《Working as a Maid for the Billionaire》全部章節：第 61 章 - 第 70 章

Sumasabay ang bawat pintig ng ibaba ko sa mararahas na pagbayo ni Lucas. Para akong nakasakay sa isang kabayong nagwawala, at ang tanging hawakan ko lang ay ang nagbabagang balat ng lalaking ito. Naramdaman ko ang mabilis at sunod-sunod na pagbomba niya, isang senyales na ang dragon niya ay handa na namang magbuga ng apoy. Sa isang huling, malalim na baon na halos magpaangat sa akin sa kama, umungol si Lucas nang napakalalim, tunog ng isang leon na sumusuko sa sarap. Ramdam na ramdam ko ang biglang pag-init sa kaibuturan ko habang ipinapakawala niya ang kanyang sumasabog na enerhiya sa loob ko.Bumagsak ako nang patihaya sa kutson, ang mga binti ko ay parang jelly na nakababad sa arawan. Si Lucas naman ay gumulong sa tabi ko, ang kanyang dibdib ay mabilis na umaangat at bumababa habang ang pawis niya ay kumikislap sa ilalim ng madilim na ilaw ng kwarto. Akala ko ay tapos na ang laban, akala ko ay pwede na kaming mag-sign off.Pero mukhang nagkamali ako ng kalkulasyon. Ang lalaking ito

Dahan-dahan kong isinara ang pinto ng kwarto ni Lucas, sinisiguradong walang kahit anong tunog na lilikha ng ingay sa napakatahimik na pasilyo ng mansyon. Humarap ako sa koridor at huminga nang malalim. Pwede na ba akong magpa-wheelchair? Ang tindi ng exercise namin sa loob. Hahakbang na sana ako nang mapagtanto kong mas madali pang maglakad sa ibabaw ng nagbabagang uling kaysa sa pag-usad gamit ang mga tuhod kong parang jelly. Juice ko, Lucas Villamor. Napakabuti mong amo, pero napakarahas mong magmahal. Parang binugbog ng pitong bouncer ang lower half ng katawan ko. Pero okay lang kasi nasarapan naman ako. Pinilit kong ituwid ang aking postura at nag-umpisang maglakad, sinusubukang kopyahin ang pagrampa ng mga Miss Universe candidate kahit na ang totoo, mukha akong penguin na kumekembot sa paglakad. Pero bago pa man ako makalayo nang tatlong metro mula sa pinto ni Lucas, may narinig akong mga yabag ng sapatos na papalapit sa direksyon ko. Nanlaki ang mga mata ko. Ang death warran

Isang pilyong ngiti ang agad na sumilay sa mga labi ni Lucas sa narinig. Ibinaba niya ang hawak na ballpen at sumandal sa kanyang upuan, ang kanyang mga mata ay nanunuot at tila binabasa ang bawat malanding takbo ng utak ko. Grabe, ang guwapo niya talaga kapag nagsisimula nang magbago ang timpla ng mukha niya mula sa pagiging masungit na CEO tungo sa pagiging mapaglarong leon. Hays, mahal na mahal talaga ako ni Lucas. Gusto kong ipagsigawan sa kanila na may relasyon kami ngunit hindi pwede kasi kailangan muna naming isikreto. Pero kapag dumating yung panahon na pwede na, alam kong maraming maiinggit sa akin. "Don't be a tease, Anya," bulong niya pabalik, sapat lang para marinig ko. Bahagya siyang sumungaw pasulong, ang pamilyar at nakakabaliw niyang amoy ay agad na sumakop sa ilong ko. Napakabango. Nakakaadik. Kulang na lang talaga ay sakluban ko siya ng kumot para ako lang ang makaamoy sa kanya. "Baka nakakalimutan mo kung nasaan tayo. Kung gusto mong maglaro, siguraduhin mong kaya

Buong araw akong lumutang sa alapaap dahil sa pangako ni Lucas. Jusko, akala ko nga kailangan ko nang uminom ng vitamins para lang mapaghandaan ang stamina na kakailanganin ko mamayang gabi. Paulit-ulit na nagre-replay sa utak ko 'yung bulong niya sa ilalim ng puno ng mangga. Kaya naman nang sumapit ang hapon, halos magka-kalyo ang mga daliri ko sa kakamadali na matapos ang lahat ng gawaing-bahay. Todo ligo ako, nagpabango mula ulo hanggang paa para mukha akong dessert na ready nang papakin. Konting lip tint, konting suklay, at suot ang pinakamalinis kong personal maid uniform na madaling hubarin, charot! Handa na akong pumasok sa lungga ng aking mahal na si Lucas. Pero bago pa man ako makahakbang paakyat sa hagdan patungo sa kwarto niya, biglang tumunog ang cellphone ko. Lucas: Anya, something urgent came up at the main office. The board members called for an emergency meeting, and I have to leave right now. I won't be back until tomorrow morning. Go ahead and sleep early. Don't

Dahan-dahan niyang ibinaba ang kanyang mukha, at ramdam ko na ang init ng kanyang hininga na humahaplos sa aking labi. Napapikit na ako, nag-aabang sa susunod na kabanata ng aming personal teleserye. Ang mga kamay ko ay nakahawak na sa kanyang matitigas na balikat, handang-handa nang sumabog ang fireworks sa utak ko. Isang segundo na lang... isang tulak na lang ng dila at tuluyan na kaming maglalakbay sa kalawakan ng kalandian— Nabulabog kaming dalawa nang may biglang kumatok ng malakas. “Lucas? Are you inside? I know you’re home, I saw your car!” Potek. Lord, bakit? Bakit kung kailan maglalakbay na ako sa langit, may humihila sa laylayan ng palda ko pababa sa lupa? Agad na natigilan si Lucas. Ang matitinding emosyon sa kanyang mga mata ay biglang napalitan ng inis. Kung kanina ay mukha siyang maamong leon na gutom, ngayon ay mukha na naman siyang dragon na natapakan ang buntot. Gusto kong maiyak. Akala ko ba sa mga teleserye lang nangyayari ’yung ganito? ’Yung eksenang bibitinin k