ตอนที่ 12 คนร้ายที่ไม่อยากเจอ

ทานอาหารเสร็จแล้วชวินทร์ก็ขับรถพาหญิงสาวกลับด้วยความเร็วที่ต่ำกว่าปกติเพราะอยากอยู่กับเธอให้นานขึ้นไม่ใช่เพราะอยากถามเรื่องคืนนั้นแต่เพราะเขารู้สึกสบายใจที่ได้คุยกับวรัลฌา หญิงสาวเป็นคนร่าเริงและมองโลกในแง่ดีถึงจะผ่านเรื่องร้ายโดยมีเขาเป็นต้นเหตุแต่เธอก็ไม่เคยโทษเขาเลยสักนิด

“ชอบร้านเมื่อกี้ไหม” เขาชวนคุยเพื่อทำลายความเงียบในรถ

“ชอบค่ะบรรยากาศดี อาหารก็อร่อยมากเลยค่ะ”

“ถ้ากวางชอบผมจะพามากินบ่อย ๆ นะ”

“คงไม่ดีมั้งคะ ราคาแพงเอาเรื่องอยู่ ถึงคุณชวินทร์จะเป็นคนจ่ายก็เถอะค่ะ”

“กวางกำลังจะบอกผมว่าเกรงใจอีกแล้วใช่ไหมล่ะ”

“ก็ประมาณนั้นค่ะ”

“ผมเข้าใจครับแต่เราก็ไม่ได้กินแบบนี้ทุกวัน กวางอย่าเกรงใจเลย ผมทำงานมาเหนื่อยก็อยากหาอะไรที่อร่อย ๆ กินและพอมีคนมากินด้วยก็ทำให้อาหารมื้อนี้อร่อยขึ้นกว่าเดิม” คำตอบฟังอบอุ่นและอ่อนโยนจนคนฟังยิ้ม

คำพูดของชวินทร์ทำให้หญิงสาวไม่รู้จะพูดอะไรต่อ หัวใจเธอเต้นแรงเพราะท่าทางของเขามันไม่เหมือนกับคนที่พาเธอมาทานอาหารในฐานะคนที่ติดหนี้บุญคุณแต่มันเหมือนคนที่พาแฟนมาดินเนอร์มากกว่า

วรัลฌาอยากถามเขาจะตรง ๆ ว่าเหตุผลที่ทำแบบนี้เพราะเขารู้สึกดีกับเธอเหมือนที่ณิชกานต์พูดหรือเปล่าแต่ก็ไม่กล้าถามออกไปเพราะกลัวจะหน้าแตกถ้าหากคำตอบมันไม่ใช่อย่างที่คิด

“เป็นอะไรหรือเปล่าทำไมเงียบไปล่ะหรือว่าง่วง”

“ไม่หรอกค่ะ คุณชวินทร์ช่วยจอดข้างหน้าได้ไหมคะกวางก็มีของจะซื้อในเซเว่นนิดหน่อยค่ะ” วรัลฌารู้สึกว่าตนเองกำลังจะเป็นรอบเดือนจึงอยากจะซื้อผ้าอนามัยเตรียมไว้เพราะถึงวันนั้นขึ้นมาจะได้มีพร้อมใช้และไม่ต้องรบกวนแม่บ้าน

“อยากได้อะไรให้ผมลงไปเป็นเพื่อนไหม”

“ไม่เป็นไรค่ะเป็นของใช้ผู้หญิงค่ะ กวางไปไม่นานหรอกค่ะไม่น่าจะถึงสิบนาที”

“ผมรออยู่ในรถนะ แต่ถ้าซื้อของเยอะแล้วอยากให้ผมไปช่วยถือซื้อเสร็จก็เรียกผมได้ ผมไม่อยากให้กวางถือของหนัก” ชวินทร์บอกอย่างห่วงใย

“ค่ะ” หญิงสาวยิ้มก่อนจะเปิดประตูลงไป

เธอเดินซื้อขนมขบเคี้ยวสองสามอย่างใส่ตะกร้าก่อนจะเดินไปยังชั้นวางผ้าอนามัยหลากหลายยี่ห้อขณะกำลังเลือกอยู่นั้นประตูก็เปิดออกเธอ หญิงสาวหันไปมองคนที่เข้ามาใหม่แล้วผ้าอนามัยในมือก็ร่วง เธอย่อตัวลงเก็บและแกล้งมองสินค้าชั้นล่างสุด

