登入"Status doesn't mean a damn thing to me, Anya!" Bumaha ang galit sa boses ni Lucas, isang galit na hindi nakatutok sa akin, kundi sa mga salitang nagmula sa sarili kong bibig. Lumapit siya nang mabilis, binabasag ang distansyang pilit kong itinatayo sa pagitan naming dalawa. Bago pa ako makahakbang paatras muli, hinawakan niya ang aking dalawang kamay. Ang init ng kanyang mga palad ay agad na humagupit sa nanginginig kong balat. "Do you think I cared about social status four years ago? Do you think I give a damn about it now?" sigaw niya, bagaman puno ng basag na emosyon ang bawat patlang ng kanyang paghinga. "I didn't fall in love with the title, Anya. I fell in love with you. The woman who worked until her knees gave out just to keep her family afloat. The woman who smiled at me even when the whole world was crashing down on her. That was the Anya I loved, and that is the exact same Anya standing right in front of me today." "Lucas, hindi mo naiintindihan..." umiling ako, pilit
Nakatayo siya roon, mataas at matipuno, ang kanyang mukha ay mas malamig pa sa yelo ngunit may nag-aalab na galit sa kaibuturan ng kanyang mga mata. Mabilis ang pagtaas at pagbaba ng kanyang dibdib, tanda ng matinding emosyon na pilit niyang pinipigilan. Si Lucas."That's enough, Mom," malamig, baritonong boses ni Lucas na yumugyog sa buong parking lot.Binitawan niya ang kamay ng kanyang ina, ngunit hindi pabagsak, kundi nang may sapat na diin upang iparamdam ang kanyang galit.Bahagyang napaatras si Ma’am Sofia sa pagkagulat. Ang kanyang galit na mukha ay napalitan ng panginginig at hindi makapaniwalang reaksyon nang makita ang sariling anak. "L-Lucas? What….what are you doing here? I thought you already left?" Gulat na tanong ni Ma’am Sofia.Yan din ang akala ko. Nakita ko siyang umalis kanina. Kaya bakit siya nandito ngayon?Hindi siya sinagot ni Lucas. Sa halip, dahan-dahan niyang inilipat ang kanyang tingin sa akin.Ang titig na kanina sa lobby ay blangko at walang pagkilala ay
Habang binibigkas ko ang mga linyang iyon, iniharap ko ang aking pinakapropesyonal na ngiti sa panauhing nakatayo sa aking harapan. Ngunit ang ngiting iyon ay unti-unting napawi at tuluyang nawala nang matitigan ko nang maayos kung sino ang taong nasa tapat ko. Tila biglang huminto ang ikot ng mundo. Ang hangin sa aking paligid ay naging napakabigat at mahirap hingahin. Nakatayo sa tapat ng reception desk si Ma’am Sofia. Ang ina ni Lucas. Nakasuot siya ng isang napaka-eleganteng terno na pinalulutang ng mamahaling alahas sa kanyang leeg at tainga, ngunit hindi ang kanyang kasuotan ang pumutol sa aking paghinga, kundi ang kanyang mga mata. Nakatitig siya sa akin nang may malamig, matalim, at nagbabantang titig. Walang anumang bakas ng pagkagulat sa kanyang mukha, na para bang alam na alam niyang matatagpuan niya ako rito. Napalunok ako nang walang oras. Ang aking mga kamay na nakapatong sa ibabaw ng counter ay pilit kong ibinaba sa aking gilid upang itago ang matinding panginginig
Ang mga sumunod na araw ay lumipas na parang isang panaginip na ayaw kong gisingan, ngunit wala akong pagpipilian kundi ang gumising araw-araw at harapin ang mundo. Ang buhay ay patuloy na gumagalaw kahit na sa pakiramdam ko ay huminto na ang sa akin noong gabing iyon, noong gabing tuluyan nang bumitiw si Lucas at iniwan ang huling piraso ng aming nakaraan. Bawat umaga, bumabangon ako nang may panibagong sugat sa dibdib. Pilit kong isinusuot ang aking uniporme, inaayos ang buhok, at pinipintahan ng simpleng pampaganda ang aking mukha upang maitago ang nangingitim na balat sa ilalim ng aking mga mata dahil sa walang patid na pag-iyak tuwing gabi. Sa harap ng salamin, sinasanay ko ang aking sarili na ngumiti, isang ngiti na para lamang sa layuning makatagos sa pangaraw-araw na trabaho. Ngayong araw, last day na ng pag-stay niya sa hotel. Ito na ang huling araw na makikita ko siya. Bilang isang receptionist sa hotel, ang aking pangunahing tungkulin ay ang maging magiliw. Kailangang mag
