All Chapters of รักนี้ควรมีกี่ตอน (Fake Smiles): Chapter 11 - Chapter 20

        วันนี้เป็นวันหยุด  อันที่จริง  ฉันวางแผนมานอนห้องมาสด้วยการแกล้งเมาจนปลิ้นตั้งแต่เมื่อคืน  และตั้งใจว่าจะแอบโทรบอกคนขับรถให้กลับไปก่อน        แต่ฉันไม่กล้าสู้หน้ามาส  ฉันกลัวตัวเองจะเก็บสีหน้าผิดหวังในตัวเธอไม่อยู่  และกลายเป็นว่า  ฉันทำให้มาสเสียใจ  ขณะเดียวกันฉันก็เข้าใจจิตใจของมาส  เมื่อต้องกลายเป็นมือที่สาม  เพราะฉันเองก็อยากแยกเธอกับคุณกฤษณ์เช่นกัน  แม้ว่าความสัมพันธ์ของเธอกับคุณกฤษณ์จะไม่ถูกต้อง  แต่ฉันก็ไม่มีสิทธิ์แยกพวกเขาออกจากกัน       สายวันนี้ฉันบอกป้าเทียนว่าไม่รับอาหารเช้าข้างล่าง  แต่ขอแซนด์วิชหมูหยองพริกเผาเผ็ดๆ บนห้องแทน   และรสชาติก็เผ็ดสมใจฉัน      ฉันปัดหน้าจอไอแพดอย่างหมดอาลัยตายอยาก  ข้อความที่ลูกค้าส่งมาให้มีสองสามราย  ฉันเคยกระตือรือร้นกว่านี้  แต่วันนี้ฉันได้แต่ปัดผ่านไป      "ไม่นะเจนมิน  แกต้องสู้งาน"      ฉันพูดกับตั

       "...มิน  เจน..."       ฉันได้ยินเสียงเรียกขาดๆ หายๆ มาจากที่ไกลๆ  เลยลืมตาขึ้นมอง  ฉันพบว่าตัวเองนอนอยู่ในโรงพยาบาล  กลิ่นน้ำยาทำความสะอาดบอกฉันว่า  นี่ไม่ใช่ฝัน       "...ยิน  ไหม?"       พ่อเดชมองหน้าฉันจากข้างเตียง  ดูเป็นห่วง  แววตานี้เหมือนตอนมองแม่ที่ล้มป่วย  ก่อนแม่จะจากไป        สราญยืนกุมมืออยู่ไม่ไกลออกไป  ฉันไม่รู้ว่า  เธอโดนพ่อต่อว่าไปมากน้อยแค่ไหน  แต่นี่เป็นความผิดของฉันร้อยเปอร์เซ็นต์       ฉันได้ยินเสียงขาดๆ หายๆ ตลอดเวลาที่พ่อพูดด้วย       "หนูไม่ค่อยได้ยินค่ะ"       ฉันพูดเสียงเบาและแหบ       เกิดความโกลาหลขึ้นหลังจากประโยคนั้น  ทีมหมอและพยาบาลกรูกันเข้ามาในห้องพักฟื้น  พวกเขาจับฉันตรวจตั้งแต่สมองยันกระดูกนิ้วเท้า  เข้าห้องโน้นออกห้องนี้  แ

