บทที่ 13 มันไม่เกี่ยวอะไรกับเจนมิน

       "...มิน  เจน..."

       ฉันได้ยินเสียงเรียกขาดๆ หายๆ มาจากที่ไกลๆ  เลยลืมตาขึ้นมอง  ฉันพบว่าตัวเองนอนอยู่ในโรงพยาบาล  กลิ่นน้ำยาทำความสะอาดบอกฉันว่า  นี่ไม่ใช่ฝัน

       "...ยิน  ไหม?"

       พ่อเดชมองหน้าฉันจากข้างเตียง  ดูเป็นห่วง  แววตานี้เหมือนตอนมองแม่ที่ล้มป่วย  ก่อนแม่จะจากไป

        สราญยืนกุมมืออยู่ไม่ไกลออกไป  ฉันไม่รู้ว่า  เธอโดนพ่อต่อว่าไปมากน้อยแค่ไหน  แต่นี่เป็นความผิดของฉันร้อยเปอร์เซ็นต์

       ฉันได้ยินเสียงขาดๆ หายๆ ตลอดเวลาที่พ่อพูดด้วย

       "หนูไม่ค่อยได้ยินค่ะ"

       ฉันพูดเสียงเบาและแหบ

       เกิดความโกลาหลขึ้นหลังจากประโยคนั้น  ทีมหมอและพยาบาลกรูกันเข้ามาในห้องพักฟื้น  พวกเขาจับฉันตรวจตั้งแต่สมองยันกระดูกนิ้วเท้า  เข้าห้องโน้นออกห้องนี้  และใช้แพทย์ผู้เชี่ยวชาญจากทุกแผนก  เสร็จแล้วอธิบายทุกอย่างให้พ่อฟัง  ซึ่งตอนนี้ฉันกลับมาได้ยินทุกอย่างแล้ว

       "คุณเจนมินถูกตีศีรษะด้วยขวดเหล้า  ทำให้ศีรษะแตก  ซึ่งหมอได้เย็บแผลให้แล้ว  ไม่มีอาการเลือดคั่งใดๆ  แต่บริเวณที่โดนทำให้หูบวม  อาจสูญเสียการได้ยินชั่วคราว"

       "ค่ะ  ตอนนี้  แค่ปวดหัว"

       'ขวัญเอย  ขวัญมานะลูก'

       ฉันไม่คิดว่าพ่อจะพูดแบบนี้  แต่เปล่าเลย  พ่อจ้องมองฉันเหมือนเสือที่รอตะครุบเหยื่อ  ขอแค่คนนอกออกไปจากห้องจนหมด

        "ลูกโกหก"

        "หนู..."

        "แล้วทำให้ตัวเองตกอยู่ในอันตราย"

        ฉันที่อ่อนไหวง่ายอยู่แล้ว  น้ำตาไหลออกมา  ฉันยอมจำนนต่อคำดุด่าทั้งหมด  แต่น้ำตานี้ไม่ได้ทำให้พ่อใจอ่อนกับฉันเลย

       "พ่อไม่เคยถามว่า  หนูทำไปทำไม?"

         "ไม่จำเป็น  รู้แค่ว่าต่อไปนี้  ลูกจะไปไหนคนเดียวหรือกับสราญไม่ได้  ต้องไปกับคนของพ่อ

        อ๋อ  แล้วไอ้นักเลงพวกนั้น  ต้องโดนฟ้องจนหมดตัว"

       พ่อพูดจบก็กระแทกเท้าออกไป  สราญถอนใจ  ก่อนเดินเข้ามาชิดขอบเตียง

       "ไลน์ไปบอกพี่มาสแล้ว  ว่าเจนมินฟื้น"

      "ได้บอกหรือเปล่า  ว่าอาการสาหัส  และน่าสงสารมาก"

      "เปล่า"

       สราญทำหน้าหมั่นไส้ฉัน  ที่เริ่มอยากออดอ้อนสาว  แต่ต้องห้ามมือ  ไม่ให้ตีลงไปบนตัวฉัน  เพราะไม่รู้ว่าจะกระเทือนถึงหัวไหม?

      มาสกระหืดกระหอบเข้ามา  เธอไม่ได้พกกระเช้าเยี่ยมไข้  แต่ถือถุงขนมเซเว่นมาแทน  สร้างความประหลาดใจให้ฉันได้ชั่วครู่  ก่อนเธอจะเฉลย

       "พี่รหัสของเจนมินรู้ข่าว  ก็เลยฝากขนมมาให้  น่านะ  กินของหวานๆ จะได้อารมณ์สดชื่น"

      "แล้วมาสไม่มีของฝากให้เจนมินเหรอ?"

