Episode6

ธานินท์หายเข้าไปในห้องน้ำพักใหญ่ก่อนที่เขาจะเดินออกมาในสภาพที่มีเพียงผ้าขนหนูพันรอบเอวไว้พอหมิ่นเหม่

ธานินทร์เหลือบสายตามองฉันเพียงนิดก่อนที่เขาจะเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าหารื้อเสื้อผ้ามาสวมใส่

ทุกอริยาบทของเขาอยู่ในสายตาของฉัน ฉันปาดน้ำตาทิ้งไปก่อนที่ใครอีกคนจะเดินออกมาจากห้องน้ำพยายามปรับสีหน้าให้มันปกติทำราวกับว่าเมื่อกี้ฉันไม่ได้ร้องไห้มา

ฉันมองธานินทร์เงียบ ๆ จวบจนที่ใครอีกคนแต่งตัวเสร็จแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียงนอนกว้าง ธานินทร์ผงกศีรษะขึ้นมามองฉัน

"จะนอนแล้วอย่ามาทำอะไรให้ต้องรำคาญด้วยนะ" ฉันไม่พูดหรือแสดงท่าทีอะไรตอบรับคำพูดของเขาทำเพียงแค่หยัดตัวลุกขึ้นยืนเตรียมที่จะเดินออกไปจากห้องนอนแต่ทว่าเสียงโทรศัพท์มือถือของฉันที่วางอยู่บนหัวโต๊ะข้างเตียงก็แผดเสียงร้องขึ้นมาซะก่อน

เท้าที่กำลังเดินออกไปนอกห้องก้าวเปลี่ยนทิศทางโดยอัตโนมัติฉันวกกลับเดินมาหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่แอบเห็นว่าธานินทร์มองตามมือของฉันที่หยิบโทรศัพท์ขึ้นและฉันก็แอบเห็นว่าเรียวคิ้วเข้มของธานินทร์ขมวดเข้าหากันยุ่ง

"ขอโทษที่โทรศัพท์ของรักมันดังรบกวนธานะพอดีว่าพ่อรักโทรมาน่ะ รักขอตัวไปรับโทรศัพท์พ่อก่อนนะเชิญธานอนตามสบาย" ฉันไม่รอฟังว่าธานินท์จะพูดอะไรพูดจบฉันก็หมุนตัวเดินออกมาจากห้องนอนทันที

ฉันถอนหายใจพรืดใหญ่ก่อนจะกดรับสายของผู้เป็นพ่อที่โทรเข้ามาหาฉันเป็นสายที่สาม

(ค่ะ พ่อ)

(ทำอะไรอยู่ลูกทำไมรับสายพ่อช้าจังหรือว่าโทรพ่อมารบกวนรักในตอนที่รักกำลังยุ่งอยู่)

(ไม่ค่ะพ่อ รักไม่ได้ยุ่งพอดีเมื่อกี้รักอยู่ห้องน้ำน่ะค่ะเลยไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์)

ฉันพูดปลดพ่อไปคำโต

(ว่าแต่พ่อโทรมามีอะไรรึเปล่าคะ)

(พ่อคิดถึงน่ะเลยโทรมาหาแล้วรักเป็นไงบ้างสบายดีใช่ไหม)

(สบายดีค่ะพ่อ)

'สบายกาย แต่ไม่สบายใจ' ฉันพูดต่อประโยคนี้ในใจไม่ได้พูดออกไปให้พ่อได้ยิน

(แต่เสียงรักดูไม่โอเคเลยนะ ทะเลาะกับธารึเปล่า)

คำถามนี้ของพ่อทำฉันกำหมัดเข้าหากันแน่นจู่ ๆ ก็อยากจะร้องไห้ออกมาอยากระบายความอัดอั้นที่สุมอยู่ในอกให้ใครสักคนฟัง

(พ่อเคยเห็นธากับรักทะเลาะกันเหรอคะ)

ฉันย้อนถามพ่อกลับพยายามเหลือเกินที่จะทำให้น้ำเสียงตัวเองดูสดใสในตอนที่พูดประโยคนั้นออกไป

(ไม่เคย)

แล้วพ่อก็ตอบฉันกลับแทบจะทันทีและแน่นอนว่าที่พ่อตอบออกมาแบบนั้นเพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันกับธาเราไม่เคยทะเลาะกันเลยสักครั้งเดียว

(รักถึงพ่อจะไม่เคยเห็นว่ารักกับธาทะเลาะกันสักครั้งก็ไม่ได้แปลว่าพ่อจะหมดกังวลและไม่เป็นห่วงรักนะลูก)

(รักรู้ค่ะพ่อ)

(ว่าง ๆ ก็ชวนธามาเยี่ยมพ่อบ้าง งั้นเท่านี้นะพ่อไปคุมคนงานที่สวนก่อน)

(ค่ะ รักพ่อนะคะ)

ฉันเผยรอยยิ้มเศร้าเมื่อพ่อวางสายไป ในจังหวะที่ฉันหันตัวกลับจะเดินเข้าบ้านแต่แล้วฉันก็ต้องชะงักเมื่อเห็นว่าธานินทร์กำลังยืนกอดอกมองฉันอยู่ ฉันไม่รู้ว่าเขามายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ มายืนอยู่ตรงนี้นานแค่ไหนแล้ว แต่เมื่อฉันหันกลับมามองเขาก็เบนสายตามองไปทางอื่นทำราวกับว่าไม่อยากมองเห็นฉันยังไงยังงั้น

"หิวข้าว" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมานิ่ง ๆ "ไปทำข้าวให้กินหน่อย"

"อืม" ฉันครางรับก่อนจะเดินผ่านหน้าธานินทร์เดินเข้าครัวมาลงมือทำอาหารง่าย ๆ อย่างเช่นข้าวผัดก่อนจะนำวางลงตรงหน้าคนตัวโตที่นั่งรออยู่แล้ว

ไม่มีคำขอบคุณอย่างเช่นทุกครั้งที่ฉันทำอาหารให้เขาทาน

ไม่มีการหอมแก้มกันแทนคำขอบคุณ

ไม่มีบทสนทนาหยอกล้อระหว่างเรา

ถึงตรงนี้ฉันเพียงก้มหน้ายอมรับความจริงว่าเรื่องของฉันกับธานินทร์มันไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกต่อไป

ค่ำธานินทร์ก็แต่งตัวออกจากบ้านไปเขาไม่เคยอยู่ติดบ้านเลยสักวัน

และวันนี้ฉันก็ตัดสินใจแล้วว่าฉันจะตามเขาไป

ฉันจะตามไปให้เห็นกับตาว่าที่เขาหายไปไม่ยอมกลับบ้านเขาหายไปไหน เขาหายไปกับใคร

ไปดูให้เห็นกับตาที่เขาอ้างว่าทำงานหามรุ่งหามค่ำความจริงแล้วเขานั้นติดงานหรือติดอย่างอื่น