เข้าสู่ระบบเมื่อดึงกางเกงขาสั้นและกางเกงชั้นในของป่านทอออ
เมื่อดึงกางเกงขาสั้นและกางเกงชั้นในของป่านทอออกจากปลายเท้าเล็กเขาก็จูบไซ้ตั้งแต่ขาเรียวไซ้เลื้อยขึ้นไปยังโคนขาแล้วมาหยุดใบหน้าที่ตรงกลางหว่างขาน้อยเพื่อสัมผัสความเป็นสาวงามของคนตัวเล็ก มือใหญ่ผลักดันเรียวขาน้อยแยกกว้างไว้ แล้วใช้ลิ้นสากชำนาญของตัวเองตวัดระรัวถี่กับเม็ดเกสรของสาวเจ้า “อ่ะ! อื้อ!” ป่านทอครวญกัดริมฝีปากตัวเองแน่นแล้วก็แอ่นยกเอวเล็กบิดส่ายไปมากับแรงเสียดสีร้อนที่กำลังทแยงสอดเข้าออกในร่างคับแน่นของตัวเองอย่างจำยอม “โอว์! แน่นเหลือเกินป๊อบของพี่รัก อูว์! เป็นของพี่ ป๊อบเป็นของพี่คนเดียวจำไว้ อ่า! ชูว์!” นิ้วใหญ่สอดแทรกทแยงเข้าออกเป็นจังหวะในความคับแน่นของป่านทอ มือใหญ่อีกข้างก็รั้งเอวเล็กให้กระแทกเข้าหานิ้วของตัวเองเป็นจังหวะตอบรับกันหนักหน่วง “อือ...มะ...ไม่ไหวแล้วค่า...ป๊อบร้อนพี่รัก อ
“เรียกฉันพี่รัก...เรียกฉันแบบครั้งก่อนคนสวย อ่า! พี่ก็ห้ามตัวเองไม่ได้เหมือนกันทำไมถึงต้องการป๊อบขนาดนี้ อืม! หอมเป็นบ้าเลย คิดถึง ชูว์!”เขาเอ่ยเสียงพร่ารัวเร็วกับใบหน้าสวยแล้วซุกไซ้จมูกโด่งไปกับซอกคอหอมกรุ่น กลิ่นกายของป่านทอช่างหอมและแตกต่างจากทุกคน มันไม่ใช่กลิ่นน้ำหอม ไม่ใช่กลิ่นแป้งเด็ก แต่มันเป็นกลิ่นตัวเฉพาะของหล่อน กลิ่นที่เขาได้สูดดมเข้าไปแล้วมีพลัง“อ่า! ฉันอยากรักเธอแรงๆ ป๊อบ พี่อยากรักเธอ อูว์!”รักษ์ไม่อาจควบคุมตัวเองได้ หล่อนไม่รู้หรอกว่าตลอดเวลาที่เธอป่วยเขาต้องอดทนแค่ไหน ไปเที่ยว ไปอ่างอบนวดเขาก็ไม่สามารถให้ผู้หญิงคนอื่นมานอนทาบทับหรือแตะต้องตัวเขาได้ เขารู้สึกมันไม่ใช่ ความต้องการของเขามันไม่ตื่นตัว แต่พอมาเจอหน้าของป่านทอมันกลับตรงกันข้าม ทุกอย่างมันร้อนแรงราวกับมีไฟฟ้าสถิตก็มิปานตอนนี้“อือ! ปะ...ป๊อบเจ็บข้อมือค่ะพี่รัก” หล่อนบอกเขาเสียงแผ่วพร้อมกับเบือนหน้าหนีเคราสากที่ถูไถข้างแก้มของตน“พี่ขอโทษป๊อบ แต่พี่ต้องการเธอมากจริงๆ อ่า!”เคลื่อนใบหน้าหล่อไปจูบข้อมือเล็กข้างที่มีผ้
“เหนื่อยเป็นบ้าเลยวันนี้ ได้แช่น้ำอุ่นๆ คงดี”เขาพึมพำกับตัวเอง แล้วลุกขึ้นหยิบสูทที่ถอดพาดพนักเก้าอี้ทำงานขึ้นมาพาดไหล่ ถลกแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวของตนพับขึ้นมาถึงข้อศอก ก่อนจะหยิบกุญแจและโทรศัพท์แล้วปิดไฟในห้องทำงานของตนก่อนจะเดินออกไปรักษ์ใช้เวลาขับรถกลับคอนโดด้วยเวลาเพียงแค่ยี่สิบนาที โชคดีที่คอนโดอยู่ไม่ไกลจากที่ทำงานเขาจึงมาถึงไว พอมาถึงกดรหัสห้องก็เปิดเข้าไปแล้วโยนเสื้อไว้กับโซฟารับแขกของตน ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องนอนที่มีไฟสว่างจ้าอยู่ พอมาก็เห็นป่านทอกำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่ที่เตียง“กินข้าวกินยารึยัง” น้ำเสียงห้าวถามเมื่อเห็นเธอนั่งพิงหัวเตียงดูโทรทัศน์โดยไม่หันมาสนใจตนเงียบ!