กลับมาเถอะความรัก のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

80 チャプター

10

หลังจากวางสาย ณรัฐค้นหาบัญชีโซเชียลของนีนนาราและเจอเพจที่เธอให้ไว้กับทางรพ.ว่าเป็นช่องทางติดต่อ เขากดติดตามทันทีอย่างไม่ต้องคิด เขาดูแต่ละโพสของเธอไปเรื่อยๆ มันเป็นเพจทางการสำหรับติดต่องานของสองแม่ลูก โดยที่นีนนาราลงข้อมูลในไบโอไว้ว่าเธอเป็น hand model และ hair modelรวมถึงการทำคอนเท้นไมโครฟาร์ม การปลูกผักสวนครัวหรือพืชขนาดเล็กในพื้นที่จำกัดเช่น ริมระเบียงหรือการปลูกพืชแนวตั้ง และการทำคลิปทำอาหารที่เหมาะกับเด็ก ซึ่งน่าจะเป็นเมนูจริงที่เธอทำให้นาเนียร์รับประทาน ซึ่งบางคลิปเธอก็เด็ดข้าวโพดหวานที่เธอปลูกในกระถาง เอามาทำข้าวโพดคลุกเนยซึ่งเธอจะลงสูตรไว้ให้สำหรับใครที่สนใจทำบ้าง เขาเห็นว่าเธอมีผู้ติดตามระดับหนี่ง ซึ่งจากหน้าเพจก็บอกว่าเธอทำคลิปแบบนี้มาได้ประมาณหนึ่งปีแล้ว ในแต่ละคลิปจะมีภาพของนาเนียร์ปรากฎมากกว่าคนเป็นแม่ ทำให้เขามีโอกาสได้เห็นลูกในเกือบทุกพัฒนาการไม่ว่าจะเป็นการเดินเตาะแตะของเด็กอายุ 12 เดือนที่พัฒนาเป็นการเดินเร็วขึ้น และไปจนถึงวิ่งในบางครั้ง หรือการพูดที่เริ่มจากคำสั้นๆ “แม่” “มี๊” ไปจนถึงการพูดหลายพยางค์แบบในตอนนี้ เช่น “จะเอา” “กินนม” รวมถึงการพัฒนาด
続きを読む

11

“คุณหญิงครับ คุณหมอทราบแล้วนะครับว่าคอนโดเมื่อสองปีก่อน คุณหญิงเป็นคนสั่งระงับการโอนให้คุณนีนนารา และให้ขายคนอื่นไปแทน” ทนายรายงานคุณหญิงเรไรเรื่องที่คุยกับณรัฐ“แล้วเขาว่ายังไง” คุณหญิงถาม“ฟังจากเสียงคงจะโกรธมากครับท่าน” ทนายตอบ“ก็ไม่เป็นไร ช่างมันเถอะเดี๋ยวเขาก็ลืมมันเอง” คุณหญิงทำท่าจะไม่สนใจ แต่ทนายรีบแย้งไว้“แต่ท่านครับ คุณหมอบอกว่าตอนที่ทางเราไล่คุณนีนนาราออกไป เธอเพิ่งคลอดลูกและเป็นลูกของคุณหมอนะครับ” “อะไรนะ” คุณหญิงเรไรขมวดคิ้ว แล้วจู่ๆ นางก็คิดอะไรออกอย่างหนึ่ง “เธอช่วยส่งรูปผู้หญิงคนนั้นมาให้ฉันดูทีสิ” ที่ผ่านมาท่านไม่เคยอยากเห็นหน้าตาของผู้หญิงที่ลูกชายเลี้ยงไว้เลย ด้วยมองว่าตนเองอยู่สูงเกินกว่าที่จะลดตัวไปยุ่งเกี่ยวด้วย จึงสั่งการผ่านทนายมาเสมอ ไม่เคยแม้แต่จะจำชื่ออีกฝ่ายด้วยซ้ำไม่กี่นาทีทนายก็ส่งภาพของนีนนาราและนาเนียร์ให้ท่านดู ซึ่งเขาก็เพิ่งไปค้นมาดูหลังจากที่รู้ว่าเธอมีลูกเช่นกัน คุณหญิงเรไรตัวชาเมื่อเห็นว่านีนนาราคนที่เธอเคยสั่งขับไล่ คือคนเดียวกับแม่ลูกพรีเซนเตอร์ของรพ.ที่เพิ่งเจอในวันก่อน แถมท่านยังไปป้อนขนมให้เด็กคนนั้นตั้งหลายคำด้วยความเอ็
続きを読む

