สะใภ้ชั่วกลับใจ เกิดใหม่พร้อมระบบแต้มบุญ ยุค 80 のすべてのチャプター: チャプター 371 - チャプター 380

หนังสือพิมพ์ฉบับเช้าถูกขยำจนยับยู่ยี่และถูกปาอัดกระแทกเข้ากับผนังห้องทำงานอันหรูหรา จางหรงปิงยืนหอบหายใจแรงจนหน้าอกกระเพื่อมไหว นัยน์ตาที่กรีดอายไลเนอร์จนคมกริบแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอยที่ปูดโปน ความโกรธเกรี้ยวและเคียดแค้นพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุดเมื่อแผนการใช้ข้าราชการกังฉินเพื่อปิดโรงงานเต้าหู้สกุลโจวพังทลายลงไม่เป็นท่า ซ้ำร้ายนังหนิงรุ่ยยังพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาส จัดแถลงการณ์เปิดโรงงานจนได้รับเสียงชื่นชมจากชาวเมืองเอกไปทั่วทุกหัวระแหง ความพ่ายแพ้ซ้ำแล้วซ้ำเล่านี้เปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลึกลงบนศักดิ์ศรีของคุณหนูตระกูลผู้ดีที่เคยหยิ่งยโส หล่อนกัดฟันกรอดจนสันกรามปูดโปน เสียงฟันกระทบกันดังกึกๆ บ่งบอกถึงความพยาบาทที่ไม่อาจดับลงได้ หล่อนกวาดข้าวของบนโต๊ะกระจก ทั้งแฟ้มเอกสารและที่เขี่ยบุหรี่ราคาแพง ลงไปกองกับพื้นห้องจนแตกกระจายเสียงดังสนั่น เมื่อการโจมตีจากภายนอกไม่เป็นผล จางหรงปิงจึงตระหนักได้ว่ากำแพงที่แข็งแกร่งย่อมพังทลายได้ง่ายที่สุดหากถูกบ่อนทำลายจากภายใน หล่อนเหยียดยิ้มร้ายกาจที่มุมปาก นัยน์ตาสาดประกายความวิกลจริต หล่อนตัดสินใจเปลี่ยนวิธีการเล่นงาน มาใช้วิธีสกปรกที่มุ่งเน้นการตัดกำลังกา

กลุ่มควันสีเทาหม่นจากซิการ์ราคาแพงลอยอ้อยอิ่งม้วนตัวขึ้นสู่อากาศ บดบังแสงแดดยามบ่ายที่สาดส่องผ่านกระจกบานกว้างของห้องประชุมสุดหรูบนชั้นสูงสุดของโรงแรมแกรนด์พาเลซใจกลางเมืองเอกมณฑล บรรยากาศภายในห้องที่ถูกตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้บุนวมหนังแท้สีดำสนิทนั้น เย็นเยียบและกดดันจนแทบจะหายใจไม่ออก ไม่ใช่เพราะเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างเต็มกำลัง ทว่ามันเกิดจากรังสีความตึงเครียดและความไม่พอใจที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของกลุ่มนักลงทุนชาวตะวันตก ข่าวคราวความพ่ายแพ้และแผนการทำลายล้างโรงงานสกุลโจวที่ล้มเหลวไม่เป็นท่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ได้ถูกปิดบังเอาไว้ได้มิดชิดอย่างที่จางหรงปิงคาดคิด หน้าหนังสือพิมพ์ฉบับเช้าที่ถูกแปลข้อความเป็นภาษาอังกฤษ วางแผ่หลาอยู่บนโต๊ะกระจกตัวยาว ภาพของหนิงรุ่ยที่ยืนอธิบายความโปร่งใสหน้ากองถั่วเหลืองสีทองอร่าม และภาพการนัดหยุดงานลวงโลกที่ถูกคลี่คลายลงได้อย่างงดงาม กลายเป็นดั่งตราบาปที่ประทับลงบนความไร้ประสิทธิภาพของผู้บริหารที่พวกเขาเลือกมาเป็นตัวแทนริชาร์ด ชายชาวต่างชาติรูปร่างสูงใหญ่ผู้มีเรือนผมสีบลอนด์ทองและนัยน์ตาสีฟ้าคราม นั่งกอดอกด้วยท่วงท่าที่ดุดันและแข็งกระด้าง แผง