Bumigat ang hangin sa loob ng sasakyan. Ang simpleng paghinga ay tila naging isang mabigat na pasanin habang patuloy naming dinadala ang nakakatunaw na katahimikan sa pagitan naming dalawa. Ang mga ilaw sa kalsada ay mabilis na nagdadaan sa labas ng bintana, gumuguhit ng mga mabilis na anino sa mukha ni Lucas na ngayon ay bakas na ang labis na pagod. Kumikirot ang dibdib ko. Ayaw ko sa sitwasyon na ito pero wala akong magawa. Unti-unting lumingon si Lucas sa akin, at sa pagkakataong ito, wala na ang galit sa kanyang mga mata. Napalitan na ito ng isang mapait at blangkong ekspresyon na mas lalong nagpasikip sa aking dibdib. Ang kanyang mga balikat ay bahagyang nakayuko, parang taong sumuko na sa isang digmaang matagal niyang ipinaglaban ngunit alam niyang talo na siya sa simula pa lang."Anya..." mahinang sambit niya, basag ang boses at halos pabulong na umabot sa aking tainga.Napalunok ako nang mariin, pilit na pinatitigas ang aking sarili sa kanyang harapan. Hinanda ko ang aking is
Binuksan ko ito at pinahiran ang aking labi. Ang lamig at ang bahagyang pamamanhid niyon ay nagbigay-daan upang pansamantalang maibsan ang hapdi ng sugat na likha ng sarili kong panggigigil kanina. Habang pinapahiran ko ang ibabang labi, ramdam ko ang bawat galaw ng aking mga kamay na bahagyang nanginginig pa rin dahil sa halo-halong emosyon na patuloy na nag-uunahan sa aking dibdib. Paulit-ulit kong idiniin nang bahagya ang aking daliri sa may pilat at sariwang sugat, pilit na ginagamit ang pisikal na sakit upang takpan ang mas matinding kirot na nararamdaman sa loob. Ang simpleng gawain na ito ay nagsilbing panandaliang takas mula sa reyalidad na nakapaligid sa amin. Sa bawat paghipo ko sa aking labi, naaalala ko kung paano ko kinagat ang aking sarili kanina habang pinipigilan ang sariling sumabog sa harap ng lalaking ito. Ang malamig na amoy ng ointment ay hinaluan ng amoy ng mamahaling pabango ni Lucas na nanunuot sa loob ng tahimik na sasakyan, isang amoy na minsan kong minahal
Pagod na pagod ako pagdating ng gabi. Parang kinuha ng mga polo shirt ni Sir Lucas ang lahat ng energy sa katawan ko. Pagkatapos ng hapunan at paglilinis sa kusina, diretso na ako sa servant’s quarters. Ang plano ko talaga, ititupi ko pa 'yung mga bagong tuyong damit ni Sir na kinuha ko sa sampayan
Halos mag-split ako sa tuwa habang tinatahak ang daan patungong labanderya. Pagdating ko doon, nadatnan ko ang tatlong iba pang maid na abala sa pagtitiklop at pag-aayos ng mga telang puting-puti.“Uy, ang bagong salta!” bati ng isang morenang babae na may name tag na ‘Gina’. “Si Sir Lucas ba ang
Hindi ko maitago ang saya ko habang naglalakad pauwi. Halos liparin ko ang daan patungo sa aming bahay. Pagpasok ko palang, bumungad na agad si Nanay na naghihiwa ng kangkong habang si Lola naman ay nakasandal sa aming upuang kawayan.“Nay! Lola! May trabaho na ako!” malakas kong sigaw na halos ika
“Anya, aalis ka na ba?”Nag-aayos ako ng mga gamit ko nang bigla iyong itanong ni Lola. Nakaupo siya sa gilid ng aming papag, hawak ang isang basong tubig at ang huling piraso ng kanyang gamot. Ilang araw na rin siyang nagrereklamo sa sakit ng puso niya kaya naman kahit gustuhin kong mag-inarte sa







