งน้ำตา

“ไป๋หู่... ฟังข้าก่อน ข้าไม่ได้ตั้งใจ...”

ติ๊ง!

[ระบบกอบกู้ฮาเร็ม แจ้งเตือน!]

สถานะ: รอดพ้นจากการถูกบั่นคอชั่วคราว

ระดับความแค้นของไป๋หู่: ลดลงจาก 100% เหลือ 99.99%

(โบนัสพิเศษ: ได้รับเวลาหายใจต่ออีกนิดหน่อย!)

ลดลงแค่ 0.01 เปอร์เซ็นต์เนี่ยนะ!? ไอ้ระบบขี้งกเอ๊ย!

ข้าวหอมลอบสบถในใจ แต่ตอนนี้ไม่มีเวลามาคร่ำครวญ เธอต้องรีบฉวยโอกาสอธิบายทุกอย่างก่อนที่ดาบจะฟันลงมาอีกรอบ

“ไป๋หู่! ฟังข้านะ ข้าคือเฟิ่งหลินตัวจริงของท่าน! ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา ร่างกายข้าถูกวิญญาณชั่วร้ายเข้าสิงสู่ มันควบคุมข้า ขโมยชีวิตข้าไปทำเรื่องเลวทรามกับพวกท่าน! สิ่งที่มันทำกับท่าน... ข้าไม่เคยต้องการให้เกิดเลยสักนิด ข้าเพิ่งชิงร่างนี้กลับคืนมาได้เมื่อครู่นี้เอง!”

ข้าวหอมละล่ำละลักอธิบายรัวเร็ว สายตามองไปยังหัวไหล่ขวาที่เหลือเพียงผ้าพันแผลเปรอะคราบเลือดแห้งกรังของเขาด้วยความปวดใจ สามีทิพย์ที่เธอเฝ้าฟูมฟัก เปย์ทอง ปั้นสเตตัสมาเป็นปี ๆ ต้องมาพิการมีสภาพน่าเวทนาเช่นนี้เพราะไอ้แฮกเกอร์เวรนั่นคนเดียว!

ไป๋หู่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ นัยน์ตากลมโตที่เคยหยิ่งผยองและเย็นชาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา บัดนี้กลับมีแต่น้ำตาและความห่วงใยที่แสนคุ้นเคย... แววตาอบอุ่นคู่เดิมที่เขาเคยตกหลุมรักจนยอมมอบให้ทั้งชีวิต

เสี้ยววินาทีนั้น จิตสังหารของเขาวูบไหว

ทว่า... ความเจ็บปวดเสียดกระดูกจากบาดแผลที่กำเริบขึ้นมาฉับพลัน พร้อมกับภาพลูกน้องคนสนิทที่ถูกธนูอาบยาพิษยิงทะลุอกต่อหน้าต่อตาเพราะคำสั่งของสตรีตรงหน้า ก็กระชากเขากลับสู่ความเป็นจริง!

“วิญญาณชั่วร้ายสิงร่างงั้นรึ? หึ...”

ฉึก!

ไป๋หู่ปักดาบเล่มยักษ์ลงบนพื้นหินอย่างรุนแรงจนสะเก็ดหินแตกกระจาย ก่อนจะใช้มือซ้ายเพียงข้างเดียวเอื้อมมากระชากคอเสื้อของข้าวหอม ดึงร่างบางจนลอยหวือเข้ามาประชิดใบหน้าคมคาย

“ว้าย!”

“เหลวไหลสิ้นดี! เจ้าคิดว่าแขนที่ขาดไปของข้า... เลือดเนื้อของพี่น้องข้าที่ไหลนองพื้น จะลบล้างได้ด้วยนิทานหลอกเด็กพรรค์นี้หรือ เฟิ่งหลิน!” เขาคำรามลอดไรฟัน กลิ่นอายสังหารปะทุขึ้นมาอีกระลอก “เจ้าแกล้งทำเป็นรื้อฟื้นความหลัง เพียงเพื่อจะเอาตัวรอด... น่าสมเพชที่สุด!”

“ไป๋หู่ ข้าพูดความจริงนะ! ข้าไม่ได้...”

“หุบปาก! ทหาร!!”

สิ้นเสียงตวาดก้อง ทหารยามสองนายในชุดเกราะหนาก็กรูเข้ามาคุกเข่าลงทันที

“ลากตัวนังแพศยานี่ไปขังไว้ที่คุกน้ำชั้นล่างสุด! ล่ามโซ่ตรวนสะกดพลังมันไว้ อย่าให้มันตายง่าย ๆ... ข้าจะค่อย ๆ ทรมานมัน ให้มันลิ้มรสความเจ็บปวดที่ข้าได้รับเป็นร้อยเท่าพันทวี!”

“ขอรับท่านแม่ทัพ!”

ทหารร่างกำยำเข้าประชิดแล้วหิ้วปีกข้าวหอมซ้ายขวาอย่างไร้ความปรานี หญิงสาวพยายามดิ้นรน แต่เรี่ยวแรงของมนุษย์เงินเดือนในร่างคุณหนูบอบบาง ไหนเลยจะต้านทานทหารศึกได้

“เดี๋ยวสิ! ไป๋หู่! ฟังข้าก่อนนนน!”

ร่างของข้าวหอมถูกลากถูลู่ถูกังออกไปตามทางเดินหินชื้นแฉะ ทิ้งไว้เพียงหยดเลือดจาง ๆ และเสียงร้องขอความเห็นใจที่ค่อย ๆ กลืนหายไปในความมืดมิดของคุกใต้ดิน