All Chapters of เล่ห์ร้ายมัจจุราชรัก: Chapter 1 - Chapter 10

ณ คฤหาสน์ตระกูลโชติยศ ภายในรั้วของคฤหาสน์มีครอบครัวหนึ่งอาศัยกันเพียงสองแม่ลูกเท่านั้น“สายขิม วันนี้แม่จะออกไปซื้อของทำกับข้าวให้คุณนาย ลูกจะไปกับแม่ด้วยไหม” นางมะลิซ้อนสาววัยสามสิบแม่บ้านของตระกูลโชติยศ เนื่องจากสามีเสียชีวิตด้วยโรคหัวใจตั้งแต่ลูกสาวยังเป็นทารกเธอจึงหอบลูกเข้ากรุงเทพเพื่อมาหางานทำ โชคดีได้คุณนายสาวิตรีให้การช่วยเหลือ เธอเลยมาเป็นแม่บ้านของตระกูลโชติยศ“ไปค่ะแม่” กชนิภาหรือสายขิมเด็กน้อยวัยหกขวบเด้งตัวขึ้นจากเก้าอี้ขณะกำลังระบายสี“งั้นไปกันเถอะ” นางมะลิซ้อนเอื้อมมือไปจูงแขนลูกสาว“แม่ขา วันนี้แม่จะทำอะไรให้คุณนายทานคะ” กชนิภาสาวน้อยวัยหกขวบเอ่ยถามมารดา ระหว่างกำลังเดินเลือกซื้อผักสดในตลาด“แม่จะทำของโปรดคุณนายค่ะ สายขิมอยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม”“ไม่ค่ะ ขิมจะช่วยแม่ทำกับข้าวให้คุณนายนะคะ” สาวน้อยหันมาส่งยิ้มตาหยีแก่มารดา“เก่งมากเลยลูกแม่ ลูกต้องภักดีกับคุณนายให้มาก ๆ นะคะ คุณนายช่วยเหลือครอบครัวของเราทุกอย่าง ถ้าไม่มีคุณนายป่านี้ชีวิตแม่และลูกจะเป็นอย่างไรบ้างไม่รู้เลย” นางมะลิซ้อนมองลูกสาวข้างกาย ลูบศีรษะลูกสาวอย่างเอ็นดู“ค่ะ ขิมจะภักดีกับคุณนาย ขิมจะทำตามคำสั่งขอ

เหตุการณ์ในครั้งนั้นทำให้ธมนินทร์พูดคุยกับมารดาน้อยลง ทั้งเลี่ยงการเจอกชนิภา สถานที่ใดมีธมนินทร์ย่อมไม่มีกชนิภา ส่วนสถานที่ใดมีกชนิภาย่อมไม่มีธมนินทร์ ทุกคนในคฤหาสน์ต่างทราบกันดีวันนี้เช่นกันคฤหาสน์มีการจัดเลี้ยงฉลองเรียนจบปริญญาตรีของธมนินทร์ เขาก็ไม่ได้ชักชวนกชนิภาเข้าร่วมงานณ ริมสระว่ายน้ำของคฤหาสน์ “เต็มที่เลยนะพวกมึง ไม่อิ่มก็บอกได้” เสียงของธมนินทร์เอ่ยบอกแก่บรรดาเพื่อน“ขอบใจมากไอ้ธาม” เสียงของสุพจน์หนึ่งในกลุ่มเพื่อนกล่าวขึ้น“อืม ตามสบายนะไอ้พจน์”“ธามขา แอนจี้อยากกินไวน์รินให้หน่อยได้ไหม” แอนจี้แฟนสาวของธมนินทร์เอ่ยขึ้นพร้อมซุกไซ้อกแกร่ง“ได้ครับ” ชายหนุ่มยอมทำตามคำขอของแฟนสาวธมนินทร์และแอนจี้คบกันมานานเกือบสี่ปี ทั้งสองคนเป็นเพื่อนในวัยเด็กแถมอยู่คฤหาสน์ใกล้กัน พอเข้าเรียนมหาวิทยาลัยเลยตกลงคบกันจนถึงปัจจุบัน“ธามขา คุณพ่ออยากให้แอนจี้ไปเรียนต่อต่างประเทศ” แอลกอฮอล์เริ่มออกฤทธิ์หญิงสาวบนตักธมนินทร์เอ่ยขึ้นไปเรื่อย“แอนจี้ไปไหน ธามจะไปด้วย” ชายหนุ่มบอกแก่แฟนสาว“อื้อ จริงเหรอคะ” เธอเงยหน้ามองชายหนุ่ม“จริงครับ”“ดีใจจังเลย ฟอดดด” แอนจี้ยื่นใบหน้างดงามไปจูบแก้มสากเสียงเพล

