บทที่ 18 เจนมินต้องรู้อะไรบ้าง?

       เราโน้มหน้าเข้าหากัน

        ปากเราสัมผัสกันแผ่วเบา  แค่สัมผัสเพียงเท่านั้น  ฉันยังไม่ได้รู้ว่ารสชาติของมาสเป็นอย่างไร?

        เพราะฉันไร้ประสบการณ์  และตื่นเต้นเกินไป  ก็อาจจริงที่ฉันซ้อมสถานการณ์นี้ในใจมาหลายครั้ง  จินตนาการว่าได้จูบเธอ  แต่ในตอนนี้  ฉันตื่นเต้นจนใจเต้นระรัว  หัวใจแทบทะลุออกจากอก

       และฉันก็เป็นฝ่ายผละออก!

      ทั้งๆ ที่โอกาสดีขนาดนี้  ไอ้เจนมินเอ๊ย!

      นี่คือครั้งแรกของเรา  ถ้าไม่นับคืนนั้น

     เมื่อถอยหน้าออกมา  ฉันก็ได้สติ  และเขินที่ตัวเองไร้ประสบการณ์  ฉันหนีออกมา  โดยไม่พูดร่ำลาแม้แต่คำเดียว

     "กลับบ้านค่ะ"

      ฉันบอกคนขับรถแค่นั้น  แล้วยกสองมือปิดหน้า  อับอายไปตลอดทาง  โดยที่ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างฉันกับมาสในห้องนั้น

       ฉันไลน์หาสราญ

       เจนมิน :  อยู่ไหน?

       สราญรมย์ : คาเฟ่ใกล้ๆ

      เจนมิน : ร้านที่เกิดเหตุ?

      สราญรมย์ : ช่าย

      เจนมิน : รอนะ  จะไปหา

        สราญสวมเสื้อแขนยาวพอดีตัวและกระโปรงสีเดียวกัน  ทำให้ดูเป็นสราญ  โอเค  ก็ดูติสท์แบบสราญปกติ  ส่วนฉันเป็นสไตล์เท่ๆ  ประเภทใส่เสื้อยืดสีขาวทับด้วยแจ็กเก็ตสีเข้ม  แต่ว่าแบรนด์ทั้งตัว

       คนในร้านมองเราอย่างไม่เข้าใจ  แต่ฉันเมินเฉย  เพราะเราใช้ใจคุยกัน  ไม่ได้ใช้เสื้อผ้าคุยกัน  ด้วยเหตุนี้  เมื่อมีความรัก  ฉันจึงรักที่เธอเป็นเธอ  ไม่ใช่เพราะของภายนอก       

       ฉันกับสราญถูกแอร์ในร้านเป่า  จนเย็นสบายไปทั่วตัว  เราเสมองทั่วร้าน  หาที่นั่งริมหน้าต่าง  แต่เต็มหมดแล้ว  พี่ดีว่าเห็นฉันก่อน  เลยยกมือขึ้นโบก  เพื่อเรียกฉันไปนั่งด้วย  และเพื่อใกล้ชิดมาส  ฉันเลยปรี่เข้าไปหาเพื่อนสนิทเธอ

        พอฉันเดินไปด้านข้าง  พี่ดีว่าก็เห็นสราญ  แล้วเธอก็ทำหน้าบึ้งแบบไม่ปิดบัง  พร้อมกับกอดอก  จ้องตาสราญแทบถลนออกมา

       "พี่ดีว่านั่งคนเดียวหรือคะ?  ให้พวกเรานั่งด้วยได้ไหม?"

