บทที่ 20 ไม่เป็นไรนะ คนดี

       ฉันจ้องคนสาดน้ำเต็มตา  ส่วนคนสาดก็จ้องมองกลับมาเต็มตา  เธอหน้าตาคุ้นๆ เหมือนเคยเห็นในแวดวงสังคม  ที่พ่อพาฉันไปหัดเข้าสังคมอยู่บ่อยๆ

       และเคยเห็นตอนที่เธอมาทวงคุณกฤษณ์คืนเมื่อวันก่อน  วันนี้เธอสวมชุดเดรสสีอ่อน  เพื่อทำให้สบายตัวสำหรับคนท้อง  รองเท้าส้นสูงเปลี่ยนเป็นรองเท้าเพื่อสุขภาพ  แต่ฉันเดาว่าอายุครรภ์น่าจะยังไม่มากนัก

       "น้องเจนมิน!"

        "พี่นั่นเอง  พี่อะไรนะคะ?"

        "สุนิตาค่ะ  พี่ชื่อสุนิตา"

        เราแทบจะแลกนามบัตรกัน  ถ้าไม่ติดว่าผิดวัตถุประสงค์ของวันนี้ไปหน่อย

         "ขอโทษนะคะ  แต่พี่มีเรื่องต้องเคลียร์กับสองคนนี้"

        แล้วฉันก็กลายเป็นวอลเปเปอร์ไปในทันที  มาสดูหน้าซีดเผือด  ในขณะที่พี่ตาคนนี้ตาแทบถลนออกจากเบ้า  ทั้งรักทั้งแค้นสินะ

       "ตาท้องกับพี่  ท้องลูกคนที่สองของเรา  แต่พี่ก็ยังไปมาหาสู่กับมัน"

      "เธอมีชื่อนะคะ"

       ฉันแทรกขึ้นมาอย่างจนปัญญา  ไม่รู้ว่าจะช่วยได้อย่างไร

       ชู่ว...

        มาสยกมือจรดปาก  ส่วนฉันถอยหลังสองก้าว

       "พี่กฤษณ์จะแก้ตัวว่ามากินข้าวกันสามคนก็ได้  แต่ตามีหลักฐาน"

       เธอหยิบรูปภาพออกมา  ในขณะที่ตอนนี้  ลูกค้าในร้านถึงกับยกกล้องขึ้นไลฟ์พวกเรา

      แต่ไม่มีใครสนใจรูปภาพ

       ยกเว้นฉัน

      เออ  การเป็นตัวประกอบอย่างน้อยๆ ก็ควรทำตัวให้มีประโยชน์กับเนื้อเรื่อง

      ภาพที่อยู่บนโต๊ะ  เป็นภาพคุณกฤษณ์เดินจูงมือกับมาส  และบางรูปที่อยู่ในที่ลับตา  พวกเขาทำเรื่อง

     บัดสี!

     มีทั้งกอด  จูบ  กัน

      ฉันเห็นแล้วหน้าร้อนผ่าวด้วยความหึงหวง  อยากชกปากไอ้คุณกฤษณ์สักเปรี้ยง  ในฐานะผู้ชายที่ไม่รู้จักพอ  แต่สิ่งที่ฉันต้องตระหนักในตอนนี้  คือ  จิตใจของมาส

      "ใช่ค่ะ  ถ่ายคลิปไปเยอะๆ เลย  นังเมียน้อยจะได้ไม่มีที่ยืนในสังคม"

      คุณสุนิตาใช้วิธีสกปรกกับมาส  แต่จะไปว่าเธอก็ไม่ได้  เพราะเธอคงลองมาหลายวิธีแล้ว  แต่มาสก็ยังอยู่กับเขา

       "หรือแกต้องการเงิน?"

      คุณสุนิตาโยนซองกระดาษสีน้ำตาล  เดาว่าข้างในคงเป็นธนบัตรมากพอจะจ่ายค่าเทอมให้มาสสบายๆ

       แน่นอนว่าถ้ามาสสนแต่เงิน  เธอคงทิ้งคุณกฤษณ์แล้วมาหามหาเศรษฐินีตัวจริงอย่างฉัน  นับตั้งแต่วันที่นั่งปอร์เช่ไปแล้ว  แต่มาสก็คงรักคุณกฤษณ์จริงๆ นั่นแหละ

     "พี่กฤษณ์  พูดอะไรหน่อยสิคะ"

     คุณสุนิตากระทืบเท้า  ด้วยใบหน้าสีเข้ม

     "พี่แต่งกับตา  เพราะความจำเป็น  เราเคยคุยกันหลายครั้งแล้ว  ว่าพี่แค่อยากเป็นพ่อที่ดีของลูก  แต่ตาก็เอาหน้าที่การงานมาบังคับพี่  จนทำให้เรื่องมันมาถึงตรงนี้"

     "กรี๊ดดด"

     คุณสุนิตาระเบิดเหมือนในละคร

     "พี่กฤษณ์รักมัน  พี่กฤษณ์นอกใจตา"

     เป็นฉัน  ฉันก็โกรธ  ไม่ทำแค่กรี๊ดด้วย  คนที่มาแย่งคนรักฉันต้องตาย  คนรักฉันก็ต้องตาย  ส่วนฉันจะยืนบนหน้าผาที่ผลักทั้งคู่ลงไป  แล้วหัวเราะ  วะฮะฮ่า

      ว่าไปนั้น

      ตอนนี้มาสไม่ใช่ของฉัน  แต่ฉันขอปฏิญาณ  ว่าจะไม่ปล่อยมาสให้หลุดมืออย่างเด็ดขาด  และคุณกฤษณ์ต้องถอยให้คนเอาจริงแบบฉัน