       "ก็หารเงินกันซื้อแล้วไง"

      ฉันหยุดคำว่า'รวยจน'ไว้ในใจ  แล้วระบายยิ้มหวานปานขนมอาลัว  ที่ทั้งหวาน  ทั้งนัว  กินเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อ  ส่งไปให้มาส

      "ดีใจจัง"

       "ถ้าดีใจก็กินให้หมด  มีทั้งขนมปังที่เอาไว้กินกับนมข้นหวาน..."

        แล้วเธอก็บรรยายสรรพคุณพร้อมวิธีกินขนมหวานฉบับเด็กหอให้ฉันฟัง  ติดแค่ฉันไม่มีอุปกรณ์ทำครัวสำหรับเมนูยากๆ  และฉันก็นั่งฟังอย่างไม่รู้จักเบื่อหน่าย

       "ยิ้มแบบนี้  ไม่เป็นไรแล้วใช่ไหม?"

      "ยังปวดอยู่นิดหน่อย  แต่ถ้าเป่าแล้วก็หาย"

       มาสยิ้ม  แต่ไม่ยอมขยับเข้ามาเป่ากระหม่อมให้ฉันแต่อย่างใด  ราวกับสร้างเส้นแบ่งเขตไว้ในใจอย่างเหมาะสม  สายตาที่เธอมองฉันดูเปลี่ยนไป  ฉันจึงนิ่งเพื่อให้เธอพูด

      "ขอบคุณนะ  ที่ช่วยมาส"

      "เป็นหน้าที่ของอัศวินอยู่แล้ว"

      มาสก้มหน้าแอบปาดน้ำตา  ส่วนฉันได้คะแนนเพิ่มอีกหน่อย

      เราอาจไม่ได้เป็นแฟนกัน  แต่ก็สามารถอยู่ในชีวิตของกันและกันได้  และตอนนี้ฉันก็พอใจแค่นั้น  เพราะสถานะตอนนี้ทำให้ฉันไปหาเธอได้ในวันหยุด

.

.

      วันเสาร์ถัดมา

      ฉัน  มาส  คุณกฤษณ์  นั่งประชันหน้ากันในห้องพักของมาส  ฉันกำมือแน่น  จดจ้องคุณกฤษณ์จนตาข้น

      "พี่ไม่ยักรู้ว่า  จะมีคนนอกมาด้วย"

      "แต่คนนอกคนนี้  ก็รักและจริงใจกับมาสเสมอ"

       คุณกฤษณ์ทำหน้ารำคาญ  ลุกขึ้นมองฉัน  แต่มาสเอื้อมมือมาปรามเขาไว้  เพราะคงกลัวว่าคุณกฤษณ์จะเตะปากฉันเข้า

      "เจนมินควรจะรู้นะครับ  ว่าเรื่องของเราสองคน  ไม่เกี่ยวกับเจนมิน  ต่อให้พี่จะมีสถานะอะไรกับมาสก็ตาม"

      "เพราะมาสถูกเอาเปรียบ  เจนมินเลยปล่อยผ่านไม่ได้  และในฐานะลูกผู้ชาย  คุณกฤษณ์ก็ควรรับผิดชอบครอบครัวตัวเอง  ไม่ใช่ไปสัญญาคบซ้อนกับผู้หญิงคนอื่น"

       ฉันหันไปมองมาส  ซึ่งนั่งฟังมานาน  คำพูดของฉันทำให้เธอค่อยๆ อารมณ์ขึ้น  จนปรอทแตก

     "ถึงมาสจะโดนหลอกให้รอ  ให้เป็นเมียน้อยใคร  แต่มาสก็เต็มใจ  ดังนั้น  มันไม่เกี่ยวอะไรกับเจนมิน"

       ฉันรู้สึกเหมือนโดนรุมด่าว่า'เสือก'จากคนสองคน  คนหนึ่งเป็นคนที่ฉันรักและแคร์  แต่อีกคนเป็นคนที่ฉันไม่ได้แคร์อะไรเลย   ฉันก้มหน้าลง  ซ่อนน้ำตา  ไม่อยากเรียกร้องความสงสารจากใคร  โดยเฉพาะคนที่ไม่เห็นค่าความห่วงใยนั้น

