บทที่ 14 เจนมินขอโทษ

        ฉันเคาะประตูห้องมาส  ยกมือขึ้นพนม  แล้วทำหน้าตาน่าสงสาร  ฉันรู้ว่ามาสต้องมองผ่านตาแมว  จึงออดอ้อนให้มากที่สุด

        และมันก็ได้ผล!

         มาสไม่เพียงเปิดประตู  แต่ยังยกคิ้วเชิงหยอกล้อ  เพื่อบอกฉันว่า  เจนมินได้รับการให้อภัยแล้ว

         เมื่อคืนฉันนอนคิดทั้งคืน  สิ่งที่สราญพูดกับฉัน  เป็นการบอกว่า  ถ้าผิดก็จงมาง้อ

        "มาสกำลังจะไปข้างนอก  เจนมินมีอะไร  ก็รีบพูดมานะ"

        ฉันกลืนคำว่า 'ฉันรักเธอ'  ลงไปในกระเพาะ  แล้วเอ่ยสิ่งที่ควรสักที

       "เจนมินขอโทษ"

       "อืม  มาสก็ผิดด้วย  มาสรู้ว่าไม่ควร  แต่มาสก็ยังทำ"

       เราเงียบกันไปครู่หนึ่ง  ก่อนที่ฉันจะทำท่ากระตือรือร้น  หวังว่าจะได้ไปเดตกับเธอ

       "ไปไหน?  ไปด้วย"

        มาสนิ่งนึก  ก่อนค่อยๆ คลี่ยิ้ม

        "ไปก็ไป  แต่ต้องนั่งรถไฟฟ้านะ  ห้ามเอารถไป  เดี๋ยวมาสเล่าให้ฟังระหว่างทาง"

         เรานั่งรถเมล์เพื่อไปต่อรถไฟฟ้า  ฉันรู้สึกเวียนหัวที่รถเมล์โคลงเคลงไปมา  แถมยังง่วงนอนจากฤทธิ์ยาที่กิน  ไม่ว่าจะโอดครวญแค่ไหนก็ตาม  สราญกำชับฉันให้กินยา 

        ฉันนั่งสัปหงกไปตลอดทาง  จนมาสต้องจับหัวฉันมาพิงไหล่เธอ  แต่สัดส่วนความสูงไม่พอดี  ทำให้เราหัวโขกกันหลายครั้ง  อย่างน้อยผู้หญิงคนนี้ก็แคร์ฉันละนะ

       เมื่อยืนบนรถไฟฟ้า  เราก็ถูกเบียดเสียดอยู่มุมหนึ่งของรถไฟฟ้า  ฉันรู้สึกประหม่าที่คนมอง  จนมือเย็นเฉียบ  เลยหาอะไรทำแก้เขิน

      "บอกได้หรือยัง  ว่าไปไหน?"

      "ไปทำมาร์เก็ตติ้งรีเสิร์ช"

       "อธิบายให้เป็นรูปธรรมหน่อย"

      "ทำวิจัยทางการตลาดค่ะ  มาสจะไปแจกโยเกิร์ตแล้วถามคนชิมว่าชอบไหม?  รู้สึกยังไงบ้าง?"

       "อ่อ"

      "แต่มาสหาคนมาช่วยไม่ได้เลย  เลยพาเจนมินมาช่วย"

      "อาฮะ"

      "เดี๋ยวแบ่งค่าแรงให้นะคะ""ไม่..."

       "ห้ามปฏิเสธ  ถ้าปฏิเสธ  จะถือว่าเจนมินดูถูกมาส  เพราะทำงานก็สมควรได้เงิน"

       "ค่ะ"

        ฉันภูมิใจในตัวเธอ  ที่เงินไม่สามารถทำลายความภูมิใจในตัวเธอได้  ฉันสำรวจความเป็นเธอ  ตั้งแต่กระเป๋าผ้าลายลูกแมว  เสื้อโปโล  กางเกงยีนส์  รองเท้าผ้าใบ  ไม่มีแบรนด์เลยสักชิ้น  แต่กลับน่ามอง  เมื่อมันอยู่บนตัวมาส