12

ณรัฐกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว ถ้าเมื่อครู่คือการถูกชกจนมึน คำพูดของนีนนาราในตอนนี้ก็เหมือนการที่เธอใช้มีดแซะรอยแผลของเราให้ลึกขึ้นเรื่อยๆ และพยายามขุดรากมันขึ้นมา“พอมาถึงวันนี้” นีนนาราสบตาเขาอีกครั้ง “สิ่งที่คุณอยากให้ มันเลยไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการอีกแล้ว”ความเงียบกลับมาอีกครั้งแต่ครั้งนี้มันชัดเจนกว่าเดิม ว่าระยะห่างระหว่างเขากับเธอมันไม่ได้อยู่ที่โต๊ะตรงกลาง แต่อยู่ที่เวลาที่ผ่านไปแล้วกับความคาดหวังของเธอที่เขาไม่มีทางย้อนกลับไปแก้ไขได้อีก“จริงๆ ถ้าพูดถึงสิ่งที่ผมอยากทำที่สุด ผมอยากถามว่าหนิงทำไมไม่บอกว่าตอนนั้นคุณกำลังท้อง เรากำลังจะมีลูกด้วยกัน" ”เขาพูดออกมาในที่สุด “อยากรู้เหรอคะ” เธอมองไปยังนอกตัวร้านที่เป็นกระจกใส “ฉันยอมเลิกกับคุณง่ายๆ เพราะคุณบอกว่าไม่มีความสุขที่อยู่ด้วยกัน” เธอสบตาเขาและพูดต่อ “ฉันก็เลยไม่ได้บอกคุณว่าท้องเพราะฉันทนมองคุณอยู่ด้วยกันแบบฝืนใจไม่ได้” ณรัฐนิ่งไปทันที “หนิง... ผมรู้ว่าผมเคยพูดคำนั้นจริงๆ แต่ช่วยฟังผมอธิบายได้ไหมว่าทำไม” เธอเงียบไม่ตอบ เขาจึงพูดต่อ “ตอนนั้นเราต่างก็ไม่ฟังกัน และผมไม่มีเวลาเหลือมาก
続きを読む

13

“แล้วอีกอย่าง…” นีนนาราพูดต่อน้ำเสียงยังเรียบเหมือนเดิม “ฉันไม่สามารถตอบรับอะไรคุณได้ เพราะตอนนี้ฉันยังไม่รู้เลยว่าคุณเป็นคนแบบไหนกันแน่”เขาชะงักไม่เข้าใจความหมายของเธอ“คนที่บอกว่าอยากดูแลฉัน แต่พอมีปัญหาก็เลือกเดินออกไปเลยง่ายๆ คนที่บอกว่าให้ห้องนั้นเป็นของฉันแต่สุดท้ายฉันกลับโดนไล่ออกมาแบบไม่มีที่ไป”เธอหยุดเล็กน้อยเหมือนกำลังเลือกคำ แต่ความจริงคือเธอเลือกจะไม่หยุดพูดแค่นี้“ถ้าวันนั้นฉันบอกคุณว่าท้อง” เธอสบตาเขาตรงๆ “คุณเองก็อาจจะยังเลือกเดินออกไปเหมือนเดิมนั่นล่ะ”การคาดคะเนนั้นเป็นไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือน แต่มันทำให้ณรัฐตอบไม่ได้เลยณรัฐหลับตาลงช้าๆ เขาไม่เคยคิดมุมนี้เลย ไม่เคยคิดว่า “การไม่บอก” อาจเป็นสิ่งเดียวที่เธอยังควบคุมได้ในตอนนั้น“ผมไม่ได้อยากทิ้งหนิงนะครับ” เขาพูดออกมาเบาๆ เหมือนกำลังอธิบาย แต่ลึกๆ คือกำลังอธิบายให้ตัวเองฟัง นีนนารายิ้มบาง“แต่คุณก็ทำไปแล้วค่ะ ความตั้งใจกับการกระทำมันไม่เคยเท่ากันอยู่แล้ว” เธอพูดต่อ “คุณอาจจะไม่ได้อยากทิ้งฉันแต่สิ่งที่คุณทำ… มันคือการทิ้ง”ประโยคนั้นตรงและแทงใจณรัฐเกินไป จนเขาโต้แย้งไม่ได้“แล้วตอนนี้…” เขาเง
続きを読む

