Alle Kapitel von บอสคะอย่ารุกแรง: Kapitel 11 – Kapitel 20

ทานอาหารเสร็จแล้วชวินทร์ก็ขับรถพาหญิงสาวกลับด้วยความเร็วที่ต่ำกว่าปกติเพราะอยากอยู่กับเธอให้นานขึ้นไม่ใช่เพราะอยากถามเรื่องคืนนั้นแต่เพราะเขารู้สึกสบายใจที่ได้คุยกับวรัลฌา หญิงสาวเป็นคนร่าเริงและมองโลกในแง่ดีถึงจะผ่านเรื่องร้ายโดยมีเขาเป็นต้นเหตุแต่เธอก็ไม่เคยโทษเขาเลยสักนิด“ชอบร้านเมื่อกี้ไหม” เขาชวนคุยเพื่อทำลายความเงียบในรถ“ชอบค่ะบรรยากาศดี อาหารก็อร่อยมากเลยค่ะ”“ถ้ากวางชอบผมจะพามากินบ่อย ๆ นะ”“คงไม่ดีมั้งคะ ราคาแพงเอาเรื่องอยู่ ถึงคุณชวินทร์จะเป็นคนจ่ายก็เถอะค่ะ”“กวางกำลังจะบอกผมว่าเกรงใจอีกแล้วใช่ไหมล่ะ”“ก็ประมาณนั้นค่ะ”“ผมเข้าใจครับแต่เราก็ไม่ได้กินแบบนี้ทุกวัน กวางอย่าเกรงใจเลย ผมทำงานมาเหนื่อยก็อยากหาอะไรที่อร่อย ๆ กินและพอมีคนมากินด้วยก็ทำให้อาหารมื้อนี้อร่อยขึ้นกว่าเดิม” คำตอบฟังอบอุ่นและอ่อนโยนจนคนฟังยิ้มคำพูดของชวินทร์ทำให้หญิงสาวไม่รู้จะพูดอะไรต่อ หัวใจเธอเต้นแรงเพราะท่าทางของเขามันไม่เหมือนกับคนที่พาเธอมาทานอาหารในฐานะคนที่ติดหนี้บุญคุณแต่มันเหมือนคนที่พาแฟนมาดินเนอร์มากกว่าวรัลฌาอยากถามเขาจะตรง ๆ ว่าเหตุผลที่ทำแบบนี้เพราะเขารู้สึกดีกับเธอเหมือนที่ณิชกานต์พูดหรื

เมื่อวางสายจากชวินทร์แล้ววรัลฌาก็หยิบซองเอกสารออกจากห้องและเดินออกมาทางด้านหลังของคอนโด ในเวลาโพล้เพล้แบบนี้ทางค่อนข้างจะมืดและจุดนี้ก็ไม่ค่อยมีใครคนผ่าน เธอเดินลัดเลาะไปตามซอยเพื่อจะออกไปขึ้นรถที่นัดไว้หญิงสาวก็รู้สึกว่ากำลังมีคนเดินตามมาติด ๆ เธอไม่หันไปมองแต่เลือกที่จะเร่งความเร็วของฝีเท้า เพื่อจะไปให้ถึงจุดที่นัดไว้ให้เร็วที่สุด เลี้ยวเข้ามุมตึกร่างสูงใหญ่ของผู้ชายชุดดำที่มีแผลเป็นหัวคิ้วก็ยืนขวางอยู่ข้างหน้า“เจอกันอีกแล้วนะ จะรีบไปไหนล่ะ”“เราไม่เคยเจอกันนะ” หญิงสาวรีบออก“แน่ใจนะว่าไม่เคยเจอ เมื่อคืนวันศุกร์เราก็เจอกันนะ เธอยังช่วยฉันเลือกผ้าอนามัยอยู่เลย แต่อันที่จริงก่อนหน้านั้นเราก็เคยเจอกันนะ”“ฉัน....”“หึหึ....จำได้แล้วใช่” เสียงเหี้ยมหัวเราะพร้อมรอยยิ้มน่าสยดสยอง“นาย....นายต้องการอะไร” วรัลฌาถอยหลังช้า ๆ“ต้องการให้มึงหลับไปตลอดกาลไง จะได้ไม่ต้องตื่นมาชี้ตัวกู” ชายคนนั้นชักมีดออกมาพุ่งเข้าหาเธอทันทีวรัลฌากรีดร้องสุดเสียงเธอหลับตาแน่น ตัวสั่นเทารอรับความเจ็บปวดที่กำลังจะเกิดขึ้นภาพมันซ้อนทับกับคืนนั้นได้อย่างพอดิบพอดี“ปัง!....ปัง!....”เสียงปืนดังขึ้นสองนัดแล้วตามาด้ว

