Se connecterบทที่ 62 : ราชันมังกรดำแห่งแดนใต้แรงกดดันและไอสังหารจากทิศใต้แผ่เข้าปกคลุมเรือนพัก เสียงทะเลาะแย่งตารางเวรนอนเมื่อครู่เงียบกริบลงทันทีข้าวหอมสะบัดมือเรียกชุดสีขาวขลิบทองจากแหวนมิติมาสวม ก่อนก้าวลงจากเตียงมายืนเคียงข้างสามีทั้งสาม“แดนใต้ห่างจากหุบเขาหมาป่าทมิฬนับแสนลี้ ต่อให้ขี่สัตว์วิเศษที่บินเร็วที่สุดก็ยังต้องใช้เวลาครึ่งเดือน”ไป๋หู่เอ่ยเสียงเครียด นัยน์ตาสีอำพันมองทะลุหน้าต่างไปยังขอบฟ้าทิศใต้ที่มืดครึ้ม“แต่เรามีเวลาแค่เจ็ดวัน ก่อนคำสาปจะกลืนกินสติของมันจนหมด”“เช่นนั้นก็ไม่มีทางเลือก”จิ่วเหวยหุบพัดจีบดัง ฉับ!“พวกเราต้องผนึกสายเลือดสัตว์เทวะ ฉีกมิติเปิด ‘อุโมงค์ข้ามทวีป’ ส่งตรงไปยังหุบเหวมังกรทมิฬ แม้จะเสียพลังตบะไปบ้าง แต่นี่เป็นวิธีเดียวที่จะไปถึงทันเวลา”อิ่งหลางขมวดคิ้ว ตาสีเงินตวัดมองข้าวหอมด้วยความกังวล“กระแสมิติปั่นป่วนและอันตรายมาก เฟิ่งหลิน... เจ้าต้องเกาะข้าไว้ให้แน่น ห้ามปล่อยมือเด็ดขาด”“ข้าไม่ปล่อยแน่ พวกท่านก็ระวังตัวด้วย” ข้าวหอมพยักหน้ารับ คว้ามือหนาของเขามากุมไว้แน่นสามมหาบุรุษแห่งเผ่าพยัคฆ์ จิ้งจอก และหมาป่า ก้าวออกไปยืนล้อมเป็นรูปสามเหลี่ยมที่ลานหน้าเรือ
บทที่ 61 : กฎเหล็กจัดระเบียบฮาเร็มติ๊ง![ระบบแนะนำไอเทมเพื่อความสงบสุขของฮาเร็ม!]ไอเทม: 'ม้วนคัมภีร์พันธสัญญาหยกฟ้า (ตราประทับสามี)'คุณสมบัติ: ใช้บันทึกข้อตกลงและกฎระเบียบของฮาเร็ม หากผู้ลงนามคนใดฝ่าฝืน จะถูกสายฟ้าสวรรค์ลงทัณฑ์และสูญเสียสิทธิ์เข้าใกล้โฮสต์เป็นเวลา 1 เดือน!ราคา: 500 แต้มระบบต้องการสั่งซื้อหรือไม่? [ยืนยัน / ยกเลิก]‘ซื้อเลยสิยะ! คุ้มกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว!’วิ้ง—!แสงสีทองสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ ม้วนคัมภีร์หยกสีขาวบริสุทธิ์ลอยละล่องลงมาวางอยู่บนตักของข้าวหอม หญิงสาวสะบัดแขนเสื้ออย่างเด็ดขาด ม้วนคัมภีร์คลี่ออกกลางอากาศ เปล่งอักขระสีทองอร่าม“ในเมื่อพวกท่านอยากเป็นสามีของข้ากันนัก... วันนี้เราจะมาตั้ง ‘ข้อตกลงจัดระเบียบฮาเร็ม’ กันให้เด็ดขาด!”ข้าวหอมปรายตามองสามหนุ่มที่ยืนนิ่งตะลึง“ทุกคนต้องลงนามในคัมภีร์นี้ หากใครกล้าฝ่าฝืนกฎ หรือลอบทำร้ายกันเองลับหลัง จะถูกสายฟ้าสวรรค์ลงโทษและริบสิทธิ์การเข้าใกล้ข้าไปเลยหนึ่งเดือนเต็ม!”คำประกาศิตของนางราวกับสายฟ้าฟาด สามมหาบุรุษต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ทว่าไม่มีใครกล้าปริปากคัดค้านแม้แต่ครึ่งคำ“กฎข้อที่หนึ่ง: เรื่องเวรการปรนนิบัติ!”