ความเงียบของป่านทอทำให้เขาหงุดหงิดจนต้องดึงรีโมทจากมือเล็กมาถือไว้“ฉันถามหูแตกรึไง!” เขาตะคอกถามเธอเสียงดัง“ได้ยินค่ะ สัตว์เลี้ยงอย่างป๊อบหากินเองไม่ได้หรอกค่ะ ต้องรอให้เจ้าของของมันหาข้าวหาน้ำมาป้อน เพราะมันเป็นแค่สัตว์เลี้ยง!” หล่อนตอบประชดอย่างน้อยใจ แล้วเบือนหน้าหนีไปอีกทาง โดยไม่คิดจะสนใ
“ไร้สาระ คนอย่างรักไม่มีทางจะรักใครและรักก็รักตัวเอง ไม่มีทางที่รักจะรักคนอื่นที่ไม่ใช่ครอบครัว” เขาตอบไล่หลังพี่ชายแล้วล้มตัวลงนอนอย่างหงุดหงิดงุ่นง่านใจ ส่วนคนที่ทุกคนคิดว่านอนหลับนั้นหล่อนไม่ได้หลับ แต่ได้ยินทุกอย่างและทุกคำพูดของรักษ์ หัวใจดวงน้อยเจ็บลึก ลึกจนแทบจะไร้ความรู้สึกในตอนนี้ แต่ก็ต้องกัดฟันกลืนก้อนสะอื้นไห้ที่กำลังตีตื้นล้นออกมาให้สงบนิ่งแล้วข่มตานอนหลับ ‘ฉันสกปรกเพียงร่างกาย แต่คุณสกปรกทั้งจิตใจ’ หล่อนต่อว่าจอมมารร้ายแล้วฝืนหลับตาบังคับตัวเองให้หลับสนิทหนึ่งอาทิตย์ที่นอนป่วยโทรมอยู่โรงพยาบาล รักษ์มานอนเฝ้าหล่อนแค่คืนแรก คืนต่อๆ มาเป็นบอดี้การ์ดของเขามาเฝ้าไข้แทน และวันนี้ก็ได้ออกจากโรงพยาบาลกลับบ้านได้แล้ว หล่อนไม่มีบ้าน ไม่มีที่ซุกหัวนอนอะไรทั้งนั้นตอนนี้ ป่านนี้ห้องเช่าเล็กๆ ของเธอคงถูกยึดไปแล้วมั้ง เพราะไม่ได้จ่ายค่าเช่ามาสองเดือนกว่าแล้ว ป่านทอมองข้อมือที่เป็นแผลแห้งตกสะเก็ดก็ต้องแหงนหน้ามองบนเพื่อไม่ให้น้ำตาตัวเองไหล&nb
“แล้วมึงยังจะถามอีก กูต้องไปเฝ้าแมวขโมย กูยังใช้งานไม่คุ้มด้วย” ว่าแล้วก็วางแก้วบรั่นดีในมือกระแทกโต๊ะแล้วลุกขึ้น ก่อนจะเดินจากไปก็ไม่ลืมบอกเพื่อนรัก“ตามไอ้โนมาเป็นเพื่อนเถอะ กูเบื่อจะฟังมึงเพ้อถึงฮันนี่ รักน้องกูก็กล้าๆ หน่อย แมนๆ น่ะ”“มันมาที่ไหน มันติดน้องแสบยังกับอะไรดี ตอนนี้มันไม่มีที่ว่างให้เพื่อนแบบกูแล้ว” ลวงร้อยโต้สวนกลับ“งั้นก็อยู่คนเดียวเถอะ กูไม่อยู่แล้ว” แล้วก็ทิ้งลวงร้อยอยู่คนเดียว เขาไม่สนใจแล้วลวงร้อยเป็นพวกไม่ยอมรับความรู้สึกตัวเอง ทำเป็นปากแข็ง ทำเป็นพูดไม่สนใจ แล้วไงล่ะ ตอนนี้มานั่งเครียดมานั่งกังวลดิ้นเป็นเจ้าเข้าอยู่คนเดียว กว่าจะมาถึงโรงพยาบาลก็ปาเข้าไปห้าทุ่มกว่า เขากลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะมาหาป่านทอ พอมาถึงก็เห็นญาติผู้พี่นอนหลับบนโซฟาตัวที่ตนนอนเมื่อตอนกลางวัน แล้วคนบนเตียงก็หลับ เขาจึงเดินไปชะโงกหน้าดูคนนอนหันหลังให้ว่าหลับจริงไหม เธอหลับจริง แล้วยกมือขึ้นแตะหน้าผากมนเพื่อวัดอุณหภูมิร่างกาย ไข้หล่อนลดแล้ว