       ฉันถามทั้งๆ ที่เห็นว่าพวกเธอบาดหมางกัน  ส่วนพี่ดีว่ากำลังจะปฏิเสธ  แต่โชคเข้าข้างฉัน  เธอเหมือนคิดอะไรออก  ทำให้เธอเอ่ยเสียงแผ่ว

      "มานั่งด้วยกันสิ"

       "สราญไปนั่งตรงอื่นดีกว่า"

        สราญเมินและเดินไปอีกทาง

        "ไม่เอา  เจนมินจะนั่งตรงนี้"

       "แต่"

       ฉันขมวดคิ้ว  ทำท่าให้สราญนั่งตาม  แล้วเธอก็ขัดฉันไม่ได้

       เจนมินคนนี้  เลยยิ้มแฉ่ง

       ทั้งสองคนต่างฝ่ายต่างเงียบใส่กัน  เป็นสงครามเย็นที่กดดันกันด้วยสายตา  แต่ไม่มีใครลงไม้ลงมือกันอย่างเอาจริง  และฉันก็ได้เข้าถึงเพื่อนมาสอีกแล้ว  เป็นไปตามแผน

       "ถ้าพี่ดีว่าจะให้เจนมินจีบมาส  เจนมินต้องรู้อะไรบ้าง?"

      "มาสชอบคนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจ"

      "เจนมินเป็นคนตลก"

      "เยี่ยม"

      "มาสขี้เหงา"

      "เจนมินชอบตื๊อ  ชอบคลอเคลีย"

        "ผ่าน"

        "แล้ว...  อยากรู้ไหมว่าไอ้มาสมันตกหลุมรักพี่กฤษณ์ได้ยังไง?"

        "เล่าๆ"

        ฉันตาเป็นประกาย  ในขณะที่สราญผู้ทำหน้ายู่  กลับมาสนใจพี่ดีว่าอย่างจริงจังแล้วในตอนนี้

        "เรื่องก็ไม่มีอะไรมากหรอก  มาสมันขี้เหงา  ในงานศพแม่มัน  เจ้าหนี้ก็มารุมไอ้มาสเต็มไปหมด  จนมาสต้องขายบ้าน  ขายรถ  ขายของทุกอย่างที่ขายได้

        และคนที่มาหามันเป็นบริษัทสินเชื่อ  ซึ่งพี่กฤษณ์ทำงานอยู่  เขาเป็นผู้จัดการสาขา  ที่มาแทนฝ่ายทวงหนี้  พี่กฤษณ์เสนอให้ประนอมหนี้  แล้วคุยไปคุยมา  ก็ตกหลุมรักกัน"

        ฉันทำเสียงจิ๊จ๊ะในคอ

       "รักทั้งที่คุณกฤษณ์แต่งงานแล้วนี้นะคะ?"

      ฉันถามพี่ดีว่า  ขมวดคิ้ว

      "แต่ที่พวกเราไม่รู้คือ  พี่กฤษณ์แต่งงานแล้ว  กับใครรู้ไหม?"

       "กับใครคะ?"

      "เจ้าของบริษัทสินเชื่อ"

      "หูย"

      ฉันเสียวฟัน  เมื่อคิดว่าคุณกฤษณ์ช่างปลิ้นปล้อนกระล่อน  โกหก  ไร้ยางอาย  ฯลฯ  และมาทำกับผู้หญิงที่ฉันรักด้วย

      "พี่กฤษณ์ชอบพูดว่า  เขาแต่งงานกับคุณสุนิตาเพราะมีลูกด้วยกัน  เวลาพี่กฤษณ์อยู่กับมาส  เหมือนเมียเขาจะรู้  ชอบโทรมาตาม  ให้ไปรับลูก  งานวันเกิดลูก  อะไรแบบนั้น"

      "คำพูดอย่างคลาสสิก  โอ๊ย  อยากซัดหมัดใส่หน้าคุณกฤษณ์โว้ย"

       "แล้วคุณกฤษณ์สัญญากับไอ้มาสว่า  กำลังจะหย่ากัน  แต่ปีหนึ่งมานี้  ก็ไม่เคยคืบหน้า  ไม่เคยทำอะไรให้ชัดเจนทั้งนั้น