        พ่อบังคับฉันให้ตรวจสมอง  ราวกับว่าพฤติกรรมของฉันในช่วงหลังๆ ทำให้พ่อกังวล  หรืออันที่จริงเพราะพ่อห่วงที่หัวฉันกระแทกมาสองครั้งแล้ว       พ่อที่จำหน้าใครไม่ค่อยได้  เพราะต้องพบเจอผู้คนมากมาย  และถ้าไม่สำคัญจริงๆ ก็ไม่อยากเปลืองพื้นที่ในสมองมาจดจำ  แต่เมื่อเจอหน้ามาสตอนฉันเจ็บตัวทั้งสองครั้ง  ก็เริ่มจำเธอได้       "เธออยู่ในเหตุการณ์ตลอดเลยนะ"       พ่อเดชใช้สายตาเฉียบขาดมองมาที่มาส  ฉันกลัวพ่อจนตัวสั่น  และกลืนคำพูดทั้งหลายลงกระเพาะแทนอาหารอีกครั้ง        "หรือเธอเป็นต้นเหตุกันแน่?"       มาสก้มหน้างุด  รู้สึกผิด   และกำลังจะสารภาพ  แต่ฉันไวกว่า      "โอ๊ย  ปวดหัวจัง!"      เสียงร้องปลอมๆ ของฉันดังขึ้น  มาสหันมามองอมยิ้ม  เพราะรู้ทันมุกนั้นและรู้ว่าฉันจะปกป้องเธอเสมอ  ส่วนฉันเองก็สู้พ่อด้วยอาการ

       ฉันไม่ได้หวังว่าตื๊อแล้วจะครองโลกได้  ฉันขอแค่ครองใจเธอเท่านั้น  แล้วฉันก็พาร่างที่ตาหรี่เหลือเพียงครึ่ง  อ้าปากกว้าง  เดินเป๋ไปเป๋มา  มาปรากฏตัวหน้าห้องมาสอีกครั้ง  ปล่อยให้คนขับรถรอไป  เพราะว่าตอนนี้ฉันอยากเปลี่ยนที่นอน       "มาบ่อยจัง"      มาสตำหนิ  ซึ่งหน้าตาแบบนั้นทำให้ตกหลุมรักได้  แต่โกรธตอบไม่ได้      "มาตามเสียงเรียกของหัวใจ"      ฉันทำมือทำไม้เหมือนเล่นละครเวที  ส่วนมาสกอดอกจ้องมองฉัน      "แล้วโรคหัวใจเป็นยังไงบ้าง?"     "สบายบรื๋อ"      ฉันชกอกตัวเองเบาๆ  เธอส่ายหน้าแล้วยิ้มบางๆ      "พอกินยาแล้วอาการก็หายไปเลย"      "ถ้าไม่ได้เป็นน้องรหัส  จะไล่กลับบ้านไปนานแล้ว"     "เห็นไหมว่าชะตาเราต้องกัน  เรื่องบังเอิญแบบนี้ถึงได้เกิดขึ้น"   

       ก่อนหน้านั้นสองชั่วโมง        ฉันแวะไปหามาสที่ห้อง  โดยไม่บอกไม่กล่าว  ด้วยชุดแบรนด์เหมือนอย่างเคย  คืออันที่จริงแม้หลายคนจะบอกว่าฉันเว่อร์  แต่ฉันไม่มีชุดธรรมดาๆ เลย       "แต่งตัวดูดีนะ"        มาสชม  ฉันสำรวจเครื่องแต่งกายเธอ  วันนี้มาสไม่ได้แต่งตัวสบายๆ เหมือนปกติ  แต่ดู Smart Casual ห้ามถามว่าแปลว่าอะไร?  ฉันจำไม่ได้  แม้จะเป็นคำง่ายแค่ไหนก็ตาม  แต่ที่รู้เพราะถูกพ่อปลูกฝังมาตั้งแต่เด็ก        "มาสก็ดูดี  เหมาะจะไปเดตกัน"        "ไม่ๆๆ  มาสจะไปทำงาน"         ฉันรู้สึกว่าเสื้อโชว์เนื้อโชว์หนังเล็กน้อยนั้น  เซ็กซี่เกินต้านทาน  จึงดันเธอเข้ากับกำแพง  ยกแขนข้างหนึ่ง  ไม่ให้เธอหนีไปไหนได้  มาสดูสบายๆ กับท่าทีของฉัน  ก่อนเอ่ย       "ถ้าเจนมินได้โอกาสอีกครั้ง  เจนมินจะ