บทที่ 60 : ศึกชิงเตียงยามเช้าแสงเงินแสงทองของรุ่งอรุณทอดผ่านบานหน้าต่างเข้ามายังห้องหอ ม่านผ้าไหมสีแดงมงคลพลิ้วไหวตามสายลมอ่อน ๆ ส่งกลิ่นหอมสะอาดของกำยานไม้กฤษณาจาง ๆทว่าบรรยากาศอันแสนสงบสุขนั้น... ช่างสวนทางกับสภาพร่างกายของข้าวหอมโดยสิ้นเชิง!“อูย...”หญิงสาวส่งเสียงครางประท้วงในลำคอ พลางพยายามขยับตัวลุกขึ้น แต่เพียงแค่ขยับสะโพกเบา ๆ ความเจ็บปวดรวดร้าวที่บั้นเอวและแผ่นหลังก็แล่นแปลบขึ้นมาจนต้องทิ้งตัวลงซบฟูกตามเดิม‘สภาพเอวของฉัน... แหลกสลายไม่มีชิ้นดี! พ่อหมาป่าคลั่งรักจัดเต็มทั้งคืน ชดเชยคืนวิวาห์จนเหมือนกลืนยาปลุกกำหนัดเข้าไปทั้งไห!’“ตื่นแล้วหรือ ยอดรักของข้า...”เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบชิดใบหู ท่อนแขนกำยำของอิ่งหลางตวัดรวบร่างบางเข้ามาแนบชิดกับแผงอกเปลือยเปล่าที่ไร้รอยแผลเป็น อุณหภูมิจากผิวกายของเขายังคงอุ่นจัด พวงหางสีดำขลับปัดป่ายไปมาคลุมเรียวขาของนางอย่างหวงแหน ปลายจมูกโด่งคมก้มลงคลอเคลียซอกคอนวลที่มีรอยเขี้ยวเรืองแสงสีทอง สูดดมกลิ่นกายของนางอย่างหลงใหลราวกับหมาป่าตัวโตที่ติดกลิ่นเจ้าของข้าวหอมเงยหน้ามองใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดุดัน บัดนี้กลับฉาบด้วยแววตาเปี่ยมรักอันอบอุ่น น
บทที่ 59 : พิธีผูกพันธะวิญญาณคู่แท้ข้าวหอมใจสั่นไหว นางเลื่อนมือขึ้นลูบสันกรามคมคาย สบตากับหมาป่าที่ยอมทิ้งเขี้ยวเล็บเพื่อสยบแทบเท้านาง“เช่นนั้น คืนนี้ท่านต้องเป็นเด็กดีนะ... ท่านพี่อิ่งหลาง”คำเรียกขานอันอ่อนหวานดั่งน้ำผึ้งหยาดหยดลงบนกองไฟแห่งความปรารถนา อิ่งหลางขบกรามแน่น ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้ม ชายหนุ่มโน้มกายลงมา มือหนาค่อย ๆ ปลดเปลื้องสายรัดเอวและอาภรณ์สีดำของนางออกอย่างเชื่องช้า ละเมียดละไมราวกับกำลังเปิดกล่องแก้วผลึกอันล้ำค่าอิ่งหลางโน้มตัวลงจูบตั้งแต่หน้าผากมน เปลือกตา ปลายจมูกรั้น ก่อนจะประกบปิดริมฝีปากอวบอิ่มอย่างดูดดื่ม สัมผัสในครานี้ลึกซึ้ง อ่อนหวาน และเต็มไปด้วยการเว้าวอน เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานล้ำ ดื่มด่ำรสรักที่โหยหามาเนิ่นนาน“อืม... อิ่งหลาง...” ข้าวหอมครางแผ่วเมื่อลมหายใจเริ่มขาดห้วงราชันหมาป่าผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง เขาลากจูบซุกไซ้ลงมาตามลำคอขาว ขบเม้มเบา ๆ ตรงรอยเขี้ยวตีตราสีทองที่เริ่มเปล่งแสงเรืองรอง สัญชาตญาณสัตว์ป่าที่ซ่อนอยู่ภายในเริ่มตื่นตัว ใบหูหมาป่าสีดำขลับผุดขึ้นบนเรือนผม พวงหางหนานุ่มฟูสีดำสนิทโบกสะบัดด้วยความต้องการอันรุนแร
