บททั้งหมดของ Working as a Maid for the Billionaire: บทที่ 241 - บทที่ 250

Habang nakatayo ako sa harapan ng counter ng hotel, pilit kong pinapakalma ang aking paghinga na kanina pa nag-aalinlangan. Ang mga mata ni Lucas ay nanatiling matalim at walang emosyon, parang mga matang kay tagal nang natutong magtago ng sakit at magbalatkayo sa likod ng pader ng kanyang mga responsibilidad. Sa kabila ng pagnanais ng aking katawan na lumapit, basagin ang distansya, at yakapin siya nang mahigpit, nanatili akong nakatayo sa aking pwesto. Pinairal ko ang propesyonalismo, kahit sa loob-looban ko ay unti-unti nang nadudurog ang aking mga desisyon at ang mga prinsipyong pinanghawakan ko nang gabing iwan ko siya. "Good afternoon, sir," ulit ko nang hindi agad siya sumagot sa aking unang bati, ang boses ko ay bahagyang nanginginig ngunit pinilit kong pinatatatag. Ang bawat salita ay may kasamang bigat, tila ba ang simpleng pagbanggit ng kanyang presensya ay may kaakibat na parusa mula sa tadhana. "Mayroon po ba tayong reservation o maari ko po ba kayong tulungan sa pag-che

Sumunod na umaga, dala ko ang bagong simula na ipinangako ko sa aking sarili habang nakatitig sa salamin. Maaga akong dumating sa hotel, maayos ang uniporme at nakabuntot ang isang ngiting pilit kong pinatutoo upang ipakita sa sarili ko na kaya ko. Determinado akong kalimutan si Lucas. Naging positibo ang pananaw ko, ang kanyang check-in ay panandalian lamang dahil one-night lang naman ang binook niya. Siguro, hindi ko naman siya makikita ulit. Pagkatapos ng ilang oras, maglalaho siya, at ang lahat ay babalik sa dati nitong kaayusan nang wala ang anino niya para guluhin ang tahimik kong mundo. Wala na ang takot kagabi, ang tanging natira ay ang matibay na pasya na hindi ko na hahayaang saktan pa ng mga ala-ala na dapat binabaon na sa nakaraan.Ngunit sadyang mapaglaro ang tadhana sa mga panahong akala mo ay hawak mo na ang direksyon ng iyong buhay.Habang nag-aayos ako ng mga dokumento sa front desk at abala sa pag-encode ng mga paparating na bisita para sa araw na ito, napatigil ako

Huminga ako nang malalim, ang dibdib ko ay patuloy pa ring kumakabog nang marahas habang pinapanood siyang tuluyang tumalikod at lumayo matapos ko siyang iwanan doon sa hallway. Akala ko tapos na. Akala ko, sa wakas ay naging sapat na ang mga salitang binitawan ko para tuluyan na niya akong bitawan at huwag na kaming magtagpo muli. Naniniwala akong sarado na ang kabanatang iyon ng aming buhay, na hindi na kami kailanman mag-uusap pa pagkatapos ng araw na ito. Subalit ang kapayapaang inaasahan ko ay sadyang napakabilis maglaho.Hindi pa man ako tuluyang nakakabalik sa aking pwesto ay bigla na lamang sumulpot ang aming head manager sa front desk, ang mukha ay seryoso at may bahid ng pagmamadali. Agad niya akong tinawag at sinabing dapat ko munang iwan ang aking trabaho sa sandaling ito. “Anya, halika, makipag-usap ka kay Sir Lucas.”Nanlaki ang aking mga mata sa gulat. Makipag-usap kanino? Agad akong umiling at akmang tatanggi dahil wala na kaming dapat pag-usapan pa, ngunit huli na ang

Bumigat ang hangin sa loob ng sasakyan. Ang simpleng paghinga ay tila naging isang mabigat na pasanin habang patuloy naming dinadala ang nakakatunaw na katahimikan sa pagitan naming dalawa. Ang mga ilaw sa kalsada ay mabilis na nagdadaan sa labas ng bintana, gumuguhit ng mga mabilis na anino sa mukha ni Lucas na ngayon ay bakas na ang labis na pagod. Kumikirot ang dibdib ko. Ayaw ko sa sitwasyon na ito pero wala akong magawa. Unti-unting lumingon si Lucas sa akin, at sa pagkakataong ito, wala na ang galit sa kanyang mga mata. Napalitan na ito ng isang mapait at blangkong ekspresyon na mas lalong nagpasikip sa aking dibdib. Ang kanyang mga balikat ay bahagyang nakayuko, parang taong sumuko na sa isang digmaang matagal niyang ipinaglaban ngunit alam niyang talo na siya sa simula pa lang."Anya..." mahinang sambit niya, basag ang boses at halos pabulong na umabot sa aking tainga.Napalunok ako nang mariin, pilit na pinatitigas ang aking sarili sa kanyang harapan. Hinanda ko ang aking is

Habang binibigkas ko ang mga linyang iyon, iniharap ko ang aking pinakapropesyonal na ngiti sa panauhing nakatayo sa aking harapan. Ngunit ang ngiting iyon ay unti-unting napawi at tuluyang nawala nang matitigan ko nang maayos kung sino ang taong nasa tapat ko. Tila biglang huminto ang ikot ng mundo. Ang hangin sa aking paligid ay naging napakabigat at mahirap hingahin. Nakatayo sa tapat ng reception desk si Ma’am Sofia. Ang ina ni Lucas. Nakasuot siya ng isang napaka-eleganteng terno na pinalulutang ng mamahaling alahas sa kanyang leeg at tainga, ngunit hindi ang kanyang kasuotan ang pumutol sa aking paghinga, kundi ang kanyang mga mata. Nakatitig siya sa akin nang may malamig, matalim, at nagbabantang titig. Walang anumang bakas ng pagkagulat sa kanyang mukha, na para bang alam na alam niyang matatagpuan niya ako rito. Napalunok ako nang walang oras. Ang aking mga kamay na nakapatong sa ibabaw ng counter ay pilit kong ibinaba sa aking gilid upang itago ang matinding panginginig