Alle Kapitel von สายลับทะลุมิติไปเป็นแม่ลูกสองหรือสามกันนะ: Kapitel 11 – Kapitel 20

5 ค่ำคืนแรกหลังจากสามีของนางฟื้น (ต่อ)ดีที่อารุ่ยที่ไม่รู้เดินมาตอนไหนเข้าไปผลักผู้บุกรุกหน้าหนาปลิวกระเด็นออกนอกบ้านไปเสียก่อน ส่วนจิ่วเม่ยก็วิ่งมาอยู่ระหว่างคนของนางเองและบุรุษที่มาบุกรุกแล้ว สีหน้านางน่ากลัวจนทำให้คนมาใหม่กระถดตัวถอยหลังและหุบปากไปทันทีเลย แต่พอตั้งสติได้ก็รีบลุกขึ้นชี้หน้า“เจ้าให้ไอ้บ้านี่มาทำร้ายคนอื่นได้ เป็นอย่างที่บิดาบอกไว้ไม่ผิดเลย ว่าสักวันไอ้บ้านี่ต้องทำร้ายคนตายได้ อย่างนี้ต้องให้ท่านหัวหน้าหมู่บ้านไล่มันออกไปเสีย!!!”บุรุษผู้นี้คือบุตรชายคนโตของสกุลหวังบ้านข้างเคียงที่นับแต่เมื่อวานแทบไม่มีใครออกจากบ้านนั่นเอง มีนามว่า ต้าเจิง มีภรรยาแล้วหนึ่งคน เคยมาเกี้ยวพาจิ่วเม่ยก่อนแต่งสามีเช่นกัน แต่ถูกปฏิเสธไปจึงโกรธแค้นมาโดยตลอด เขาคงเพิ่งกลับมาจากเข้าไปหาของป่ากับภรรยากระมัง...กลับมาถึงคงรู้เรื่องเมื่อวานจึงมาหาเรื่องจิ่วเม่ยในตอนนี้ หวังแก้แค้นในสกุลหวังของตนเป็นแน่!“หยุดพูดจาโป้ปดได้แล้ว! เจ้าเรียกใครบ้า อีกทั้งเป็นเจ้าเองนั่นแหละที่จะมาทำร้ายลูกของข้า”ปากนั่นเองที่ว่าสามีของนาง!และมือข้างขวาอันนั้นนั่นเองที่ตั้งใจจะตบเมี่ยวเอ๋อร์ของนาง!จิ่วเม่ยหยิบเมล็

“บอกก็ได้ แต่ไม่บอกจะดีกว่านะ อาจิ่วรู้หรือไม่ ขบวนสินค้าแบบนี้เป็นของพ่อค้าเมืองอื่นที่เอาของป่าจากที่อื่นมาขายเช่นกัน พวกเขาเนี่ยแหละทำให้ชาวบ้านแถบชายป่าขายของป่ายาก หรือถูกกดราคา หากถูกปล้นไปก็ดีต่อพวกเราไม่น้อย ส่วนพวกนั้นก็คงจนลงเพียงเล็กน้อยเท่านั้น”จิ่วเม่ยพยักหน้าเข้าใจ นางรู้ว่าทุกคนล้วนมีด้านสีเทาของตน การที่สองพ่อลูกสกุลเฉินไม่แจ้งบอกกลุ่มพ่อค้าล่วงหน้าก็เป็นสิทธิ์ของพวกเขา หรือการที่กลุ่มพ่อค้าเอาสินค้าของป่ามาขายก็เป็นเรื่องของพวกเขาอีกเช่นกันการค้าขายนั้นทั้งในยุคโบราณและยุคในอนาคตล้วนไม่ต่างกันมากเลย ใครจะอยู่รอดในกลไกการตลาดก็ขึ้นอยู่กับโชค และกำลังทรัพย์แล้ว หากไม่อยากมีคู่แข่งมากก็ต้องทำสินค้าให้แปลกใหม่ไร้คู่แข่งก็เท่านั้นเอง“เอ่อ ข้าขอลงตรงนี้ไปทำธุระก่อนนะเจ้าคะ เดี๋ยวรีบกลับไป”จิ่วเม่ยขอลงกลางทางนั่นเอง นางอยากจะไปดูหน่อยว่าการปะทะกันระหว่างกลุ่มพ่อค้าและโจรดักปล้นจะเป็นอย่างไรบ้างตอนจิ่วเม่ยมาถึงยังจุดที่กลุ่มโจรโพกหน้าดักรออยู่ก่อนหน้า พวกเขาทั้งสองฝ่ายก็ปะทะกันมานานแล้ว มองเห็นชัดเจนว่าฝ่ายโจรต้องชนะแน่ ทั้งรูปแบบการจู่โจมที่เป็นแบบแผนและรวดเร็ว สามารถชน