        จนพี่อะ  โกรธมาก  โกรธแทนไอ้มาสมัน  และอยากหาคนที่รักมาส  ดีกับมาส  ไม่เห็นมันเป็นของเล่น"

        "แล้วเจนมินก็เข้ามา  เหมือนเจ้าหญิงขี่ม้าขาว  พร้อมกองทัพผู้ช่วย"

        "ใช่"

        พี่ดีว่าสนับสนุน  สราญเองก็พยักหน้า

        ส่วนตอนนี้  ฉันรู้สึกอยากเข้าห้องน้ำ  จึงขอตัวออกไป  เผลอทิ้งให้ระเบิดเวลาสองลูกทำงานด้วยกัน

        เมื่อทำธุระเสร็จ  เดินกลับมา  ทั้งพี่ดีว่าและสราญก็เถียงกันจนหน้าดำหน้าแดง  แทบจะสาดน้ำใส่กัน  แต่ที่แซ่บกว่านั้น  คือพี่ดีว่าล็อกคอสราญ 

       "ถ้ากล้าก็ลองจูบดู"

      สราญท้า

      และ...พี่ดีว่าจูบจริง!

      สราญดิ้นขลุกขลัก  ก่อนสะบัดออกมา

      "หายกันแล้วนะ"

      พี่ดีว่าเป็นคนพูด  ยกมือเช็ดปาก

      "แบบนี้ซิเขาเรียกว่าจูบ  แบบที่สราญทำแบบวันก่อน  เขาเรียกประกอบปาก  นี่แหละรสชาติของผู้หญิง!

      โอ้ย!  อกอีเจนมินจะแตก  สองคนนี้เขาทำอะไรกันเนี่ย  คนมองกันทั้งร้าน  ฉันเดินไปอย่างช้าๆ  สราญสะบัดหน้าแล้วเดินออกไป  ส่วนฉันได้แต่เดินตามไป

       ฉันเดินตามหลังสราญมาเงียบๆ  คิดวางแผนชั่วร้าย  ไม่สิ  แผนอันแยบยลในใจ  ทั้งที่ยังไม่หายอายจากเรื่องของมาส  แล้วเรียกขอความช่วยเหลือจากสราญ

       "เจนมินว่า  เจนมินกลับมาเศร้าและหดหู่อีกแล้ว"

       "..."

       สราญมองสำรวจฉันด้วยความกังวล  คงลืมจูบเมื่อครู่ไปแล้ว

      "ไม่กินยาอีกแล้ว  ใช่ไหม?"

         ฉันไม่ตอบ  แต่ก้มหน้าลง  ตีหน้าเศร้า  สราญเลยวิดีโอคอลหามาส  ฉันแอบยิ้มโดยที่สราญไม่ทันสังเกต  เพียงชั่วครู่เธอก็รับสาย

        "พี่มาสคะ  เจนมินไม่กินยา  พี่มาสต้องจัดการนะคะ"

       สองคนนี้สนิทกันอย่างที่ฉันคิด

       สราญส่งมือถือมาให้ฉัน  ฉันจ้องมองมาสในมือด้วยความเงียบงัน  ไม่รู้จะพูดอะไรดี  เรื่องจูบระหว่างเรายังอยู่ในใจฉันอยู่เลย

       "ต่อไปนี้  เจนมินต้องกินยาต่อหน้ามาสทุกวัน"

     "อย่าเลย  เจนมินเกรงใจ"

      ฉันปฏิเสธ  หรือที่จริงคือ  แกล้งปฏิเสธ

     "ถ้าไม่คอลมากินยา  ก็ห้ามมาหามาสอีก"

      "ตะ...ตกลง"

        ฉันตะกุกตะกัก  ก่อนวางสาย  สราญหันมายิ้มอย่างผู้ชนะ  แต่ที่จริงคนชนะคือฉัน  เพราะมาสได้ตกหลุมพรางฉันเรียบร้อยแล้ว  วะฮะฮ่า