วรัลฌาจำได้ดีว่าเขาคือคนที่ยิงเธอในคืนนั้น หญิงสาวอยากจะวิ่งหนีไปจากตรงนี้แต่ขาก็ก้าวไม่ออก ในใจภาวนาว่าอย่าให้มันเห็นเธอแต่อีกใจหนึ่งกลับบอกว่าให้เธอประเชิญหน้าและทำเหมือนไม่เคยรู้จักเพื่อที่จะทำให้อีกฝ่ายตายใจและเธอจะปลอดภัย

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดลุกขึ้นช้า ๆ หยิบผ้าอนามัยมาตะกร้าในขณะที่ผู้ชายคนนั้นเดินเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ

“คุณครับ” เสียงเหี้ยมเกรียมในคืนนั้นทำให้หญิงสาวแทบอยากจะหายตัวไปจากตรงนี้แต่ก็ทำใจดีสู้เสือ

“มีอะไรคะ” เธอยิ้มให้เธอยิ้มสายตาว่างเปล่าพยายามตั้งสติและไม่แสดงอาการตกใจกับสถานการณ์ตรงหน้า

“ผมอยากซื้อผ้าอนามัยให้น้องสาวครับแต่เลือกไม่ถูกเลย ก่อนออกมาก็ไม่ได้ถามด้วยสิว่าอยากได้อะไรแบบไหน ผมรีบออกมามากก็เลยไม่ได้หยิบโทรศัพท์มาด้วย ช่วยเลือกให้ผมซักสองสามห่อได้ไหมครับ” เขาพูดอย่างสุภาพขัดกับคืนนั้นเพราะอยากจับสังเกตว่าผู้หญิงคนนี้จำเขาได้หรือเปล่า

“ได้ค่ะ น้องสาวคุณตัวโตไหมคะ”

“ไม่ครับ เธอตัวเล็กกว่าคุณนิดหน่อย”

หญิงสาวทำทีเป็นเลือกผ้าอนามัยจากนั้นก็ส่งให้ชายหนุ่มที่ยืนอยู่

“นี่ค่ะ มีแบบสำหรับกลางวันแล้วก็กลางคืนนะคะ”

“ขอบคุณครับ ถ้าไม่ได้คุณผมคงแย่แน่เลย” ชายหนุ่มคนนั้นมองหน้าหญิงสาวแล้วยิ้มขอบคุณ

“ไม่เป็นไรค่ะฉันเข้าใจดีผู้ชายไม่เคยซื้อของแบบนี้เท่าไหร่แล้วยังจะไม่ได้เอาโทรศัพท์มาด้วย ถ้ายังไงซื้อยาแก้ปวดท้องไปให้น้องสาวเผื่อไว้เลยก็ได้นะคะถึงเวลาปวดท้องขึ้นมาจะได้ทานยาเลย คุณลองถามพนักงานดูนะคะฉันไม่แน่ใจว่าเขาวางขายไว้ตรงไหน” หญิงสาวตอบอย่างใจดี

“ขอบคุณมากครับ” ชายหนุ่มคนนั้นก้มหัวขอบคุณก่อนจะเดินไปคุยกับพนักงานจากนั้นชำระเงินแล้วก็เดินออกจากร้านไป

วรัลฌารอจนชายคนนั้นชำระเงินเสร็จแล้วออกไปก่อนจากนั้นเธอก็เดินมาจ่ายเงินบ้าง 

เมื่อเดินออกมาหน้าร้านเธอก็มองซ้ายมองขวาเมื่อไม่เห็นผู้ชายคนนั้นอยู่หน้าร้านเธอรู้สึกโล่งใจมาก หญิงสาวเดินกลับไปที่รถของชวินทร์ที่จอดอยู่ด้านหน้าใบหน้าซีดขาที่ก้าวยังสั่นไม่หาย

“ขอโทษนะคะคุณชวินทร์กวางเลือกของนานไปหน่อยค่ะพอดีซื้อขนมไปติดไว้บนห้องด้วย”

“ไม่เป็นไรครับ ได้ของครบไหมครับ”