#####7 พญามัจจุราช (ต่อ)“เจ้ารวยแล้ว มีอำนาจแล้วคิดว่าจะกลั่นแกล้งอย่างไรกับคนจนก็ได้อย่างนั้นหรือ... พลั่ก!จิ่วเม่ยต้องลำบากเพียงใดกับการที่เจ้าเพียงไม่พอใจนาง ลูกน้อยของข้าต้องอดมื้อกินมื้อนานเท่าไหร่เพียงเจ้าตัดทางทำมาหากินนาง เจ้ารู้หรือไม่! ปั่ก!นางต้องพยายามออกห่างจากคนที่หวังดีกับนางก็เพียงเพราะกลัวพวกเขาลำบากไปด้วยเพราะเจ้ามักจัดการทุกคนที่ช่วยเหลือนาง เจ้าคิดจะให้นางตายเลยหรือห้ะ! พลั่ก!!ไหนจะฮูหยินที่บ้านเจ้าอีก นางแต่งให้เจ้าแล้วแต่เจ้ากลับเอาแต่เฝ้าคิดถึงแต่สตรีอื่น อย่างนี้สมควรเกิดเป็นบุรุษหรืออย่างไร หา!! ...”จิ่วเม่ยก็สามารถระบายความโกรธของนางลงบนเจ้าของเรื่องได้จนอารมณ์เริ่มลดลงแล้วก็ปาไปเกือบครึ่งชั่วยามได้แล้ว“ข้าขอโทษทั้งหมด ข้าสำนึกได้แล้ว อย่าทำอันใดข้าอีกนะ จิ่วเอ๋อร์ อั่ก!”“แล้วข้าก็มีสามีแล้วด้วย ห้ามเรียกเช่นนั้นอีก”หลวนซานแปรเปลี่ยนจากคุณชายเนี๊ยบร่ำรวยกลายเป็นบุรุษน่าเวทนาแทนแล้ว บนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยช้ำ ดวงตาปูดแดงมีปิดไปข้างหนึ่ง หากเปิดเสื้อผ้าออกดูจะเห็นรอยช้ำเต็มกายอย่างไม่ต้องสงสัยเลย พอจิ่วเม่ยผละกายออกห่างมาเพราะนางพอใจในผลงานตนเองแล้วร่างหน