14

ประโยคนั้นทำให้คุณหญิงวางนิตยสารลงช้าๆ เงยหน้ามองลูกชาย“เรื่องคอนโดนั่นใช่ไหม”น้ำเสียงของท่านเรียบ เหมือนรู้คำตอบอยู่แล้วหรือพูดให้ถูกก็คือ ท่านรอให้ลูกชายกลับมาคุยกันที่บ้านณรัฐนิ่งไปนิดหนึ่ง “ใช่ครับ แล้วก็มีเรื่องอื่นด้วย เช่นเรื่องหนิง… กับลูก”แววตาของคุณหญิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย “แม่ก็เพิ่งรู้เหมือนกันว่าลูกกับผู้หญิงคนนั้น รวมหัวกันหลอกแม่ว่าไม่รู้จักกันมาก่อน”คำว่า “ผู้หญิงคนนั้น” ทำให้ณรัฐชะงักไป “ผมกับหนิงไม่ได้หลอกแม่ หนิงเขาไม่รู้ว่าแม่คือใคร ส่วนผมก็ไม่รู้ว่าหนิงจะอยู่ในห้องนั้นด้วย แล้วแม่รู้เรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ”“เมื่อบ่ายนี่ ทนายโทรมาบอกว่าลูกไปถามเขาเรื่องคอนโด” ท่านตอบ “ก็นึกไม่ถึงเหมือนกันนะ ว่าลูกกับผู้หญิงคนนั้นจะเก็บเรื่องนี้ไว้ได้นานขนาดนี้”“แม่ครับ” ณรัฐกำมือแน่นขึ้นเล็กน้อย “เขาไม่ได้ตั้งใจปิดบัง เขาแค่… ไม่อยากรั้งผมไว้ ส่วนผมมันโง่เองที่ไม่รู้ว่าเขาท้องตั้งแต่ตอนนั้น”“เขาอาจจะแค่เลือกเก็บเด็กไว้ต่อรองมากกว่านะรัฐ” คุณหญิงหัวเราะเบาๆ “ผู้หญิงแบบนั้น เขารู้ว่าควรทำตัวยังไงให้ได้ประโยชน์ที่สุด”“แม่ครับ” ครั้งนี้น้ำเสียงของณรั
続きを読む

15

ณรัฐมาพบนีนนาราและนาเนียร์ในสัปดาห์ต่อมา ซึ่งเป็นงานการถ่ายคลิปครั้งแรกตามสัญญาพรีเซนเตอร์ เด็กหญิงที่วันนี้ถูกจับแต่งตัวให้เหมือนนางฟ้าตัวน้อยยิ้มกว้างเมื่อเห็นเขา เธอชี้ให้เขาดูปีกนางฟ้าเล็กๆ ที่ติดกับชุดที่สวมเป็นเชิงอวด“สวยจังเลยครับ นางฟ้าชื่ออะไรครับเนี่ย”“เนีย นาเนียร์ค่า” เธอตอบพลางเงยหน้ามองของในมือเขาตาแป๋ว ณรัฐถือถุงแบรนด์ตุ๊กตาชื่อดัง สายตาเด็กทำให้เขาเกือบจะยื่นมันออกไปทันทีตามความเคยชินเขารู้ดีว่าเด็กวัยนี้ตอบสนองกับสิ่งเร้าใหม่ได้ง่ายแค่ไหน และถ้าได้ของเล่นในจังหวะนี้ ความสนใจทั้งหมดจะหายไปในทันทีในหัวของเขามีคำตอบอยู่แล้วว่า “ควรทำยังไง”แต่เขาไม่ได้ขยับ สายตาของเขาเงยขึ้นไปมองนีนนาราแทน“ถ้าคุณจะให้ของขวัญลูก รอให้แกทำงานเสร็จก่อนนะคะ” เธอรีบบอก ชายหนุ่มพยักหน้าเบาๆ“ครับ”เขาไม่ได้เถียง ทั้งที่ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงอธิบายเหตุผลของตัวเองไปแล้วว่ามันไม่มีปัญหาอะไร แต่วันนี้เขาแค่เลือกจะฟังและเคารพในความเป็นแม่ของนีนนารามือที่ถือถุงยังคงอยู่ที่เดิมไม่ได้ยื่นออกไปอีก เขาเพิ่งรู้ว่าการรู้ว่าควรทำอะไร กับการเลือกจะทำสิ่งนั้นให้ถูกจังหวะของคนอื่นม
続きを読む