หลังเลิกเรียนวรัลฌาและณิชกานต์เดินลงมาจากตึกคณะก็เจอกับสารวัตรธีรยุตรที่ยืนรออยู่“สวัสดีครับคุณกวาง คุณโบว์” ธีรยุตรรีบเข้ามาทักทาย“สวัสดีค่ะ สารวัตรมีธุระอะไรกับกวางหรือเปล่าคะ”“เรียกผมธีร์อย่างเดิมก็ได้นะครับ”“ค่ะ”“ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณกวางนิดหน่อยครับ เชิญไปที่รถทั้งสองคนเลยเดี๋ยวผมไปส่งเอง”“แกไปกับคุณธีร์นะกวาง ฉันมีธุระต้องไปทำต่อแล้วฉันจะโทรหานะ โบว์ฝากคุณธีร์ส่งให้ถึงคอนโดอย่างปลอดภัยด้วยนะคะและหวังว่าจะไม่เอาเพื่อนของโบว์ไปเป็นเหยื่อล่อคนร้ายอีกเพราะถ้าคุณทำโบว์จะให้ลุงชาญย้ายคุณไปอยู่ชายแดนเลย” ณิชกานต์ขู่“ลุงชาญที่คุณพูดหมายถึงผู้กำกับชาญชัยน่ะเหรอ” สารวัตรหนุ่มหันมาถาม“ใช่ค่ะ”“คุณรู้จักเหรอ”“รู้จักสิ เขาเป็นเพื่อนพ่อฉัน อ้อ....ไม่ต้องถามว่าพ่อฉันเป็นใครนะคุณรู้แค่นี้ก็พอฉันไปล่ะ อย่าลืมดูแลเพื่อนฉันดี ๆ ด้วยนะคุณสารวัตร ฉันไปก่อนนะกวาง” ณิชกานต์โบกมือให้เพื่อนก่อนจะเดินที่ที่รถของตนเอง“เราก็ไปกันเถอะครับคุณกวาง” เขาเดินนำหญิงสาวไปที่รถ“คุณธีร์จะคุยอะไรกับกวางคะ” เสียงถามยังติดความไม่พอใจแม้ว่าชวินทร์จะอธิบายทุกอย่างแล้วก็ตาม“ผมอยากมาขอโทษคุณกวาง ที่ใช้คุณเป็นเห

วรัลฌาเดินจ้ำอ้าวเข้ามาภายในตัวตึกคณะบริหารธุรกิจราวกับกำลังวิ่งหนีอะไรสักอย่าง ทั้งที่ความจริงแล้วเธอกำลังวิ่งหนีความรู้สึกของตัวเองที่กำลังคิดเตลิดไปไกล หญิงสาวรีบเดินเข้าไปในห้องน้ำที่อยู่ใกล้ที่สุด เธอยืนหอบหายใจถี่อยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ ภาพที่สะท้อนออกมาคือผู้หญิงที่ใบหน้าแดงก่ำไปจนถึงลำคอเพียงเพราะอุบัติเหตุจมูกเฉียดในรถคันนั้น“จะบ้าหรือไงยัยกวาง คิดอะไรไปเรื่อย” เธอพึมพำกับตัวเองพลางสูดลมหายใจเข้าปอด สัมผัสอุ่นที่ปัดผ่านแก้มเมื่อครู่ยังคงฝังแน่นอยู่ในความรู้สึก หัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงจนเธอต้องยกมือขึ้นทาบอก แข้งขากลับอ่อนแรงขึ้นมาเสียดื้อ ๆหญิงสาวก้มลงมองถุงอาหารในมือที่เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด กลิ่นหอมของครัวซองต์และกาแฟร้อนทำให้อดยิ้มไม่ได้เพราะเธอเคยบอกว่าชอบครัวซองต์ร้านนี้มาก หญิงสาวยิ้มก่อนจะเดินออกมาจากห้องน้ำ“กวาง ทางนี้” เสียงตะโกนของณิชกานต์ดังขึ้นจากม้านั่งใต้ถุนคณะที่เป็นที่ประจำของพวกเธอวรัลฌาพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุดก่อนจะเดินเข้าไปหาเพื่อนสนิทที่นั่งรออยู่“มาถึงนานหรือยัง แล้วใครมาส่งแกไม่สบายหรือเปล่า หน้าแดงอย่างกับไปตากแดดมาทั้งวัน” ณิชกานต์ถามพล

เช้าวันเสาร์ชวินทร์ก็มารับวรัลฌาไปทานอาหารเช้าก่อนจะพาเธอมาที่โรงพยาบาล หญิงสาวนั่งเงียบมาตลอดทาง เธอรู้สึกใจหายเพราะวันนี้คือวันที่ผลการตรวจร่างกายจะเป็นตัวตัดสินว่าพันธะระหว่างเธอกับชวินทร์จะสิ้นสุดลงตามที่เคยตกลงกันไว้หรือไม่ภายในห้องตรวจของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ชวินทร์นั่งอยู่ข้างวรัลฌาไม่ห่าง สายตาคมกริบจดจ้องใบหน้าของคุณหมอเจ้าของไข้อย่างตั้งใจ ราวกับกำลังรอฟังผลการประมูลโครงการหมื่นล้าน“โดยรวมถือว่าแผลสมานตัวได้ดีมากครับคุณกวาง ร่างกายฟื้นฟูเร็วกว่าที่หมอคาดไว้เสียอีก ตอนนี้ถือว่ากลับมาหายดีเกือบเป็นปกติแล้วล่ะครับ จะมีก็แค่เรื่องการยกของหนัก ที่หมอยังอยากให้งดไปก่อนอีกสักหนึ่งเดือน เพื่อป้องกันไม่ให้แผลข้างในมีการอักเสบซ้ำ” คุณหมออธิบายด้วยศัพท์ที่เข้าใจง่ายวรัลฌาพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก แอบชำเลืองมองคนข้างกายที่บัดนี้ทำหน้านิ่งจนเดาอารมณ์ไม่ถูก“ส่วนเรื่องรอยแผลเป็น ตามที่คุณชวินทร์เคยปรึกษาหมอเรื่องการศัลยกรรมตกแต่งรอยแผล ทางเราเตรียมทีมแพทย์เฉพาะทางไว้แล้วนะครับ อยู่ที่ว่าคุณกวางพร้อมเมื่อไหร่ คุณชวินทร์แจ้งว่าจะเป็นคนรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทั้งหมดเอง” คุณหมอหันไปถามวรัลฌา