บททั้งหมดของ Working as a Maid for the Billionaire: บทที่ 101 - บทที่ 110

Ang sarap matulog kapag ang unan mo ay gawa sa solidong muscles ng isang bilyonaryo, at ang kumot mo ay may amoy ng tagumpay at mamahaling pabango. Pikit-mata pa akong napa-ngiti habang isinisiksik ang mukha ko sa kung anong mainit at matigas na bagay. Ah, ang dibdib ni Lucas. Ang unan ng mga pinagpala. Pakiramdam ko ay ako ang pinakamagandang reyna sa buong solar system dahil sa tabi ng isang Lucas Villamor ako nagigising. Lord, salamat talaga sa biological miracle na 'to. Kung pwede lang i-frame ang sandaling ito at i-display sa museum ng mga dakilang marites, ginawa ko na. Kung pwede lang talaga, iyayabang kong akin lang sya. Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko, nag-eexpect na sasalubungin ako ng madilim na silid at ng banayad na hilik ng aking paboritong baby. Pero teka... bakit parang masyadong maliwanag? Kumunot ang noo ko. May manipis na sinag ng araw na tumatagos sa mamahaling blackout curtains ni Lucas. At ang pinakamatindi sa lahat, hindi na madilim. Maliwanag na. As

Mabilis akong naglakad patungo sa maids' quarters, tila lumulutang pa rin sa alapaap ang mga paa ko habang iniisip ang bawat detalye ng nangyari kanina. Infernes, masarap din pala ang may konting bawal. Mas lalong sumasarap ang ulam kapag medyo may banta, chos! Kailangan ko pa palang kumuha ng mga bagong basahan at panlinis sa quarters para sa mga bintana sa library. Task ko ’yon ngayon, at kahit medyo nangangatog pa ang mga tuhod ko mula sa marathon namin kagabi, kailangan kong magpakitang-gilas. Ayokong isipin ni Manang Ruchel na nagpapakasasa ako sa karangyaan habang ang mga kasamahan ko rito ay nagbabanat ng buto. Maganda lang ako, pero hindi ako tamad. Nang marating ko ang quarters, agad kong itinulak ang pinto. Tahimik ang pasilyo dahil ang karamihan ay nasa main mansion na at nagsisimula ng kani-kanilang mga gawain. Dumiretso ako sa dulo kung saan naroon ang storage room ng mga supplies. Pero bago ko pa man mahawakan ang doorknob, isang boses ang bumasag sa katahimikan na nag

Dahan-dahan kong isinara ang pinto ng kwarto ni Lucas, dala-dala ang isang ngiting abot-hanggang tainga at pusong naglulundag sa tuwa. Shocks, Lord! Ang sarap talagang maging dakilang tagapag-alaga ng nag-iisang Lucas Villamor! Kung pwede lang gawing pambansang awit ang tibok ng puso ko ngayon, malamang lahat ng tao sumasayaw na ng cha-cha sa sobrang saya. Bitbit ang aking balde at basahan, dinala ako ng aking mga paa pababa sa ground floor. Dahil dakila akong masipag at dahil kailangan kong magpalamig ng nag-aapoy kong mukha, nagdesisyon akong dumaan muna sa malawak na sala para magpunas-punas ng mga mamahaling display. Habang nagpupunas ako ng isang vase na feeling ko mas mahal pa sa buhay ko, hindi ko mapigilang mapakanta nang mahina. Mamayang gabi, may sisingilin akong utang… na may kasamang interes at ligaya… kanta ng utak ko habang sumasayaw pa ang mga balikat ko. In fairness kay Lucas, napaka-generous sa lips. Kung araw-araw ba naman siyang magsusungit, baka maging kulubot na

Kinabukasan, maaga akong nagising na may bitbit na misyon. Kung kagabi ay mukha siyang pinatuyo ng tadhana, ngayon sisiguraduhin kong marerecharge ang kumpare niyo. Hindi pwedeng haggard ang nag-iisang baby ko, lalo na’t ako ang reyna ng buhay niya sa hinaharap. Matapos kong mag-ayos ng sarili at magsuot ng aking uniporme, na sa totoo lang ay balak ko nang gupitin nang konti ang palda para naman may pa-legs si Lucas, kaso baka mahampas naman ako ng walis-tambo ni Manang Ruchel Dumiretso na ako sa kusina. Kumuha ako ng tray at inihanda ang paborito niyang black coffee. Walang asukal, parang buhay niya bago ako dumating. At dahil mabait akong bata, naglagay na rin ako ng ilang pirasong cookies kahit hindi siya gaanong mahilig sa sweets. Wala lang, para magka-buhay ulit siya. Nang mabuhat ko ang tray, dahan-dahan akong naglakad paakyat sa hagdan. Ang puso ko, parang sumasayaw ng cha-cha sa kaba at excitement. Magdadala ka lang ng kape, hindi ka pa aamin sa simbahan! saway ng natitiran

Nang makapasok ako, sinalubong ako ng amoy ng mamahaling leather at ang pamilyar na bango ni Lucas na nakadikit sa sasakyan. Umikot naman siya at sumakay sa driver's seat. Pagkasara ng pinto, biglang tumahimik ang paligid. Ang tanging naririnig na lang ay ang banayad na ugong ng makina ng kotse at ang mabilis na tibok ng puso ko. Sawakas! Alone moment na namin! Yung tipong, pang-couple lang talaga gaya namin. Nagsimula na siyang magmaneho palabas ng gate ng mansyon. Nang makalabas kami sa kalsada, hindi ko na napigilan ang sarili ko. Humarap ako sa kanya at humagikgik nang malakas. “Grabe ka, Lucas! Bibili ng personal items talaga ang alibi mo? Anong bibilhin mo sa ganitong oras? Medyas na de-baterya? O baka naman napkin para sa akin?” pilyong asar ko sa kanya habang tinutusok-tusok ang braso niya. Humalakhak si Lucas nang malakas, ang tunog ng kanyang tawa ay pumuno sa loob ng kotse. Ang sarap pakinggan, parang musika sa aking pandinig. “Shut up, Anya. That was the only thing I