Todos los capítulos de บอสคะอย่ารุกแรง: Capítulo 1 - Capítulo 10

คืนวันเสาร์ที่แสนจะวุ่นวายวรัลฌาหรือกวางหญิงสาววัย 22 ปีนักศึกษาคณะบริหารปี 4 กำลังสาละวนอยู่กับการเก็บจานบนโต๊ะในร้านอาหารนานาชาติที่ตั้งอยู่บนโรงแรมหรูหลังจากลูกค้ากลุ่มสุดท้ายเพิ่งเดินออกไป“เหนื่อยหน่อยนะกวาง” สายสุดาผู้จัดการร้านเดินมาตบบ่าเบาๆ พร้อมช่วยหยิบจานชามตรงหน้า“ไม่เป็นไรค่ะพี่นุ่น อีกนิดเดียวก็เสร็จแล้วพี่นุ่นไปนั่งพักเถอะกวางทำต่อเองค่ะ วันนี้พี่ก็เหนื่อยมากเหมือนกัน” วรัลฌายิ้มแม้หยาดเหงื่อจะซึมตามไรผม แต่ดวงตากลมโตยังคงเป็นประกายสดใส“วันนี้พนักงานลาพร้อมกันสองคน กวางเลยต้องรับภาระหนักกว่าเพื่อน แต่ไม่ต้องห่วงนะ วันนี้แขกกระเป๋าหนักทั้งนั้น โดยเฉพาะโต๊ะชาวอเมริกัน เขาฝากทิปไว้ให้กวางโดยเฉพาะเลยนะ”“แล้วคนอื่นจะไม่ว่าเหรอคะ”“ใครจะกล้า วันนี้ทุกคนเห็นกันหมดว่ากวางวิ่งรอกดูแลโต๊ะนั้นจนแทบไม่ได้พัก เอาไปเถอะจ้ะ ถือเป็นรางวัลคนเก่ง แขกบอกว่าประทับใจที่กวางบริการดี แถมยังชมไม่ขาดปากว่าพนักงานคนนี้สวยและมารยาทงามมาก”“ขอบคุณค่ะพี่กวาง”“คืนวันเสาร์ลูกค้าเราเยอะอยู่แล้วแต่วันนี้พนักงานประจำลาถึงสองคน กวางเลยเหนื่อยกว่าเดิมแต่คนที่ไม่มาก็คงอิจฉาแหละเพราะวันนี้มีแต่ลูกค้าทิป

เช้าวันต่อมาในห้องพัก VIP“เธอฟื้นหรือยัง” ชวินท์ถามเมื่อปิติเปิดประตูเข้ามา“ยังเลยครับ แต่หมอบอกว่าพ้นขีดอันตรายแล้วบ่ายนี้ก็น่าจะฟื้นครับ”“ไปสืบมาหรือยังว่าเธอเป็นใคร” เสียงถามแผ่วเบาใบหน้าคมเข้มซีดเผือดจากการเสียเลือด แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความกังวลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเขานึกถึงภาพเหตุการณ์ในซอยมืดนั้นซ้ำ ๆ ภาพของผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่ดูไม่มีทางสู้ แต่กลับใจเด็ดขว้างขวดใส่คนร้ายและตะโกนขอความช่วยเหลือเพื่อช่วยชีวิตเขา ทั้งที่เธอเองก็กลัวจนตัวสั่น‘เธอเป็นคนยังไงกันนะถึงเอาชีวิตมาเสี่ยงเพื่อคนแปลกหน้าอย่างฉันด้วย’ ชวินทร์คิดในใจ“ได้ข้อมูลจากบัตรนักศึกษาและบัตรประชาชนในกระเป๋า ครับ เธอชื่อวรัลฌาอายุ 22 ปี แล้วก็เจอบัตรพนักงานของร้านอาหารในโรงแรมข้าง ๆ ที่เกิดเหตุครับดูเหมือนว่าเมื่อเธอจะเพิ่งเลิกงานแล้วเดินมาเจอเหตุการณ์พอดี”ชวินทร์กำหมัดแน่น ความรู้สึกผิดแล่นเข้าจู่โจม เธอเป็นเพียงหญิงสาวที่มีอนาคตไกล มีครอบครัวที่รออยู่แต่ต้องมาเจ็บปางตายเพราะเขาเป็นต้นเหตุ ถ้าเธอจะเดินผ่านและทำเป็นไม่เห็นก็คงไม่ต้องมานอนไม่ได้สติแบบนี้“ญาติเธอติดต่อมาบ้างไหม”“ไม่มีใครโทรมามีแต่เพื่อนของเธอ

วรัลฌาลืมตาขึ้นช้า ๆ แม้ว่าเปลือกตาจะหนักอึ้งแต่เพราะเสียงที่คุ้นเคยของเพื่อนทำเธอรู้สึกปลอดภัยจึงพยายามลืมตาขึ้น“กวางเป็นไงบ้างเจ็บมากใช่ไหม”“อือ” เสียงตอบแผ่วเบา เธอพยายามจะขยับตัวแต่ความเจ็บไม่อาจทำได้“แกเพิ่งผ่าตัดมาอย่าเพิ่งขยับตัวเลย จะเอาอะไรเดี๋ยวฉันเอาให้” เมื่อเห็นเพื่อนมองไปรอบ ๆ ห้องก็คิดว่าเพื่อกำลังต้องการอะไรสักอย่างคนเจ็บถอนหายใจเมื่อไม่เห็นคนอื่นอยู่ในห้องโดยเฉพาะผู้ชายสองคนที่คุยกันก่อนหน้านี้“โบว์ฉันโดนยิง”“คุณชวินทร์เขาเล่าให้ฉันฟังแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง”“ใครเหรอ”“ก็คนที่แกไปช่วยเขาไว้ไงล่ะ แกไม่รู้จักเขาเหรอ”หญิงสาวส่ายหน้า เธอไม่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใครแต่ในตอนนั้นเธอแค่ไม่อยากเห็นใครตายต่อหน้าแต่ก็ไม่คิดว่าพวกนั้นจะทำร้ายคนที่ไม่เกี่ยวข้องอย่างเธอด้วย“เขาบอกว่าถ้าแกฟื้นเขาจะถามแกว่าจำคนที่ทำร้ายได้ไหม แกเป็นพยานสำคัญเลยนะ สักพักตำรวจก็คงมาสอบปากคำแก”“ขอโทรศัพท์หน่อย”“ได้สิ” ณิชากานต์รีบส่งโทรศัพท์ให้ตามที่เพื่อนขอวรัลฌารับโทรศัพท์มาแล้วเปิดแอปพลิเคชันไลน์ก่อนจะพิมพ์ข้อความส่งไปให้เพื่อนเพราะรู้สึกเจ็บแผลทุกครั้งที่พูด“ฉันดีใจที่ตื่นมาเจอแกนะ ขอบใ

