ฉันแผ่แขนกางขาออก อยู่บนเตียงนุ่ม ในห้องมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศ ในหัวฉันว่างเปล่า ไม่มีความคิดใดผุดขึ้นมา นอกจากหน้าของมาส ฉันว่าการรักษาโรคซึมเศร้าเป็นไปด้วยดี ฉันควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ แต่ครั้งนี้มันเกินจะต้านทานไปสักหน่อย ความรู้สึกในตอนนี้ คือ หมดอาลัยตายอยาก ฉันไม่อยากทำอะไร ไม่อยากไปไหน หรือพบเจอใครทั้งสิ้น ฉันพยายามตั้งสติ จัดการอารมณ์ด้วยการบอกตัวเองว่ากำลังเศร้าและว่างเปล่า การรู้ตัวจะทำให้ไม่ถลำลึกไปยิ่งกว่านี้ ทำไมนะเหรอ? เพราะมาสไม่ให้ มาสไม่ยอมมีอะไรกับฉันอีกครั้ง "ทำไมละ มาส?" ฉันถามเธอว่า ทำไมถึงปฏิเสธฉัน เธอยิ้มกริ่ม เป็นยิ้มที่อ่อนล้า เมื่อผ่านภารกิจมาทั้งวัน "มาสไม่อยากให้เรื่องของเราซับซ้อนไปมากกว่านี้ มาสไม่รู้ว่าควรวางใจไว้ในกำมือใคร มาสอยากให้เวลาเ
Read more