16

“ตอนนี้ผมทำงานตามเวลาปกติ แต่ถ้าไม่มีเคสผ่าพิเศษก็ลาได้ หรืออาจจะมีฉุกเฉินบ้างแต่ไม่บ่อย ยังไงเดี๋ยวผมส่งตารางงานให้หนิงดู”นีนนามาเม้มปาก “ก็ส่งมาในไลน์แล้วกันค่ะ เดี๋ยวหนิงจะดูเวลาว่างอีกที” เสียงผู้กำกับสั่งคัทพร้อมเสียงตบมือรอบข้าง นาเนียร์วิ่งถลาเข้ามาหาแม่ นีนนาราอุ้มลูกขึ้นแนบอกก่อนจะหันไปทางณรัฐ“นาเนียร์ทำงานเสร็จแล้วค่ะ... ของขวัญที่คุณเตรียมมา ให้แกได้เลย” ณรัฐยิ้มกว้าง ยื่นถุงตุ๊กตาให้นางฟ้าตัวน้อยที่ทำตาโตด้วยความตื่นเต้น วินาทีที่มือน้อยๆ ยื่นมารับของจากมือเขา... ณรัฐรู้สึกว่ามันคือ ก้าวแรกที่ยิ่งใหญ่กว่าการประสบความสำเร็จทางการแพทย์ครั้งไหนๆ ในชีวิตของเขาเสียอีก“ขอบคุณคุณลุงหรือยังคะลูก” นีนนาราถามเด็กหญิงเสียงอ่อนโยน แต่คำว่าคุณลุงนั้นก็ทำให้ใจที่กำลังพองฟูเหี่ยวแฟบลงทันที เขาพยายามเข้าใจว่าเธอยังไม่เชื่อใจว่าเขาจะพ่อไปได้นานแค่ไหน นีนนาราทำถูกแล้วชายหนุ่มบอกตัวเอง“ขอบคุณค่ะ คุณลุง” เด็กหญิงทั้งกอดตุ๊กตา ทั้งพยายามจะยกมือไหว้เขาอย่างทุลักทุเลแต่มันก็น่ารักจนเขาหัวเราะออกมาได้ “ครับ ลุงตั้งใจเลือกให้หนูเลยนะ”เย็นวันนั้นณรัฐเลิกงานแล้วเขาตรงไปที่บ้าน
続きを読む

17

สุดสัปดาห์นั้นนีนนาราพาลูกลงมาเดินเล่นที่สโมสรของคอนโด วันนี้เธอเห็นที่ห้องกิจกรรมมีการจัดแข่งหมากล้อม ซึ่งมีผู้เล่นหลากหลายช่วงวัย รวมถึงผู้สูงอายุหลายคนเข้าร่วมด้วย ในส่วนห้องเด็กวันนี้จะมีกิจกรรมการเล่านิทาน ซึ่งมีทุกวันเสาร์ช่วงบ่ายและนาเนียร์ชอบมาก โดยจะมีเด็กคนอื่นมาร่วมฟังด้วยเกือบๆ สิบคน และทางสโมสรได้เพิ่มจำนวนพี่เลี้ยงมากเป็นพิเศษในวันนี้ ช่วงการแข่งหมากล้อมพักเบรก นาเนียร์ยังอยู่ในห้องฟังนิทานกับเพื่อนๆ คนอื่น นีนนาราจึงช่วยพนักงานในการจัดเครื่องดื่มและของว่างสำหรับผู้เข้าแข่งขัน“อันนี้มันคืออะไรน่ะหนู” เสียงชายชราในชุดผ้าฝ้ายสีขาวคอกลมถาม ทำให้นีนนารารีบตอบ“สปาเกตตี้มีทซอสเนื้อสับค่ะ ส่วนตรงนี้เป็นสลัดกับมันบดพร้อมซุปข้าวโพดค่ะท่าน” เธอตอบอย่างคล่องแคล่ว “เอาสลัดให้ปู่ชุดนึงดีแล้ว แก่แล้วกินเนื้อไม่ไหว แล้วเครื่องดื่มมีชาไหมลูก” เจ้าสัวจิวถาม“มีค่ะคุณปู่ รับเป็นชาจีนหรือชาดอกคำฝอยดีคะ” ท่านคิดก่อนจะตอบ “ชาดอกคำฝอยแล้วกัน” “คุณปู่นั่งรอที่โต๊ะได้เลยนะคะ เดี๋ยวหนูยกไปเสริฟให้ค่ะ” นีนนาราตอบพลางมือก็จัดอาหารใส่ถาดอย่างรวดเร็ว“ไม่เป็นไรลูก จัดใส่ถาดมาเ
続きを読む