        เจ้าหน้าที่ของบริษัทโยเกิร์ตมารอเราอยู่แล้ว  ฉันก้มลงมองตัวเอง  สวมเสื้อเชิ้ตจิโอร์ดาโนสีขาว  เดนิมกุชชีฟอกสีฟ้า  รองเท้าส้นสูงดิออร์  ฉันวานให้ช่างทำผมและแต่งหน้าให้ก่อนมา  ราวกับจะรู้ว่าวันนี้มีเหตุการณ์พิเศษ  ทั้งที่ในใจแค่อยากจะสวยพอให้มาสยกโทษให้  ฉันดูเหมือนไฮโซที่เดินมาผิดที่ผิดทาง  และทำให้คนที่เดินผ่านมาคิดว่าฉันเป็นเจ้าของแบรนด์โยเกิร์ต

        เราวางโต๊ะและป้ายประชาสัมพันธ์ไว้บนโถงทางเดิน  แล้วเรียกความสนใจจากคนที่เดินผ่านไปผ่านมา  ด้วย...ขอโทษที...ความหน้าตาดีของฉันกับมาส

        บางคนถึงขนาดคิดว่าฉันเป็นเซเลบ  ยกมือถือขึ้นมาถ่ายภาพฉัน  แล้วทำให้คนที่เหลือทำตาม  ฉันยกมือบังหน้า  หลบให้พ้นสายตา  แต่ไม่ได้ผลเลย

       "เจนมินทำให้ลูกค้าหยุดดูเรานะ  รู้ตัวหรือเปล่า?"

     "รู้สิ"

      "ห้ามยกมือบัง"

      "เจนมินไม่ชอบ"

       "ขอละนะ"

       ฉันเสมองหน้ามาส  เธอไม่รู้ตัวเลยว่าผู้ชายกลุ่มโน้น  ก็เอาแต่มองหน้าเธอ  เพราะความสวยของเธอมันทะลุเสื้อผ้ามอมๆ พวกนั้น

    "ถ้าไม่ชอบ  ก็เข้าไปเป็นคนสัมภาษณ์ข้างในซุ้มแล้วกัน  หน้าที่รับหน้าคน  เดี๋ยวมาสจัดการเอง"

     มาสหันไปประกาศกับทีมงาน  เสียงพูดคุยเมื่อครู่เงียบลงเมื่อเธอทำท่าเหมือนกำลังจะพูด

     "หนูเป็นตัวแทนของอาจารย์ปริญญานะคะ  อาจารย์มอบหมายให้เอาคำถามพวกนี้มาถามความเห็นลูกค้า  เดี๋ยวจะให้เพื่อนหนู  คนที่สวยๆ รวยๆ คนนี้แหละค่ะ  เป็นคนถาม"

       ฉันกระดากอายกับคำเรียกนั้น  แต่ก็รู้สึกดีกว่าโดนถ่ายรูปละนะ

      ยังไม่มีใครสนใจเดินมาที่ซุ้มเรานัก  นอกจากเด็กผู้ชายคนหนึ่ง  น่าจะราวๆ มัธยมปลาย  เจาะปาก  เจาะคิ้ว  ใส่เจลบนผมจนมันเยิ้ม  นั่งลงตรงหน้าฉัน  ด้วยรอยยิ้มที่ปิดไม่มิด  ว่าสนใจฉัน

     "สวัสดีครับ  พี่สาวคนสวย"

     ฉันเวียนหัว  กลิ่นน้ำหอมอบอวลรอบตัวเขา  ราวกับทำน้ำหอมหกใส่เสื้อมากกว่าฉีด

     ฉันขมวดคิ้ว  เบนหน้าไปอีกทาง

     "แต่งตัวดี  แต่ไม่มีมารยาทเลยนะครับ"

       เด็กคนนั้นตำหนิตรงๆ  แต่ก่อนหน้านี้  มาสบอกฉันว่าให้อดทน  ลูกค้ามีหลายแบบ  และห้ามทำชื่อเสียงอาจารย์ปริญญาเสียหายเด็ดขาด

      "ขอโทษค่ะ  พอดีไม่ค่อยสบาย  หน้าเลยไม่รับแขก"

      ฉันแก้ตัว  อย่างน้อยก็เป็นความจริงที่ว่าฉันมึนหัวจากยา  จนปั้นยิ้มได้ยาก  และดูเขาจะพอใจขึ้น

     "ลองชิมโยเกิร์ตดูหน่อยนะคะ"

      เขายกขึ้นชิมช้อนหนึ่ง

      "ถ้าจะให้คะแนน..."