บทที่ 58 : คืนวิวาห์ที่แท้จริง“หยุดโวยวายกันได้แล้ว!”เสียงตวาดแหวของข้าวหอมดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ ท่ามกลางเศษหินที่กำลังร่วงกราวลงมาจากเพดานหอประมูลจันทร์ดับ ควันดำตลบอบอวลพร้อมเสียงฝีเท้าหนักแน่นของเหล่าองครักษ์แดนปีศาจนับร้อยที่กำลังกรูเข้ามาปิดล้อมทุกทิศทาง“พวกท่านจะมายืนเถียงเรื่องจัดคิวเตียงนอนกลางดงศัตรูให้โดนรุมสับหรืออย่างไร!”ข้าวหอมกวาดสายตาดุใส่แม่ทัพพยัคฆ์และประมุขจิ้งจอก ก่อนจะออกคำสั่งเด็ดขาด“จิ่วเหวย เปิดค่ายกลเคลื่อนย้ายเดี๋ยวนี้! ไป๋หู่ ฟันเปิดทางถอย! อิ่งหลางตัวร้อนจนควันออกขนาดนี้ ขืนชักช้าแม้แต่ก้าวเดียว แก่นหัวใจได้ระเบิดแน่!”เมื่อโดนภรรยาเอ็ดเข้าให้ สองมหาบุรุษต่างสะดุ้ง รีบกลืนถ้อยคำหึงหวงลงคอทันควัน“ชิ! ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้หมาเจ้าเล่ห์!”ไป๋หู่ตวัดดาบยักษ์อาบปราณสายฟ้าสีทอง คลื่นพลังฟาดฟันแหวกฝูงทหารปีศาจจนกระเด็นเปิดทางโล่ง ขณะที่จิ่วเหวยสะบัดพัดจีบสร้างม่านหมอกเพลิงพรางตาศัตรู แล้วกระทืบเท้าเปิดค่ายกลเคลื่อนย้ายในเสี้ยววินาทีวูบ—!แสงสีครามสว่างวาบ กลืนร่างของคนทั้งสี่หายวับไปจากซากปรักหักพังของหอประมูล ทิ้งไว้เพียงความโกลาหลเบื้องหลัง...ตุบ!แสงค่ายกลด
บทที่ 57: พิธี... ประสานปราณตูมมมมมมมม!!ไป๋หู่และจิ่วเหวยไม่ปล่อยให้มันได้พล่ามอีกต่อไป คลื่นดาบสายฟ้าสีทองคำและพายุเพลิงจิ้งจอกเก้าหางผสานรวมกันเป็น ‘มังกรเพลิงอสุนีบาต’ ขนาดยักษ์ พุ่งทะลวงฉีกกระชากรอยต่อมิติและร่างเงาของแฮกเกอร์จนแหลกลาญ ดับสูญกลายเป็นเถ้าถ่านมอดไหม้ไปในพริบตาเดียว!ความเงียบสงบโรยตัวลงปกคลุมซากปรักหักพังของหอประมูลจันทร์ดับท่ามกลางสายตาของแม่ทัพพยัคฆ์และประมุขจิ้งจอกที่ยืนหอบหายใจ คุมเชิงอยู่ไม่ไกล... ร่างสูงใหญ่ของอิ่งหลางก็พลันทรุดตัวลงคุกเข่าบนพื้นหินต่อหน้าข้าวหอม ชายหนุ่มรวบกอดเอวบางของนางไว้แน่น ซบใบหน้าหล่อเหลาลงกับหน้าท้องของนาง สองไหล่กำยำที่เคยแบกรับความแค้นสั่นเทาด้วยความตื้นตันและยอมจำนนหมดทั้งดวงใจ“เฟิ่งหลิน... ภรรยาของข้า...”เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าสั่นเครือชิดชายอาภรณ์ของนาง“ข้ามอบชีวิตนี้ มอบวิญญาณดวงนี้ให้แก่เจ้า... ข้าเป็นของเจ้าชั่วกัปชั่วกัลป์!”ติ๊ง![ระบบกอบกู้ฮาเร็ม แจ้งเตือนมหาสำเร็จ!]ภารกิจหลักบทที่ 3: ทวงคืนแก่นหัวใจราชันหมาป่าทมิฬ [สำเร็จสมบูรณ์ 100%!][อัปเดตสเตตัสเป้าหมาย: อิ่งหลาง]ดัชนีความแค้น: 0% เต็มบริบูรณ์! [สลายความแค้นและตราบ
บทที่ 15: ความลับของโลกที่บิดเบี้ยวเจ็บ... เจ็บมากเลย...นั่นคือความรู้สึกสุดท้ายก่อนที่สติของนางจะดับวูบลง ทว่าเมื่อข้าวหอมค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง นางกลับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดใดๆ บนร่างกายเลยแม้แต่น้อย ไม่มีบาดแผลฉกรรจ์ที่แผ่นหลัง ไม่มีกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง มีเพียงความว่างเปล่าและสีขาวโพลนที่
บทที่ 6: คัตซีนลับที่กลายเป็นจริงแสงอรุณรุ่งสาดส่องผ่านช่องลูกกรงเหล็กแคบๆ ลงมากระทบพื้นหินในคุกใต้ดินอันเย็นเยียบคิ้วเข้มของแม่ทัพพยัคฆ์ขาวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนที่เปลือกตาจะเปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า ไป๋หู่กะพริบตาเพื่อปรับการมองเห็น สิ่งแรกที่เขาสัมผัสได้คือความเบาสบายอย่างประหลาด ความเจ็บปวดท
บทที่ 5: ป้อนยาแนบชิดสิบนาที... เวลากำลังนับถอยหลังอย่างบ้าคลั่ง!ข้าวหอมกัดฟันกรอด พยายามใช้ไหล่บางพยุงร่างอันหนักอึ้งของแม่ทัพพยัคฆ์ขาวเอาไว้ นางเพ่งสมาธิเรียก [ช่องเก็บของ] ขึ้นมากลางอากาศ นิ้วเรียวกดเลือกเข็มเงินเล่มเล็กออกมาอย่างรวดเร็วหญิงสาวไม่รอช้า นางขยับตัวดันร่างของไป๋หู่ให้พิงกำแพงหิน
บทที่ 4: ปานดอกบัวกับพยัคฆ์สิ้นฤทธิ์ภายในคุกน้ำใต้ดินอันเงียบสงัด มีเพียงเสียงหยดน้ำที่กระทบผิวน้ำดังเปาะแปะ สลับกับเสียงลมหายใจที่พยายามประคองสติของหญิงสาวผู้ถูกจองจำ ข้าวหอมหลับตาพริ้ม เอนศีรษะพิงกำแพงหินเย็นเยียบ นางโคจรพลังจากสกิลติดตัว [เพลิงวิญญาณโอสถ] ให้แผ่ซ่านไปทั่วร่างเพื่อรักษาระดับพลัง