18

เจ้าสัวลูบเครา ท่านไม่พูดอะไรแต่ก็เห็นด้วยกับคนสนิททุกคำ สายตายังคงมองไปทางหญิงสาวที่กำลังช่วยพนักงานจัดของอยู่ไม่ไกล“บางคนพอขึ้นมาอยู่ข้างบนแล้ว… ก็ไม่อยากมองลงไปข้างล่างอีก” ท่านพูดเรียบๆปู่ตงเงียบไป ไม่กล้าต่อความ“กลัวจะเห็นตัวเองในอดีต” ประโยคนั้นเบามาก แต่ก็ดังพอให้คนฟังนิ่งไปเพราะมันตรงมากเจ้าสัวจิวไม่ได้พูดอะไรต่อ ท่านหยิบแก้วชาขึ้นจิบช้าๆ“ไปกันเถอะตง พักพอแล้ว”“ครับท่าน”ทั้งสองคนลุกขึ้นเดินกลับไปยังโต๊ะแข่ง โดยที่นีนนาราไม่ได้ทันสังเกตว่าชายชราคนนั้น… มองเธออยู่หลายครั้งอีกด้านหนึ่งของสโมสรเสียงเด็กหัวเราะดังขึ้นเมื่อกิจกรรมเล่านิทานจบลงนาเนียร์วิ่งออกมาพร้อมเพื่อนอีกสองสามคน ก่อนจะมองหาแม่ตามสัญชาตญาณ“แม่”นีนนาราหันไปทันที เธอเดินเข้าไปอุ้มลูกขึ้นแนบอกอย่างเคยชิน“สนุกไหมคะลูก”“สนุกมากเลยค่า วันนี้มีเจ้าหญิงด้วย”เด็กหญิงพูดตาเป็นประกายนีนนารายิ้ม ใช้มือลูบผมลูกเบาๆ “งั้นอาทิตย์หน้ามาอีกดีไหม”“มา” เด็กหญิงตอบทันทีโดยไม่ต้องคิดเสียงหัวเราะเล็กๆ ของลูกทำให้บรรยากาศรอบตัวอ่อนลงอย่างประหลาดนีนนาราอุ้มลูกไว้ครู่หนึ่งก่อนจะวางลง“ไปเล่นกับเพื่อนก่อนนะคะ แต่อยู่ใกล้ๆ
続きを読む

19

ความคิดนั้นผุดขึ้นมาแวบหนึ่งก่อนจะหายไป เพราะสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้… นาเนียร์ไม่ได้ดูขาดอะไรเลยแม้แต่น้อยเด็กๆ หัวเราะ ส่วนบรรดาแม่ๆ คุยกัน บางคนช่วยจัดของ บางคนแค่นั่งรอ ทุกอย่างดูเป็นระเบียบในแบบที่ไม่ต้องมีใครสั่ง“ที่นี่ดีนะครับ” เขาพูดขึ้นมาเบาๆนีนนาราเงยหน้ามองเขาเล็กน้อยก่อนจะยิ้มบาง “หนิงก็คิดแบบนั้นค่ะ”เธอไม่ได้อธิบายอะไรต่อแต่เขากลับเข้าใจขึ้นมาเองว่า“ดี” ของเธอไม่ใช่เรื่องความหรูหรา แต่เป็นเรื่องของคนและสังคม“คุณหมอจะไปดูลูกก็ได้นะ” เธอชี้ไปที่ห้องกิจกรรมณรัฐพยักหน้าเล็กน้อย เขาเดินไปยืนที่หน้ากระจก ด้านในเด็กๆ กำลังนั่งล้อมเป็นวงเสียงเล่านิทานของครูดังแผ่วออกมานาเนียร์นั่งอยู่แถวหน้าตาเป็นประกายตั้งใจฟัง เหมือนโลกทั้งใบมีแค่เรื่องเล่าตรงหน้าณรัฐยืนมองอยู่นิ่งๆภาพนั้น มันเรียบง่ายมากแต่เขากลับรู้สึกว่าตัวเองพลาดอะไรไปมากกว่าที่คิดไว้“ลูกมาที่นี่บ่อยไหมครับหนิง” เขาถามเมื่อเห็นว่าเธอเดินมาใกล้ๆ และยกนาฬิกาขึ้นดูเวลา น่าจะใกล้เวลาจบกิจกรรมแล้ว“ปกติหนิงก็พาแกมาแบบนี้ทุกสัปดาห์ค่ะ แกชอบมากบางอาทิตย์ก็มีคอร์สอื่น บางอาทิตย์ก็แค่มานั่งเล่นกับเพื่อ
続きを読む
前へ
123456
...
8
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status