      "จะให้เต็มสิบ  ถ้าได้ไลน์  ผมรู้มาว่าพวกพี่ต้องถามความเห็นลูกค้าเยอะๆ ผมมันเพื่อนเยอะซะด้วย"

     ฉันบึนปาก  แสดงออกชัดเจนว่ารังเกียจ  และคราวนี้คำแก้ตัวใดๆ ก็ไม่อาจทำให้เขาคิดเป็นอื่นไปได้

     เขายื่นมือออกมาจับมือฉัน  แล้วยิ้มกริ่ม

       "น่า  แค่ไลน์เอง"

      ฉันตอบโต้ด้วยการดึงมือหนีแล้วสะบัดออก  โยเกิร์ตที่วางอยู่เลอะเทอะเด็กผู้ชายคนนั้น  เขาร้องเสียงดัง  จนทุกคนหันมาทางเรา

     "เจ้าหน้าที่ของคุณ  ราดโยเกิร์ตบนตัวผม"

    "เจนมินเปล่านะ"

      "แล้วโยเกิร์ตมันลอยได้หรือไง?"

      ฉันรู้สึกว่าอาการมึนหัวแรงขึ้น  แต่โทสะในใจแรงกว่า  ฉันจ้องมองด้วยความอาฆาต  สถานการณ์ดูเลวร้ายขึ้น  เมื่อเขาพูดว่าพวกเราเสียงดังขึ้น

     "พวกคุณเป็นไฮโซ  แต่งตัวก็ดูดี  แต่ไม่มีมารยาทกับลูกค้าเลยนี่  ผมจะเรียกร้องค่าเสียหาย"

      "..."

       พวกเราตกใจ  จนไม่รู้ว่าควรทำอะไร  มาสดูเข้าใจสถานการณ์  เดินเข้ามาอย่างควบคุมสติได้  เธอเอามือเด็กคนนั้นออกจากมือฉัน  แต่ไม่เป็นผลเพราะแรงผู้ชายมากกว่า

       ฉันทนไม่ไหวจริงๆ กับพฤติกรรมนี้  เรายื้อกันไปมา  แล้วฉันก็กระแทกส้นสูงลงบนเท้าเด็กหนุ่ม  เขาร้องโอดโอย  ก่อนสะบัดมือฉันเต็มแรง  และร่างบางของฉันก็กระเด็นไปชนผนัง

       "โอ๊ย!"

       เสียงกรี๊ดดังขึ้นจากผู้เห็นเหตุการณ์  ส่วนอีกกลุ่มหนึ่งเริ่มหันมาจดจ้องเราสามคน  ฉันน้ำตาซึมเพราะแผลบนหัวฉันยังหายไม่สนิท  ยกมือกุมศีรษะด้วยความสะท้าน  เจ็บแปลบ  ทำหน้าเบ้  มาสมองภาพนั้นอย่างโกรธแค้น  และตอนนี้เธอคุมอารมณ์ไม่อยู่

      "นี่คุณ!"

       มาสผลักอกเขา  แต่ยังดีที่เธอคุมสติให้ไม่ชกหมอนั่น  เพราะงานชิ้นนี้สำคัญต่อเธอมาก  และเธอพังมันไม่ลง  จากนั้นมาสก็ก้มลงมองฉันด้วย...

     แววตารักและสงสาร

      โอเค  ก็ได้ๆ  แค่สงสาร

      "เจนมินอดทนหน่อยนะ  เดี๋ยวมาสพาไปหาหมอ  ไม่เจ็บนะ  โอมเพี้ยง"

     เธอปลอบฉันเหมือนเด็กๆ

      "อืม"

        ฉันครางเสียเบา  เจ็บจนทนแทบไม่ไหว  จากนั้นหายใจลึกๆ  ความรักที่มีต่อมาสเอาชนะอาการปวดหัวและความโกรธลงได้  ฉันเอ่ยเหมือนเสียงดังมาจากที่ไกลแสนไกล  แต่รู้ดีว่ากำลังพูดอะไร

       "ขอจับมือหน่อย  มือมาสมีพลังวิเศษ  จับแล้วอบอุ่นใจ"

        มาสยิ้มที่ปากฉันยังทำงานฉอเลาะได้เป็นอย่างดี  เธอส่งมือมาให้ฉัน

         "เจนมินขอบอกไว้ก่อน  ถ้าไม่รัก  ไม่มีใจก็อย่าให้มือเจนมิน  เพราะถ้าเจนมินเข้าใจผิด  เจนมินจะทำทุกทางให้เราได้อยู่ด้วยกัน"

         อย่างน้อยมาสก็ทำสีหน้าลังเล  ก่อนหดมือกลับ  แปลว่าในใจลึกๆ  เธอก็กลัวว่าอาจจะมีใจกับฉันใช่ไหม?

        หรือว่าฉันจะเริ่มมีหวังแล้ว!