บทที่ 11 ใครอนุญาตให้เจนมินทำแบบนี้?

        วันนี้เป็นวันหยุด  อันที่จริง  ฉันวางแผนมานอนห้องมาสด้วยการแกล้งเมาจนปลิ้นตั้งแต่เมื่อคืน  และตั้งใจว่าจะแอบโทรบอกคนขับรถให้กลับไปก่อน

        แต่ฉันไม่กล้าสู้หน้ามาส  ฉันกลัวตัวเองจะเก็บสีหน้าผิดหวังในตัวเธอไม่อยู่  และกลายเป็นว่า  ฉันทำให้มาสเสียใจ  ขณะเดียวกันฉันก็เข้าใจจิตใจของมาส  เมื่อต้องกลายเป็นมือที่สาม  เพราะฉันเองก็อยากแยกเธอกับคุณกฤษณ์เช่นกัน  แม้ว่าความสัมพันธ์ของเธอกับคุณกฤษณ์จะไม่ถูกต้อง  แต่ฉันก็ไม่มีสิทธิ์แยกพวกเขาออกจากกัน

       สายวันนี้ฉันบอกป้าเทียนว่าไม่รับอาหารเช้าข้างล่าง  แต่ขอแซนด์วิชหมูหยองพริกเผาเผ็ดๆ บนห้องแทน   และรสชาติก็เผ็ดสมใจฉัน

      ฉันปัดหน้าจอไอแพดอย่างหมดอาลัยตายอยาก  ข้อความที่ลูกค้าส่งมาให้มีสองสามราย  ฉันเคยกระตือรือร้นกว่านี้  แต่วันนี้ฉันได้แต่ปัดผ่านไป

      "ไม่นะเจนมิน  แกต้องสู้งาน"

      ฉันพูดกับตัวเองเสียงดัง  แม้ไม่มีอารมณ์ก็ต้องทำ  ทำๆ ไป  เดี๋ยวอารมณ์ก็มาเอง  นี่คือเคล็ดลับการส่งงานให้ทันเดตไลน์ของฉัน  จนได้รางวัลฟรีแลนซ์ดีเด่น  ที่มียอดรีวิวเต็มทุกครั้ง

       ฉันคิดอะไรไม่ออก  เลยเปลี่ยนจากเขียนในไอแพดเป็นเอากระดาษมาร่าง  เมื่อมือสัมผัสกระดาษ  ฉันสังเกตว่าใจนิ่งขึ้น  แล้วสามารถร่างตามไอเดียได้มากขึ้น  เมื่อไหร่ที่คิดไม่ออก  ฉันจึงหันมาวาดลงกระดาษแทน

      วันนี้เป็นงานวาดภาพปกนิยายยูริ  ฉันเลือกงานนี้  เพราะฉันรู้สึกเหมือนกำลังต่อสายถึงเทวทูตที่คุ้มครองอาณาจักรแซฟฟิคอยู่  ได้รับทั้งแรงบันดาลใจและความสุข

      ลูกค้าบรีฟมาว่าตัวละครนำ  มีทั้งรุกผมดำ  หน้าตาและอารมณ์บูด  ส่วนรับมีหัวน้ำตาล  เป็นคนค่อนข้างขี้อาย  ฉันร่างท่าทางอยู่หลายครั้ง  ใช้กระดาษหลายใบ  แต่ไม่พอใจสักที

       ฉันไม่ได้ขยำกระดาษทิ้ง  แต่เอาไอเดียที่ผ่านเกณฑ์ของแต่ละภาพมาผสมกัน  เช่น  ทรงผมของภาพแรก  กับชุดของภาพสาม  และโพสต์ของนางเอกที่ตรงกับบุคลิก  มาผสมกันจนออกมาเป็นภาพสุดท้าย

       "ยอดเยี่ยม!"

        ฉันชมตัวเอง  แม้จะเป็นเพียงความสำเร็จเล็กๆ  นี่เป็นสิ่งที่นักจิตวิทยาบอกฉัน  ว่าการชื่นชมตัวเองจะทำให้เรามีความสุข  แม้จะเป็นเรื่องเล็กน้อยก็ตามที  และถ้ายิ่งลูกค้าชอบ  ฉันยิ่งมีความสุขตามไปด้วย

       ขณะที่มือยังปัดหน้าจอไอแพด  เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้น  เสียงนั้นดังใกล้เข้ามา  จนฉันไม่ทันตั้งตัว

       ประตูห้องเปิดผัวะ  โดยไม่มีการเคาะ  ฉันค้างในท่ามองแบบร่างหน้าปก  ส่วนพ่อที่เปิดประตูเข้ามา  มองไปรอบห้องด้วยความประหลาดใจ

      "วาดรูปอยู่เหรอ?"

      "..."

      ฉันไม่ทันได้ตอบ  แต่เสียงส่งข้อความก็ดังขึ้น  และมันก็อยู่ตรงหน้าพ่อพอดี!

      ลูกค้าพิมพ์ว่า

    <ขอดูแบบเพื่อคอนเฟิร์มด้วยค่ะ>

      พ่อขมวดคิ้ว  สงสัยข้อความ  แต่ไม่ปล่อยผ่าน  หยิบไอแพดฉันมาดู  และฉันไม่ได้ตั้งล็อกหน้าจอ!

      พ่ออ่านข้อความทั้งหมด  โดยที่ฉันได้แต่อ้าปากค้าง

      "คือว่า..."

      "หมายความว่าไง?  นี่เจนมินรับจ้างวาดปกเหรอ?"