“งั้นรอสักครู่ ผมจะอุ่นในเวฟให้ กินข้าวแล้วจะได้กินยาพักผ่อน หายแล้วค่อยคิดหนีก็ได้” เขาบอกแนะนำอย่างอ่อนโยน แล้วเดินไปถือถ้วยโจ๊กหมูสับไปเวฟในโซนครัวของห้องพักเพื่ออุ่นโจ๊กหมูสับให้หญิงสาวทานป่านทอมองตามแผ่นหลังของคุณหมอใจดีแล้วก็น้ำตาคลอเมื่อคิดถึงชายอีกคน ชายที่พรากความสาวไปจากเธอและย่ำยีความรู้สึกของเธอ เพียงแค่คิดถึงน้ำตาก็เอ่อนองอาบสองแก้ม หัวใจสาวก็เต้นเร่าโหยหาเขา อยากเห็นหน้า หล่อนไม่รู้เลยว่าความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไร แต่ก็อดคิดถึงอยากเจอหน้าของรักษ์ไม่ได้มือเล็กยกขึ้นเช็ดคราบน้ำตาและมองดูข้อมือที่มีผ้าพันแผลไว้แล้วก็ต้องจำให้ขึ้นใจและบอกย้ำกับตัวเองว่ารักษ์คือผู้ชายสารเลว ผู้ชายที่หล่อนเกลียดและต้องหนีไปจากเขาให้ได้ในสักวัน เพียงแต่ไม่ใช่ตอนนี้ จริงอย่างพันแสงบอกว่าให้พักให้หายดีก่อน หนีทีหลังก็ได้“ทานข้าวทานยานะครับ” พันแสงเดินกลับมาพร้อมถ้วยโจ๊ก เขาเอาวางไว้ที่โต๊ะป้อนข้าวผู้ป่วยแล้วลากมาให้เธอได้ทานเอง ป่านทอลุกขึ้นนั่งทานข้าวตรงหน้าพันแสงมองดูผู้ป่วยสาวคนพิเศษของน้องชายแล้วก็อดยิ้มไม่ได้เมื่อคิดถึงหน้าของรักษ์ เข
“ปล่อยฉันไปเถอะนะ อะ! อุ๊บ!" ปากหนาฉกลงมาอีกครั้งเมื่อเจ้าหล่อนร้องให้ตนปล่อย เรื่องอะไรจะปล่อย ชนิดาเป็นของเขาแล้วก็ต้องเป็น หากเขาไม่ปล่อยอย่าคิดมาขอร้องในสิ่งที่เขาให้ไม่ได้มือเล็กดุนดันคนฉวยโอกาสออกห่างแต่ก็พ่ายแพ้เมื่อมือท่อนแขนแข็งแรงโอบกอดรวบรัดหล่อนไว้แน่น บังคับใบหน้าหล่อนให้แหงนเงยขึ้นรั
“โอว์! เสียวแรงเหลือเกินดา อูว์! มันมากที่รัก ผมเพิ่งเคยมีอะไรกับผู้หญิงพรหมจรรย์ครั้งแรก เพิ่งรู้ว่ามันวิเศษและตอดรัดเสียวแบบนี้นี่เอง อ่า! ผมชอบคุณเหลือเกินที่รัก ซี้ดด โอว์! เย้!"ยิ่งได้ฟังคำพูดน่ารังเกียจของชายหนุ่มหล่อนก็ยิ่งแค้น ตอนนี้น้ำตาของหล่อนแห้งเหือดไปเอง สองมือเล็กกำแน่นข้างลำตัวค่อย
“ต่ำ!" หล่อนต่อว่าคนตัวโตหยาบกระด้างด้วยความแค้นชัง แม้ว่าในใจลึก ๆ จะไม่ได้คิดอย่างที่แสดงออกมาก็ตามที“หึ ต่ำไม่ต่ำหนูแสบไม่มีสิทธิ์มาตัดสินพี่ เพราะพี่รู้ตัวพี่ดีว่าตัวเองนั้นวิเศษแค่ไหน อย่าบังอาจใช้คำพูดต่ำทรามเหยียดหยามพี่แบบนี้อีก พี่ไม่ชอบ”“อ๊ะ! เจ็บ
“ไม่ใช่ของพี่ ของหนูแสบเหรอ” มโนถามพลางสำรวจสายตามองหา แต่ก็ไม่เห็น จนเลื่อนต่ำมายังเอวเล็กถึงเห็นแสงไฟของเครื่องมือสื่อสารกระพริบ“อ่า! อยู่นี่เอง” มโนถือวิสาสะดึงเอาโทรศัพท์ของตะลิงปลิงออกจากหัวกางเกงซับในมากดรับแทน พร้อมจะกรอกเสียงทุ้มไปตามสาย ทันทีที่นำมาแนบหู ป




![มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