      ใจจริงตอนนี้  ฉันอยากขอเบอร์คุณสุนิตา  แล้วรวมทีมกันแยกสองคนนี้ออกจากกัน  แต่สิ่งเดียวที่รั้งฉันเอาไว้  คือ  ตาแดงๆ ของมาส  และความรู้สึกของเธอที่กำลังพังทลาย  ส่วนคนเข้าใจอารมณ์ลบๆ ได้ดีคงเป็นฉัน  ดังนั้นกลยุทธ์เดียวที่ฉันทำได้ในตอนนี้  คือ  ทำให้มาสเปลี่ยนใจมารักฉัน  ไม่ใช่จับสองคนนั้นแยกกัน

       คุณสุนิตาย่างสามขุมเข้ามาหามาส  แล้วตบเธอแรงๆ  แก้มมาสมีรอยนิ้วจางๆ  ฉันปรี่เข้าไปจะห้ามทัพ  แต่มาสจ้องดวงตาของคุณสุนิตาด้วยความวาวโรจน์  ก่อนเอ่ย

      "ตบนี้  ฉันยกให้เพราะทำอะไรลับหลังคุณ  แต่ตอนนี้คุณรับรู้แล้วว่ามีฉันอยู่ตรงนี้อีกคน  เรามาแข่งกันตรงไปตรงมา  ว่าใครจะยื้อพี่กฤษณ์ไว้ได้"

      "นังงูพิษ!  วันนี้ฉันแค่เตือน  ถ้าต่อไปแกยังไม่เลิกกับพี่กฤษณ์อีก  แกจะต้องซมซานมาคุกเข่าต่อหน้าฉัน

จำไว้!"

        คุณสุนิตาทำท่าโอนเอนเหมือนจะเป็นลม  คุณกฤษณ์จึงเข้าไปประคองเธอ  แล้วพาเธอออกจากร้านไป

        มารยา!

        ฉันเอ่ยเสียงเบาในใจ  คนที่ร้ายกับมาส  เท่ากับเป็นศัตรูของฉันเหมือนกัน

       "ไม่เป็นไรนะ"

        ฉันใช้น้ำเสียงทุ้มต่ำกับเธอ  ลูบแขนเธอเบาๆ จนเหมือนจะโอบกอดเธอเอาไว้  มาสดูไร้เรี่ยวแรง  กินอะไรไม่ลง  เราเรียกแท็กซี่ให้ไปส่งมาสที่หอพัก  ส่วนฉันตีเนียนตามไปด้วย  และเธอก็ยอมให้ไปด้วย  เพราะอย่างน้อยก็มีเพื่อนให้คุย  ยามจิตใจอ่อนล้าแบบนี้

        เราเปิดประตูเข้าห้องไป  กลิ่นน้ำหอมกรุ่นๆ ลอยมาเตะจมูกฉัน  ทำให้ผ่อนคลายและคุ้นเคย  เราทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา  มาสเอนศีรษะมาทางฉัน  ก่อนปล่อยให้น้ำตาไหลอย่างง่ายดาย  ฉันเอื้อมมือไปลูบหัวเธอเบาๆ

      "ไม่เป็นไรนะ  คนดี"

     มาสหลับตาพริ้มเมื่อมีคนปลอบ

      "เจนมินผิดเอง  เจนมินมาหามาสช้าไปสองปี  ถ้าสองปีก่อนเราเจอกัน  ถ้าเจนมินสมัครเรียนที่นี่  แทนคำสั่งของพ่อ  มาสก็คงคบกันเจนมิน  แล้วเรื่องแบบนี้ก็จะไม่เกิดขึ้น"

      "ทำไมเจนมินดีกับมาสขนาดนี้  มาสไม่เคยทำอะไรให้เลยนะ"

      "ทำสิ"

      "ทำอะไร?"

      "ทำตัวเหมือนที่ทำแบบนี้  เจนมินถึงได้รักไง"

      ฉันยิ้มให้เธอ  มันไม่ใช่ยิ้มที่ปั้นขึ้นมาเหมือนเมื่อก่อน  แต่เป็นยิ้มที่เกิดจากความรักที่ฉันมีให้มาส

      "ถ้าตอนนี้  คนที่มาสรักเป็นเจนมินก็คงดี"

       เธอกอดฉันแล้วร้องไห้  ฉันไม่สนว่าเสื้อผ้าจะเปื้อนน้ำตาหรือเครื่องสำอางหรือเปล่า  ผิดกับฉันคนก่อนที่กังวลกับเรื่องแบบนี้  ฉันปล่อยให้เธอทึ้งเสื้อฉันแล้วร้องไห้ปานจะขาดใจ  แล้วยกมือขึ้นลูบหลังเธอด้วยความอ่อนโยน

       มาสเงยหน้ามอมแมมขึ้นสบตาฉัน  โน้มตัวลงมาแล้วประทับริมฝีปากของเธอ  มันเป็นจูบแผ่วเบาแสนอ่อนหวาน  หัวใจฉันเต้นแรง  และพองโตราวกับมันถูกแก๊สความรักอัดแน่นอยู่เต็ม

       ฉันยกมือขึ้นประคองหน้าเธอ  ไม่ยอมให้เธอผละหน้าออกง่ายดายนัก  แล้วลิ้มรสมาสจากจูบแสนอ่อนหวานนี้

       แต่ที่ฉันคิดไม่ถึงคือ  ห้องเงียบจนฉันได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง  และเสียงหัวใจของมาส  แล้วมาสก็รู้ตัวจนได้

       เธอผละออก

        ผละออกในตอนที่ฉันรู้สึกกับเธอจนทนแทบไม่ไหว  ฉันเลยเอ่ยมันออกมาอย่างทนไม่ได้อีกต่อไป

      "มาสนอนกับเจนมินอีกได้ไหม?"