      "คะ?  ค่ะ"

     ฉันโกหกไม่เก่ง  และหลักฐานก็มัดตัวแน่นหนา

     "แต่ว่า  หนูไม่เคยให้กระทบการเรียนเลยนะคะ"

     "ถ้าแกตั้งใจเรียน  แกคงสอบภาษาอังกฤษผ่าน  และติดท็อปห้องเหมือนสราญไปแล้ว"

     พ่อพูดด้วยหน้าแดงแจ๋

     "พ่อจะมาคุยเรื่องโปเต้  แต่ช่างมันเถอะ  ตอนนี้พ่อต้องการคำตอบ  ว่าใครอนุญาตเจนมินให้ทำแบบนี้?  พ่อเคยบอกแล้วใช่ไหม?  ว่าห้ามวาดภาพจริงจัง  ห้ามทำเป็นอาชีพ  นี่ลูกถึงกับรับจ้าง"

     เสียงข้อความดังอีกครั้ง    ราวกับรู้ว่าจังหวะนรกยังไม่จบแค่นี้

    "เดี๋ยวนะ  นี่มันข้อความจากนิจนี่  เธอบอกว่ามีออร์เดอร์มาใหม่"

     พ่อใช้น้ำเสียงตะคอกกับฉันแล้ว  แล้วยกไอแพดด้วยท่าทีน่ากลัว  ราวกับจะโยนมันทิ้ง  ในนาทีใดนาทีหนึ่ง

     "เราจะได้เห็นดีกัน  พ่อขอสั่งห้าม  ห้ามไม่ให้เจนมินวาดรูปอีก  พ่อจะยึดไอแพด  โน้ตบุ๊ก  และของทุกอย่างที่วาดรูปได้  ถ้าจะใช้  อนุญาตให้ใช้ได้ที่ห้องนั่งเล่น  โดยมีคนมองอยู่เท่านั้น!"

     "แต่ว่า"

      พ่อไม่ฟังอะไรอีกแล้ว  เก็บไอแพดกับกองกระดาษพวกนั้นออกไปพร้อมพ่อ  หลังจากนั้นบรรดาแม่บ้าน  ก็มารื้อห้องฉัน  เอาอุปกรณ์วาดภาพไปจนหมด

     ฉันนั่งช็อกอยู่ในห้องนอนตามลำพัง  สงสัยว่าทำไมไม่เถียง  ทำไมถึงกลัวพ่อ  เสียงสะอื้นกลบเสียงเดินของนาฬิกาลง  ฉันหันไปมองภาพครอบครัวที่มีพ่อ  แม่  และฉันวางอยู่

      วันนั้นพ่อ  แม่  และฉันไปวาดรูปที่สวนสาธารณะริมน้ำ  สระน้ำสะท้อนแสงดวงตะวันระยิบระยับ  ฉันสเกตช์ภาพพ่อกับแม่  พวกท่านมีใบหน้าของคนที่มีความสุขที่สุด  เท่าที่สายตาเด็กคนหนึ่งจะเคยเห็น  แม่บอกว่า

     "แม้ว่าเราอยากวาดภาพที่สว่างที่สุด  แต่เราต้องระบายเงา  เพื่อให้รู้ว่าในภาพมีแสงอยู่  เปรียบเหมือนชีวิตที่สุขและสว่าง  ก็จะเด่นชัด  เมื่อมีด้านมืดด้วย

      แม่เป็นแสงสว่างที่สุดในชีวิตของฉัน  แม่คือความสุขเดียวที่หล่อเลี้ยงใจฉันจนถึงตอนนี้

       ฉันคิดว่า  การวาดภาพคือตัวแทนของแม่  และที่แม่ตายก็เพราะฉัน  เพราะฉันบอกแม่เรื่องที่ทำให้แม่ไม่สบายใจ  จนแม่ต้องเข้าโรงพยาบาล  และเรายื้อแม่ไม่ได้อีกต่อไป

       การวาดภาพมันเป็นความสุขเดียวที่ฉันทำได้  เพื่อตอบแทนแม่  เพื่อทำให้แม่มีชีวิตอยู่ในใจฉัน  ไม่จากไปไหน  แต่วันนี้  มันจะไม่เป็นแบบนั้นอีกแล้ว  เพราะพ่อได้พรากชีวิตไปจากฉันเสียแล้ว

       ฉันรู้สึกเหมือนชิ้นส่วนตัวฉันหายไป  มันโหวงเหวงเหมือนเกิดช่องโหว่ในอก  เหมือนถูกมือลึกลับอุดจมูก  จนหายใจไม่ออก  และอกฉันถูกภูเขาแห่งความทุกข์ทับเอาไว้อีกที  จนดิ้นไม่หลุด

      ฉันหายใจไม่เต็มปอด  แม้ว่าจะพยายามมีความสุขแล้ว  แต่มันก็ไม่เคยสำเร็จเลย

     น้ำตาเปรอะเปื้อนเต็มสองแก้ม  ฉันใช้สองมือป้ายหน้า  เอาน้ำตาออก  ฉันร้องเสียงดัง  เพราะเสียสิ่งสำคัญในชีวิตไป  แม้ว่าจะร้องดังเพียงใด  แต่เสียงนั้นก็ไปไม่ถึงใจพ่ออีกต่อไป

        คนเดียวที่ช่วยฉันได้ในตอนนี้  คนที่ลากฉันจากที่มืดมาสู่ที่สว่างได้คือมาส  แม้ว่าเธอไม่ได้รักฉัน  แต่เธอทำให้ฉันมีความสุขได้  และฉันจะขอให้เธอช่วย  เพื่อให้ฉันมีชีวิตบนโลกอันแร้นแค้นนี้ต่อไป  ให้ได้