8 งานเลี้ยงฉลอง“โอ๊ย เจ้าเบามือหน่อยเถอะ ไม่เจอกันไม่กี่ปีไยถึงดุดันเพียงนี้ ข้าล่ะสงสารสามีของเจ้าเสียจริง มิรู้เขาดวงตกหรืออย่างไรต้องมามีภรรยาเยี่ยงเจ้า อ้าก! หูๆ หูข้า”พอนางอภัยให้หน่อยก็เริ่มจิกกัดนางเลย อย่างนี้มันต้องโดนจัดการด้วยหยิกจอมพลังของนางแล้ว จิ่วเม่ยเน้นแรงไปที่ใบหูที่เต็มไปด้วยเส้นประสาทจนหลวนซวนร้องเสียงดังและรีบรวบมือของจิ่วเม่ยให้ออกไปไกลจากทุกส่วนในร่างกายเขาทันที“แต่ก่อนข้าไปชอบสตรีบ้าอำนาจเช่นเจ้าได้อย่างไรไม่รู้นะ โอะ นั่นๆใครยืนอยู่ตรงนั้นน่ะ?!”จิ่วเม่ยนั้นหันไปตามสายตาที่หลวนซานมอง เห็นว่าเป็นอารุ่ยยืนอยู่หลังต้นไม้ไม่ไกล เขายืนนิ่งมือท้าวต้นไม้ไว้ ใบหน้าแดงจากเหล้าแรง สายตาที่มองมานั้นดูไม่ชอบใจอย่างรุนแรง“เป็นสามีของข้าเอง เจ้าไปดื่มกินกับลูกน้องเจ้าเถอะ ป่านนี้กินหมดแล้วกระมัง ส่วนอารุ่ยเดี๋ยวข้าจัดการเอง”หลวนซานปล่อยมือที่จับไว้กันจิ่วเม่ยทำร้ายร่างกายตนเอง เขามองบุรุษไร้ที่มาอย่างไม่ไว้ใจ แต่ก็ยอมเดินกลับเข้าไปในกลุ่มของตนอย่างว่าง่าย ส่วนจิ่วเม่ยนั้นไม่รอให้ผู้มาใหม่เดินมาแต่นางเดินไปช่วยพยุงอารุ่ยเองเลย นางเดาว่าเขาเมามากแล้ว อาจเดินมาแถวนี้เพื่

#####9 นางมีสหายใหม่เพิ่มเป็นโขยง (ต่อ)“เอ่อ คือ อยากให้เจ้าลงเงินช่วยเล็กน้อยและอาจขอพึ่งกำลังคนของเจ้าบ้าง แต่รับรองสิ่งที่เจ้าลงทุนไปได้คืนกลับมาสิบๆ เท่าแน่นอน”“เรื่องนั้นหากไม่มากเกิน ข้าย่อมช่วยเจ้าตามที่ให้สัญญาอยู่แล้ว”“เยี่ยมไปเลย ส่วนสิ่งที่จะให้เจ้าช่วยนั้นไม่มากเลยก็แค่...”จิ่วเม่ยไม่ถือสาที่คนอื่นจะมองว่านางเพ้อเจ้อ หรือแผนการไม่น่าจะสำเร็จได้ เพราะนางมั่นใจก็เพียงพอแล้ว มันจะสำเร็จแน่เพียงมีจิ่วเม่ยอยู่!นางเล่าแผนและสิ่งที่อยากให้หลวนซานช่วยเรียบร้อยแล้ว เขาก็รับปากทั้งที่ไม่เต็มใจเท่าไรนั่นแหละ อีกทั้งมีการมาบอกว่าหากแผนสำเร็จจนเปิดกิจการได้เงินที่เขาให้นางก็จะไม่เอาหรอกผลกำไร ให้จิ่วเม่ยทั้งหมดงี้ นางเดาได้ว่าเขาคงคิดว่าธุรกิจนี้อาจจะไปไม่รอดแน่ หรือหากรอดกำไรก็น้อยคงอยากให้นางมากกว่า...แต่จิ่วเม่ยสนใจแค่เขายอมออกแรงและเงินช่วยก็ถือว่าพร้อมดำเนินการขั้นต่อไป นางให้เวลาหลวนซานเตรียมตัวหลายวันหน่อย ส่วนนางก็ไปรอที่บ้าน รอเวลาลงมือตามแผนจิ่วเม่ยกลับมาถึงบ้าน นางมาถึงเจ้าก้อนแป้งน้อยในชุดสีเดียวกันก็วิ่งออกมาต้อนรับทันที จิ่วเม่ยที่ร้อนและเหนื่อยจากการเดินทางได้เห็น