เมื่อชวินทร์เดินออกจากห้องไปแล้ววรัลฌาก็ถอนหายใจ เธอหวังว่าเขาจะเชื่อที่เธอพูด หญิงสาวอยากหายไปจากตรงนี้เพราะอยากกลับไปทำงานและกลับไปเรียนแต่หมอก็บอกว่าเธอยังต้องอยู่ที่นี่จนกว่าจะมั่นใจว่าแผลจะหายดีในระดับหนึ่งเธอเริ่มเบื่อกับการนอนอยู่บนเตียงมาหลายวันแม้ว่าณิชกานต์จะมาอยู่เป็นเพื่อนหลังเลิกเรียนแต่ช่วงกลางวันก็เป็นช่วงที่น่าเบื่อที่สุด“เป็นยังไงบ้างคะ เจ็บแผลไหมคะ” พยาบาลพิเศษเดินเข้ามาถามเมื่อชวินทร์ออกจากห้องไปแล้ว“ไม่ค่อยเจ็บแล้วค่ะ”“ร่างกายคุณฟื้นตัวได้เร็วมาคงเพราะได้พักอย่างเต็มที่ บางทีอาจจะได้กลับบ้านเร็วกว่ากำหนดนะคะ ฉันขอดูแผลหน่อยได้ไหมคะว่ามีเลือดซึมไหม”“ได้ค่ะ”เมื่อพยาบาลดูแผลแล้วเธอก็เดินออกไปจากห้องประตูยังไม่ทันปิดณิชกานต์ก็เดินเข้ามา“เป็นไงบ้าง เขาคุยนานไหมแกเจ็บแผลหรือเปล่า”“ไม่ค่อยเจ็บแล้ว เขาก็ถามเรื่องคืนนั้นแต่ฉันก็บอกเขาไปตามตรงนั่นแหละว่าจำหน้าคนร้ายไม่ได้ วันนี้ตอนหมอมาตรวจฉันถามหมอแล้ว หมอบอกว่าบางทีอาจเป็นเพราะฉันตกใจกลัวมากก็เลยจำไม่ได้”“แบบนี้ก็แสดงว่าในอนาคตแกอาจจะกลับมาจำได้ใช่ไหม”“อือ แต่ฉันไม่อยากจำได้เลย”“ทำไมล่ะ ถ้าแกจำได้ตำรวจก็จะจับคนร

เช้าวันต่อมา“ฉันอยู่ที่นี่นาน ๆ คงได้ทำอะไรไม่เป็นแน่เลยโบว์ แม่บ้านที่คุณชวินทร์จ้างมาทำให้ทุกอย่าง”“ก็เขาห่วงแกนั่นแหละ เขาว่ายังไงบ้างเรื่องคนที่ยิงแก”“ตำรวจกำลังตามอยู่ เห็นว่าจะสืบจากคนที่เสียผลประโยชน์จากการประมูลงานครั้งสุดท้าย”“แล้วแกจำหน้าคนร้ายไม่ได้จริงเหรอ นี่ก็ผ่านมานานแล้วนะ”“อือ ฉันพยายามแล้วนะ แต่ก็ยังนึกไม่ออก แกถามเหมือนไม่เชื่อฉันเลยนะ”“เปล่า ก็แค่อยากให้แกนึกออกเรื่องจะได้จบ ฉันเป็นห่วงกลัวมันจะจำหน้าแกได้แล้วตามมาปิดปาก”“ไม่หรอกน่าคืนนั้นมันมืดมากฉันยังจำหน้ามันไม่เลยแล้วมันจะจำหน้าฉันได้ยังไงล่ะ” วรัลฌาเริ่มคิดแล้วว่าที่เธอปกปิดอยู่มันทำให้ทุกอย่างยากขึ้น เธอลังเลว่าจะบอกความจริงดีหรือเปล่าแต่นั่นก็ต้องรอให้เธอกลับไปแข็งแรงเหมือนเดิมและจากนั้นก็จะขอย้ายกลับไปอยู่หอพักตามเดิมอีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้หญิงสาวไม่ยอมบอกความจริงว่าใครคือคนร้ายเพราะเธอไม่อยากไปเป็นพยาน เนื่องจากในอดีตพี่ชายของเธอเคยไปเป็นพยานในคดีหนึ่งแต่เขาก็ถูกจำเลยจ้างคนมาทำร้ายจนพี่ชายได้รับบาดเจ็บสาหัสหลังจากร่างกายแข็งแรงก็กลายเป็นคนหวาดระแวง บางครั้งก็คลุ้มคลั่งกลัวคนจะมาทำร้าย เอาแต่เก็บตัว