“ครบค่ะ”

“ถ้าอยากได้อะไรเพิ่มบอกแม่บ้านครับไม่ต้องเกรงใจ หรืออยากให้ผมพาไปซื้อเพิ่มก็บอกได้นะครับเดี๋ยวผมพาไปซื้อ”

“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวกลับมาเงียบอย่างเดิมเพราะสมองเอาแต่คิดเรื่องที่เจอร้าย เธอหวังว่าคนร้ายจะเข้าใจว่าเธอจำมันไม่ได้

“วันหยุดอยากไปเที่ยวไหนหรือเปล่า” เขาถามเพื่อทำลายความเงียบ

“อยากไปหลายที่เลยค่ะ แต่ช่วงนี้ต้องรีบตามงานให้ทันเพื่อนค่ะ แล้วพรุ่งนี้คุณชวินท์ต้องทำงานไปไหมคะ”

“พรุ่งนี้ผมไม่มีงานครับ ถ้ากวางเปลี่ยนใจอยากออกมาข้างนอกโทรบอกผมได้นะเดี๋ยวผมพาไป”

“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวยังไม่อยากจะออกไหนในช่วงนี้โดยเฉพาะการไปกับชวินทร์เธอไม่รู้เลยว่าการเจอคนร้ายเมื่อครู่เป็นความบังเอิญหรือเพราะคนร้ายกำลังตามเธอกันแน่

วรัลฌาอยากบอกชวินทร์ให้เขาระวังตัวแต่ไม่รู้จะบอกยังไงเพราะตนเองไปโกหกเอาไว้แล้วว่าไม่จำหน้าคนร้ายไม่ได้

“ให้ผมช่วยถือของไปส่งข้างบนไหม”

“ไม่เป็นไรค่ะของแค่นี้เอง คุณชวินทร์รีบกลับไปพักเถอะค่ะ จะรบกวนเกินไปไหมคะถ้ากวางจะขอให้คุณชวินทร์โทรหรือไลน์มาบอกกวางว่าคุณกลับถึงคอนโดของคุณแล้ว”

“ได้ครับ”

“จากที่นี่ถึงคอนโดของคุณใช้เวลานานไหมคะ”

“ถ้าเป็นช่วงกลางวันก็เกือบครึ่งชั่วโมงครับแต่ดึก ๆ แบบนี้ไม่เกินสิบห้านาทีก็ถึงครับ ผมไปนะกวางรีบไปพักผ่อนเถอะ”

“ค่ะ ขับรถดี ๆ นะคะ”

หญิงสาวภาวนาให้เขาถึงคอนโดของตัวเองอย่างปลอดภัยเพราะถ้าหากคืนนี้ชวินทร์เป็นอะไรขึ้นมานั่นก็เป็นเพราะเธอเห็นแก่ตัวเกินไปที่ไม่ยอมบอกความจริงเพราะห่วงตัวเองทั้งที่ชวินทร์นั้นดีกับเอมาตลอด

หญิงสาวยังไม่อาบน้ำเพราะนั่งรอสายจากชายหนุ่ม เวลาผ่านไปไม่ถึงสิบห้านาทีเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

“ถึงแล้วเหรอคะ”

“ถึงแล้วครับ ตอนนี้ขึ้นมาบนห้องแล้ว กวางจะนอนหรือยัง”

“สักพักก็จะนอนแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะที่วันนี้พาไปกินของอร่อย ๆ”

“ไม่เป็นไรครับ กวางพักผ่อนนะ ผมเองก็จะพักเหมือนกัน”

“ค่ะ” หญิงสาววางสายแล้วก็ถอนหายใจที่ชวินทร์ปลอดภัยดีแต่ไม่รู้เลยว่ามันจะเป็นแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่ถ้าหากว่าตำรวจยังจับคนร้ายไม่ได้

หญิงสาวหยิบนามบัตรของธีรยุตรขึ้นมาดูและตัดสินใจแล้วว่าพรุ่งนี้เธอจะโทรหาเพื่อบอกเรื่องที่เธอเจอกับคนร้ายในร้านสะดวกซื้อและหวังว่าเขาจะจับคนร้ายได้ก่อนที่ชวินทร์จะเป็นอันตราย