รุ่งอรุณของวันใหม่ในเขตเมืองเอกของมณฑลเริ่มต้นขึ้นด้วยความหนาวเย็นที่แฝงตัวมากับสายลมของฤดูใบไม้ร่วงในยุค 80 ท้องฟ้ายังคงถูกฉาบด้วยสีเทาอมม่วงก่อนที่แสงตะวันสีทองจะสาดส่องลงมาขับไล่ม่านหมอกบางเบาที่ลอยระเรี่ยอยู่เหนือพื้นถนนลาดยางมะตอย บรรยากาศภายในตลาดสดขนาดใหญ่ใจกลางเมืองยังคงดำเนินไปตามวิถีชีวิตที่คุ้นเคย เสียงล้อรถจักรยานยี่ห้อเฟิ่งหวงบดเบียดกับพื้นถนนดังกึกก้องสอดประสานไปกับเสียงกระดิ่งที่ถูกดีดดังกริ๊งๆ เพื่อขอทาง ชายหญิงวัยทำงานในชุดเสื้อแจ็คเก็ตผ้าฝ้ายสีเข้มและเสื้อกันหนาวคอเต่า ต่างเร่งรีบเดินขวักไขว่เบียดเสียดกันเพื่อจับจ่ายซื้อหาเสบียงอาหารก่อนจะแยกย้ายกันไปตามสถานที่ทำงาน กลิ่นควันไฟจากเตาถ่าน กลิ่นซาลาเปานึ่งร้อนๆ และกลิ่นคาวปลาสด คละคลุ้งปะปนกันกลายเป็นเอกลักษณ์ของย่านการค้าที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา ทว่าภายใต้ความปกติธรรมดาเหล่านั้น ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่าคลื่นพายุลูกใหญ่ที่ถูกบ่มเพาะขึ้นจากความอาฆาตแค้น กำลังจะพัดกระหน่ำเข้ามาพลิกโฉมหน้าประวัติศาสตร์ของวงการค้าขายอาหารในเมืองเอกไปตลอดกาลเมื่อเข็มนาฬิกาบนหอนาฬิกากลางเมืองขยับบอกเวลาเจ็ดนาฬิกาตรง ขบวนรถบรรทุกขนาดกลางที

บรรยากาศภายในอาคารสำนักงานของโรงงานเต้าหู้สกุลโจวในยามสายของวันนั้น อบอวลไปด้วยความเงียบงันที่หนักอึ้งและแสนจะกดดัน แสงแดดสีทองของฤดูใบไม้ร่วงที่สาดส่องลอดผ่านบานหน้าต่างกระจกเข้ามา ไม่ได้ช่วยขับไล่ความหนาวเหน็บที่กำลังเกาะกินจิตใจของผู้คนภายในพื้นที่แห่งนี้ได้เลย เสียงกลไกฟันเฟืองและเครื่องโม่หินจากอาคารผลิตที่เคยดังกระหึ่มเป็นจังหวะสม่ำเสมอ บัดนี้ยังคงทำงานอยู่ ทว่าผลผลิตที่ถูกป้อนออกมากลับต้องถูกนำไปเก็บซ้อนกันไว้ในโกดังเก็บความเย็นโดยไม่มีรถบรรทุกมารอรับเฉกเช่นทุกวัน ความว่างเปล่าบริเวณลานจอดรถด้านหน้าและโทรศัพท์ที่เงียบสนิทไร้เสียงเรียกเข้าจากตัวแทนจำหน่าย เปรียบเสมือนพายุที่มองไม่เห็นซึ่งกำลังโหมกระหน่ำเข้าใส่รากฐานของอาณาจักรการค้าที่กำลังเติบโตแห่งนี้ที่โถงทางเดินชั้นสอง เสียงรองเท้าหนังที่ย่ำกระแทกพื้นไม้กระดานด้วยความเร่งรีบและร้อนรนดังกึกก้องทำลายความเงียบ ผู้จัดการหลิน ชายวัยกลางคนผู้รับหน้าที่ดูแลกำกับฝ่ายขายทั้งหมดของโรงงาน กำลังวิ่งกระหืดกระหอบตรงมายังห้องทำงานผู้บริหาร ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อที่ผุดพรายขึ้นเต็มหน้าผากแม้ว่าอากาศภายนอกจะเย็นสบาย เสื้อเชิ

สายลมหนาวของช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงพัดกระหน่ำกวาดต้อนใบไม้แห้งให้ปลิวว่อนไปตามพื้นถนนลาดยางมะตอย ท้องฟ้าเหนือเมืองเอกมณฑลในยามบ่ายคล้อยถูกฉาบชโลมด้วยเมฆสีเทาทะมึนที่ลอยต่ำ บรรยากาศรอบด้านดูอึมครึมและเยือกเย็นประดุจลางร้ายที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ ท่ามกลางความเงียบเหงาของถนนสายชานเมืองที่ทอดยาวมุ่งหน้าสู่อาณาเขตของเขตอุตสาหกรรม รถยนต์ซีดานนำเข้าคันหรูสีดำขลับเป็นมันวาว กำลังแล่นฉิวฝ่ากระแสลมหนาวมาด้วยความเร็วที่สม่ำเสมอ ล้อแม็กซ์โลหะสะท้อนแสงสลัวของยามเย็นบดเบียดกับพื้นถนนส่งเสียงครางกระหึ่มแผ่วเบา ยานพาหนะราคาแพงลิบลิ่วคันนี้เปรียบเสมือนสัญลักษณ์แห่งอำนาจและเม็ดเงินมหาศาลที่กำลังขับเคลื่อนความมืดมิดให้แผ่ขยายอาณาเขตออกไปอย่างรวดเร็วภายในห้องโดยสารที่ตกแต่งอย่างหรูหราด้วยเบาะหนังแท้สีครีมและแผงคอนโซลลายไม้ จางหรงปิงนั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่วงท่าที่ผ่อนคลายและเต็มเปี่ยมไปด้วยความหยิ่งยโส หญิงสาวสวมชุดกระโปรงรัดรูปสีดำสนิท สวมทับด้วยเสื้อคลุมขนสัตว์สีขาวบริสุทธิ์ที่ขับเน้นให้เห็นถึงความมั่งคั่งและฐานะที่เหนือระดับ นัยน์ตาที่ถูกกรีดอายไลเนอร์จนเฉี่ยวคมและแต่งแต้มด้วยอาย