      ที่มาสโกรธ  ฉันคิดว่าเป็นเพราะฉันทำเหมือนเธอเป็นผู้ถูกกระทำ  และเหมือนเธอเป็นคนโง่ที่ปล่อยให้ผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้มาหลอก  ทั้งๆ ที่เธออาจจะรู้ตัวและยินยอม  ตลอดการตกเป็นเบอร์สองนี้

       มาสหันมามองฉันอีกที  ฉันเดาว่าสัญชาตญาณความเป็นแม่  คงกำลังทำงานอีกครั้ง  เธอมีแววตาเป็นห่วง  และรู้สึกผิดอยู่ในที

      "ถ้าคุณรักมาสจริง  ก็ควรปล่อยเธอไป  หรือทำอะไรให้มันชัดเจน  คุณจะเลือกใคร  ก็เลือกมาสักคน"

      คุณกฤษณ์ไม่ตอบฉัน  แต่หันไปทางมาสด้วยแววตาเศร้าสร้อย

     "พี่รักมาสคนเดียว  แต่พี่สงสารลูก"

       "มาส..."

        เธอเอ่ยแค่นั้น  น้ำตาก็ไหลออกมาอย่างมากมาย 

        "คุณก็แค่ยื้อเวลาให้มาสอยู่กับคุณ  ถ้ามาสเลิกกับคุณ  คุณก็ไปหาผู้หญิงคนใหม่  ที่สวย  หัวอ่อน  หลงฟังคำโกหกและคำขอให้รอจากคุณ"

        ฉันจัดเต็มเบอร์แรงสุด  มาสเหมือนได้สติขึ้นมา  แต่...

      "ถ้าเจนมินอยากช่วย  ก็ช่วยไปจากมาสสักที  ความหวังดีพวกนี้  มาสไม่ต้องการ"

      เธอพูดแล้วดันฉันให้ลุกขึ้น  ไล่ฉันออกจากห้อง

        ฉันนั่งรถกลับบ้านพร้อมคนของพ่อ  เมื่อถีงบ้านก็เดินตรงขึ้นห้องนอน  หมกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม  ไม่สนใจคำถามหรือคำทักทายจากใคร  แต่แปลกที่ไม่มีน้ำตาอีกต่อไป  มีแต่ความเศร้า  ความน้อยใจ   จิตใจฉันดำดิ่งลงไปลึกแสนลึก  จนฉันเอาแต่นอนทั้งวันทั้งคืน  ฉันดื่มแค่น้ำเปล่าแทนอาหารทุกอย่าง  และร่างกายฉันกำลังประท้วงด้วยการปวดท้องอย่างรุนแรง

       สราญเป็นคนเดียวที่ฉันยอมสบตาด้วย  แต่ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับเธอ  และเธอก็รู้แค่ว่าฉันมีปัญหากับมาส  เพราะเธอโทรหามาส

       เสียงเรียกโทรศัพท์ดังมาหาสราญ  เธอมองฉันสลับกับมือถือ  ก่อนรับสาย

       "ยีนส์  ว่าไงบ้าง?"

       ยีนส์คือแฟนหนุ่มของสราญ  ตอนนั้นฉันไม่ได้ยินว่ายีนส์ว่าอะไร  แต่ได้ยินสราญพูดทุกคำ

      "ไปไม่ได้หรอก  เจนมินไม่โอเค"

      "..."

      "เรื่องของเรายังเหมือนเดิมทุกอย่าง  อย่าลากเรื่องนี้ไปเกี่ยวสิ"

        "..."

         เสียงยีนส์ดังขึ้นจนเป็นตะคอก  สราญเงียบไปชั่วครู่  ก่อนตอบเขาด้วยความเยือกเย็น

        "นี่มันชีวิตสราญ  ถ้ายีนส์ไม่เข้าใจ  เราก็พอกันแค่นี้"

        แม้ทั้งคู่จะเลิกกันเพราะฉัน  แต่ฉันก็ยังไม่มีอารมณ์จะปลอบสราญ  ฉันยังคงอยู่ในหลุมหลบภัยที่เงียบสงัด  พร้อมกับปวดท้องไปด้วย  ฉันเดินไปรินน้ำเปล่าให้ตัวเองดื่ม  อาการปวดท้องทุเลาลง  และฉันควรลุกไปหาอะไรกินได้แล้ว

      เธอมองฉันด้วยแววตาว่างเปล่า

     "ถ้าไม่ง้อ  มันก็จบไม่สวยแบบนี้"

       สราญพูดแล้วเดินออกจากห้องไป  ทิ้งให้คำพูดนั้นก้องอยู่ในหัวฉัน