ยามเย็นตะวันใกล้ลับขอบฟ้า สาวิตรีกำลังวุ่นวายกับสวนกุหลาบหลังบ้าน เสียงเรียกของใครคนหนึ่งเอ่ยขึ้นทำให้เธอหยุดชะงักและหันไปมอง“คุณแม่ครับ”“ธาม” สาวิตรีปล่อยบัวรดน้ำในมือลง สาวเท้าไปหาลูกชายด้วยความคิดถึงเจ็ดปีที่ไม่ได้เจอหน้ากัน ธมนินทร์โตขึ้นเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว สาวิตรีสวมกอดร่างกำยำลูกชายอย่างโหยหา“ผมกลับมาแล้วครับคุณแม่” ชายหนุ่มยกแขนกำยำกอดมารดาด้วยความคิดถึงเช่นกัน“ธาม...ลูกกลับมาแล้ว แม่คิดถึงมากเลยนะ”“คุณแม่เป็นอย่างไรบ้างครับ”“แม่คิดถึงลูก ลูกแม่โตขึ้นเยอะเลย” สาวิตรียกมือจับใบหน้าหล่อเหลาของลูกชาย“ผมก็คิดถึงแม่ครับ”“ธามกินอะไรมายัง”“ยังเลยครับ” คนตัวโตออดอ้อนมารดา“งั้นเข้าไปในบ้านกัน เดี๋ยวแม่สั่งป้าจันทร์ทำอาหารให้” สาวิตรีจูงแขนกำยำธมนินทร์ให้เดินตาม นานแค่ไหนระหว่างเธอกับลูกชายไม่ได้อยู่ด้วยกันกชนิภากลับจากมหาวิทยาลัยช่วงห้าโมงเย็น หญิงสาวไม่ทราบสักนิดถึงการกลับมาของธมนินทร์ เธอรีบไปหาสาวิตรียังคฤหาสน์เหมือนทุกครั้งทว่าวันนี้ช่างแตกต่างกว่าวันที่ผ่านมา ระหว่างหญิงสาวกำลังจะก้าวเข้าไปในห้องนั่งเล่นเพื่อไปหาสาวิตรี เธอบังเอิญได้ยินบทสนทนาระหว่างสองแม่ลูก“คุณแม่ป่ว

“ฉันชอบเสียงครางเธอนะ หวานรื่นหูดี” เขาพูดขณะที่เต้าสวยยังคงคาปากมือบางยกขึ้นมากำศีรษะได้รูปของชายหนุ่มไว้อย่างแน่น ร่างบางดิ้นกระสับกระส่ายด้วยความทรมานปนเสียวซ่านจ๊วบ จ๊วบ จ๊วบ เสียงดูดยอดปทุมถันยังคงดังเรื่อย ๆ“อื้อ หวานมาก” เมื่ออารมณ์สวาทปะทุขึ้น ไม่มีท่าทีจะหยุดลงง่าย ๆ หลังจากอิ่มหน่ำกับทรวงอก เขาเลื่อนไปจูบหน้าท้องแบนราบ ระหว่างกำลังจะถอดชั้นในชิ้นสุดท้ายออกจากร่างบางหญิงสาวลุกขึ้นนั่ง พยายามพูดเกลี้ยกล่อม หวังให้คนตัวโตปล่อยตนเองเป็นอิสระ“คุณธามคะ อย่าทำแบบนี้เลย คุณอย่าลืมสิคุณเกลียดขิมยิ่งกว่ากิ้งกือไส้เดือนอีก”“หึ!! ฉันไม่สนใจ” ชายหนุ่มตอบปัดอย่างหน้าตาเฉย กำลังจะจัดการคนตัวเล็กต่อ แต่ต้องชะงักเมื่อเธอสวนกลับมา“ขิมผ่านผู้ชายมาเยอะแล้วนะคะ คุณไม่รังเกียจเหรอ” เมื่อเขาเป็นคนพูดเช่นนั้นเอง เธอเลยยกข้ออ้างนี้ขึ้นมา เพื่อต้องการให้หยุดการกระทำลง ทว่าเธอกลับคิดผิดเจอเขาแย้งกลับมา“หึ! ฉันไม่สนใจ ฉันรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเธอมันสำส่อน” เขาเน้นเสียงหนัก ผลักร่างบางให้นอนแนบกับเตียงนอน ดึงกางเกงในลูกไม้ออกจากร่างบางจนสำเร็จนิ้วแกร่งสอดเข้าหากลีบกุหลาบสีหวานที่มันยังคงปิดสนิท

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามากระทบสองร่างที่นอนกอดกายกัน อาการป่วยของกชนิภาเริ่มดีขึ้น หญิงสาวค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา ปรากฏว่าตนเองกำลังนอนซุกไซ้อกกว้างหญิงสาวมองซาตานร้ายอย่างเขา ยามนอนหลับดูเหมือนไม่มีพิษภัย แต่เมื่อตื่นขึ้นมาพร้อมจะย่ำยีเธอทุกครั้งที่มีโอกาส คอยจะซ้ำเติมเหมือนเธอไม่มีความรู้สึก“ตื่นแล้วก็ลุกสิ จะมองหน้าทำไม” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นทันทีที่ลืมตาขึ้นมา“ขอโทษค่ะ” หญิงสาวรีบเด้งตัวออกจากร่างกำยำ ถอยห่างเขาและลุกขึ้นนั่ง“หายดีแล้วใช่ไหม” เขาลุกขึ้นตาม“ค่ะ” หญิงสาวพยักหน้ารับ“จำไว้ครั้งนี้ เธอเป็นหนี้บุญคุณฉัน”กชนิภาก้มหน้าไม่กล้าสบตาดุดันคู่นั้น กลัวจะเผลอร้องไห้ให้เขาเห็น เขามันคนใจร้ายที่สุดที่เธอเคยเจอ“ถ้าหายป่วยแล้ว รีบไปหาอะไรมาให้ฉันกินซะ วันนี้ฉันจะเข้าบริษัทแทนคุณแม่” เสียมเข้มเอ่ย จ้องเขม็งคนตัวเล็ก“ได้ค่ะ เดี๋ยวขิมจะรีบไปทำอาหารให้คุณธามรับประทาน”“อืม” แล้วเขาก็ก้าวเท้าลงจากเตียง เดินออกจากห้องไปกชนิภามองตามร่างกำยำเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย“เราจะทำอย่างไรดี ถึงจะหนีคนใจร้ายพ้น” เธอหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า ก่อนจะรีบลุกขึ้นอาบน้ำและไปทำอาหารเช้าให้เขารับประทา